Een rustige zondagochtend… tot de honden alarm slaan
Om acht uur word ik wakker en denk meteen: zo, dat is lekker. Geen wekker die me uit mijn slaap trekt, geen haast, gewoon rustig wakker worden op zondagochtend.
Ik blijf nog even liggen en geniet van het idee dat ik vandaag nergens direct naartoe hoef. Daarna naar beneden, de gewone dingen doen en genieten van de geur die me tegemoetkomt.
De broodbakmachine heeft weer goed werk geleverd. Door het hele huis ruik ik versgebakken brood. Daar kan ik echt van genieten. Zo'n geur waar je vanzelf een beetje vrolijk van wordt. Een kop koffie erbij en mijn zondagochtend kan eigenlijk al niet meer stuk.
Maar eerst mezelf een beetje toonbaar maken en de honden naar buiten.
En juist daar verandert mijn rustige ochtend ineens.
Drie honden komen vrijwel meteen weer naar binnen. Prima, denk ik. Die hebben blijkbaar hun rondje al gelopen.
Maar de jongste blijft buiten.
Ik hoor haar blaffen.
Niet haar gewone blaf.
Nee, dit is zo'n donkere, lage blaf waarvan ik inmiddels weet: er klopt iets niet.
Ze blaft, loopt een stukje weg en komt vervolgens weer terug.
Blaf.
Weg.
Blaf.
Alsof ze tegen me zegt: "Kom nou eens kijken, er ligt hier iets raars."
En ja, dan ga ik natuurlijk kijken.
En daar ligt het.
Een roofvogel.
Dood.
De honden zijn inmiddels behoorlijk opgewonden en dus stuur ik ze naar binnen. Eerst maar zorgen dat iedereen weer rustig wordt. Ze hebben tenslotte iets ontdekt wat voor hen duidelijk heel interessant is. Het duurt even voordat de rust terugkeert en de vier weer een beetje gaan liggen.
Ik heb ondertussen nog iets anders aan mijn hoofd.
Het brood.
Dat moet namelijk uit de broodbakmachine.
Als je dat te lang laat zitten, kan het klef worden en dat zou natuurlijk zonde zijn van dat mooie versgebakken brood. Dus eerst het brood eruit. Daarna de tafel dekken, want een zondagochtend zonder ontbijt is natuurlijk ook geen optie.
Bord op tafel.
Brood erbij.
En natuurlijk een kop koffie.
Pas wanneer alles weer rustig is, denk ik opnieuw aan de vogel die buiten ligt.
Ik ga toch maar eens kijken.
Van een afstand zag ik al dat het een roofvogel (havik) was, maar nu ik dichterbij kom, zie ik iets merkwaardigs.
Er zit geen kop meer op en hij mist een vleugel,
Dat maakt het geheel toch net even anders.
Mijn eerste gedachte is eigenlijk meteen duidelijk: deze vogel is niet zomaar dood gegaan. Hij is te pakken genomen door iets dat groter of sterker was. De vogel heeft waarschijnlijk als voedsel gediend voor een andere roofvogel (buizerd).
Maar waarom ligt hij hier dan?
Waarschijnlijk is de grotere vogel tijdens het eten gestoord. Misschien door een andere vogel, een dier of door iets in de omgeving. Wat de reden ook is geweest, het maaltje is achtergelaten.
En zo ligt er op een gewone zondagochtend ineens een stukje natuur midden in mijn voortuin.
Het contrast is eigenlijk best bijzonder.
Binnen staat de koffie te wachten. Op tafel ligt versgebakken brood. Het huis is rustig en de honden liggen inmiddels weer tevreden te slapen.
En buiten ligt het bewijs dat de natuur haar eigen regels heeft.
Voor de honden was het duidelijk genoeg om alarm te slaan. Vooral de jongste wist precies dat hier iets niet klopte. Haar donkere blaf was eigenlijk een kleine waarschuwing: kijk eens, hier is iets vreemds.
En ze had gelijk.
Ik kijk nog even naar de roofvogel en loop daarna weer naar binnen.
De koffie is inmiddels precies goed.
Het brood ruikt heerlijk.
De honden zijn rustig.
De zondag kan beginnen.
Alleen zal ik voortaan waarschijnlijk iets anders naar die eerste blaf van de jongste luisteren. Want soms zit er achter een paar stevige blaffen inderdaad meer dan alleen honden enthousiasme.
Soms ligt er gewoon een roofvogel zonder kop in de tuin.
Reacties
Een reactie posten