De egel en de honden: een onverwacht zondag-avontuur
De ochtend begint met geblaf Sommige zondagen beginnen rustig. Met een eerste straal zonlicht die voorzichtig door de gordijnen naar binnen kruipt. Met het zachte geluid van een huis dat langzaam wakker wordt. Misschien met een kop koffie die nog even op zich laat wachten. En dan zijn er zondagen waarop je om een onchristelijk vroeg tijdstip uit je slaap wordt geblaft. Precies zo begon deze zondag. Ik lag nog half tussen slapen en wakker zijn toen de honden besloten dat uitslapen vandaag geen optie was. Er werd geblaft met de overtuiging alsof er zich buiten een complete invasie had aangekondigd. Geen subtiel waarschuwingsblafje, nee, dit was werk. Er moest onmiddellijk iemand opstaan. En die iemand was natuurlijk ik. Met nog nauwelijks een helder idee van welke dag het was, schoof ik uit bed en liep richting de deur. De honden stonden al klaar. Ogen scherp, oren omhoog, lichamen gespannen. Alles aan hen zei: er is iets aan de hand. Goed dan. Dan gaan we maar even kijken. Op onderzoek ...