Terug in Montcourt: waar de stilte je weer vindt
Er zijn plekken waar je aankomt.
En er zijn plekken waar je thuiskomt.
Montcourt behoort inmiddels onmiskenbaar tot die laatste categorie.
We zijn weer terug in Montcourt. Nog voordat we de laatste kilometers hebben afgelegd, gebeurt er iets wat moeilijk in woorden te vangen is. Zodra we de A31 verlaten en de weg zich door het landschap begint te slingeren, verandert de wereld. Het verkeer verdwijnt naar de achtergrond. De hoge bomen staan aan weerszijden van de weg als een stille erehaag en ineens is daar die rust.
Die merkwaardige, bijna tastbare stilte.
We kijken elkaar aan en hoeven eigenlijk niets te zeggen. We voelen het allebei.
We zijn weer thuis.
Zodra we de A31 verlaten
Het is bijzonder hoe een landschap zich aan je kan hechten.
Je zou kunnen denken dat een huis een adres is, vier muren, een dak, een voordeur. Maar naarmate de tijd verstrijkt, ontdek je dat thuiskomen veel eerder begint. Het begint bij een bepaalde afslag. Bij die eerste bekende bocht. Bij de bomen die je herkent. Bij het licht dat anders lijkt te vallen boven de weilanden.
In Montcourt begint het thuiskomen zodra we de A31 achter ons laten.
De hoge bomen links en rechts van de weg geven ons het gevoel dat we een andere wereld binnenrijden. Het asfalt ligt er rustig bij, het landschap lijkt nauwelijks haast te hebben en zelfs de lucht voelt anders.
De stilte komt niet plotseling.
Ze schuift langzaam over je heen.
Eerst merk je dat het verkeersgeluid weg is. Daarna hoor je misschien een vogel. Het ruisen van bladeren. De banden over het asfalt. En dan besef je dat je al een tijdje niets meer hoeft te verwerken.
Je hoeft nergens naartoe.
Je hoeft even niets.
Je bent er.
En dat is misschien wel een van de grootste luxe die een mens kan ervaren.
Vier honden die geen twijfel laten bestaan
Dan rijden we de laatste meters naar huis.
En daar wacht ons het ontvangstcomité.
Vier honden.
Vier uitbundige, enthousiaste, volledig emotionele wezens die blijkbaar besloten hebben dat onze thuiskomst het belangrijkste evenement van de dag is.
Ze wachten op ons alsof we maanden zijn weggeweest.
En dan begint het.
Blijdschap, beweging, geluid, staarten die alle kanten op gaan. En letterlijk huilen ze van vreugde.
Op zo'n moment wordt het moeilijk om zelf nuchter te blijven.
Het ontroert me diep.
Want ineens realiseer je je opnieuw hoe dicht honden bij je kunnen staan. Ze vragen niet waar je geweest bent. Ze willen geen uitleg. Ze willen geen verslag van de reis. Ze zijn alleen maar blij dat je er weer bent.
Dat pure, onvoorwaardelijke gevoel komt rechtstreeks binnen.
Misschien juist omdat wij mensen alles ingewikkeld kunnen maken.
Wij denken na, analyseren, twijfelen, piekeren en proberen voortdurend vooruit te kijken.
Een hond doet dat niet.
Die ziet je.
Die herkent je.
Die mist je.
En wanneer je terugkomt, is dat genoeg.
Het is een moment waarop ik besef hoeveel deze vier inmiddels onderdeel zijn geworden van ons leven. Ze horen bij Montcourt, maar misschien nog meer bij het gevoel dat Montcourt inmiddels in ons oproept.
Dankbaarheid voor de buren
Terwijl we thuiskomen, denken we natuurlijk ook aan de afgelopen dagen.
Onze buren in Montcourt hebben op onze honden gepast.
En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Misschien zelfs meer dan ik onder woorden kan brengen.
Het is nogal wat om iemand anders de zorg over je dieren toe te vertrouwen. Het zijn tenslotte geen planten die je een paar dagen water geeft. Het zijn levende wezens, met hun eigen gewoontes, hun eigen karakters en hun eigen behoeften.
Je vertrouwt een stukje van je leven aan iemand anders toe.
Dat onze buren bereid waren om voor onze honden te zorgen, heeft voor mij dan ook veel meer betekend dan alleen praktische hulp.
Het gaf rust.
Het gaf vertrouwen.
En misschien vooral het gevoel dat we hier niet alleen wonen.
Dat er mensen om ons heen zijn die bereid zijn iets voor ons te betekenen.
Dat is een gedachte die je niet zomaar naast je neerlegt.
Daar ben ik oprecht dankbaar voor.
De boomgaard wacht niet
Maar Montcourt is niet alleen stilte, emotie en thuiskomen.
Montcourt is ook gewoon... werk.
De volgende ochtend begint het dagelijkse leven alweer voorzichtig zijn plaats in te nemen.
Even alles laten bezinken.
Even landen.
En dan?
De boomgaard in.
Want de mirabellen hangen nog altijd rijkelijk aan de bomen. En ook de pruimen zijn er nog volop. De natuur heeft zich tijdens onze afwezigheid bepaald niet aangepast aan onze agenda.
Integendeel.
De boomgaard lijkt ons bijna streng aan te kijken.
Waar waren jullie?
Dus trekken we eropuit met manden en bakken.
Mirabellen plukken.
Pruimen plukken.
Kijken welke appels al beginnen te komen.
De boomgaard is ondertussen alweer een nieuw hoofdstuk begonnen. Waar eerst de mirabellen en pruimen de hoofdrol opeisten, beginnen de appels zich nu langzaam aan te dienen.
Het seizoen schuift verder.
Dag na dag.
Week na week.
En voor je het weet, is de herfst alweer dichterbij dan je dacht.
Dat is het wonderlijke én meedogenloze van het plattelandsleven.
De natuur wacht op niemand.
Ook de hokken roepen
En alsof de boomgaard nog niet genoeg aandacht vraagt, ligt er ook nog mijn project met de hokken.
Dat project heeft inmiddels een eigen karakter gekregen.
Een project dat steeds zegt: je dacht toch niet dat ik vanzelf afkwam?
Er moet worden gekeken, aangepast, gebouwd, gerepareerd en verder gedacht. Er zijn altijd details die aandacht vragen. Dingen waarvan je vooraf dacht dat ze eenvoudig zouden zijn, blijken ineens toch wat meer werk.
Maar ook dat hoort bij hier wonen.
Het dagelijkse leven bestaat niet alleen uit mooie zonsondergangen en stille wegen.
Het bestaat uit klussen.
Uit vieze handen.
Uit spullen die niet doen wat je wilt.
Uit plannen die anders lopen.
Uit een boomgaard die op precies het verkeerde moment rijp wordt.
En toch is juist dat onderdeel van het geheel.
Het maakt het leven hier echt.
Soms komt alles tegelijk
Misschien is dat ook waarom emoties soms onverwacht binnenkomen.
Je komt terug.
Je voelt de rust.
Je ziet de honden.
Je denkt aan de mensen die voor je klaarstonden.
Je loopt door de boomgaard.
Je ziet alles groeien.
Je denkt aan wat er nog moet gebeuren.
En ergens tussen al die gewone momenten komt ineens iets los.
Dan word je emotioneel.
En ja, dat doet pijn.
Want rust betekent niet automatisch dat alles rustig is vanbinnen.
Soms geeft juist de stilte je de ruimte om te voelen wat je onderweg even hebt weggeduwd.
Gedachten krijgen meer plaats.
Herinneringen komen boven.
Dankbaarheid mengt zich met vermoeidheid.
Blijdschap loopt ineens naast verdriet.
En misschien is dat gewoon het leven.
Niet alles hoeft onmiddellijk een oplossing te krijgen.
Niet elke emotie hoeft meteen verklaard te worden.
Soms moet je gewoon even zitten.
Ademen.
Kijken.
Er zijn.
Een kop koffie doet soms wonderen
En dan blijkt het uiteindelijk allemaal verrassend eenvoudig te kunnen zijn.
Een kop koffie.
Een glas water.
Even buiten zitten.
Kijken naar de bomen.
De honden om je heen.
Misschien een paar pruimen die nog geplukt moeten worden.
En ineens wordt alles weer iets overzichtelijker.
Niet opgelost.
Niet perfect.
Maar overzichtelijker.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste lessen die Montcourt ons geeft.
Je hoeft niet altijd alles tegelijk te begrijpen.
Sommige dingen mogen gewoon even liggen.
De boomgaard gaat ondertussen toch wel door.
De appels groeien.
De pruimen rijpen.
De honden wachten.
De bomen staan.
En de stilte blijft.
We zien het wel weer
Dus ja, we zijn terug.
Terug in Montcourt.
Terug tussen de hoge bomen, de stilte, de honden, de boomgaard en de eindeloze lijst met dingen die nog moeten gebeuren.
En misschien is dat precies goed.
Want thuiskomen betekent blijkbaar niet dat alles ineens stilvalt.
Het betekent dat je weer verdergaat vanaf een plek die vertrouwd voelt.
Een plek waar je mag landen.
Waar vier honden je met tranen in hun ogen ontvangen.
Waar buren bereid zijn om voor je dieren te zorgen.
Waar de boomgaard je eraan herinnert dat het seizoen gewoon doorgaat.
En waar een onafgemaakt project je met beide voeten terug op de grond zet.
Misschien hoeven we daarom ook niet alles te relativeren.
Misschien hoeven we alleen maar te accepteren dat het soms veel is.
Dat je soms geraakt wordt.
Dat je soms even moet slikken.
En dat een eenvoudige kop koffie of een glas water soms genoeg is om de wereld weer een klein beetje op zijn plaats te zetten.
We zijn weer thuis.
De honden zijn blij.
De boomgaard wacht.
De hokken vragen aandacht.
En ergens boven ons bewegen de hoge bomen zachtjes in de wind.
Wat morgen brengt?
We zien het wel weer.
Reacties