Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

De verdwijning van mijn witte Volkswagen Kever

De verdwijning van mijn witte Volkswagen Kever Een auto, een oom en een nogal bijzondere afwikkeling Een Kever met karakter In mijn vorige verhaal vertelde ik over mijn eerste auto, een witte Volkswagen Kever. Een auto die mij in mijn jonge jaren de vrijheid gaf om naar de Grafische MTS in Amsterdam te rijden, op zaterdag naar mijn baantje in Zaandam te gaan en zo nu en dan zonder enige bestemming achter het stuur te kruipen. Het was een Volkswagen Kever uit 1968, uitgerust met een elektrisch systeem van zes volt. Tegenwoordig klinkt dat misschien alsof je een museumstuk probeert te starten, maar destijds was het gewoon mijn auto. En daar was ik best trots op. Ik had er heel wat aan gesleuteld. Want een auto van die leeftijd heeft zo zijn gebruiksaanwijzingen, al staan die niet altijd in een boekje. Soms ontdek je ze vanzelf, meestal op een moment dat het je helemaal niet uitkomt. Ook mijn Kever ontkwam niet aan de tand des tijds. De slijtage begon zich te manifesteren en op een gegeve...

Met frisse tegenzin naar de Brico: een Frans avontuur

Sommige autoritten begin je met frisse tegenzin. Je weet dat je moet gaan, dus stap je maar in. Je stelt de navigatie in, start de motor en denkt: we maken er het beste van. Maar soms besluit zo'n ogenschijnlijk eenvoudige rit onderweg zelf een verhaal te worden. Dat gebeurde gisteren op weg naar de Brico.

Met frisse tegenzin in de auto

Gisteren, om 13.15 uur, stapte ik met frisse tegenzin in de auto.

De bestemming was de Brico. Volgens de eerste inschatting van de navigatie zou ik daar rond 13.45 uur kunnen zijn. Dat leek mooi uit te komen, want de Brico zou pas om 14.00 uur opengaan.

Er moest een bestelling worden opgehaald en daarmee leek de opdracht eigenlijk vrij eenvoudig.

Althans, dat dacht ik.

Auto in.

Motor starten.

Navigatie instellen.

En gaan.

Met dat bekende gevoel van: nou vooruit dan maar.

Een tractor als onverwachte reisgenoot

Na enige tijd kwam ik achter een tractor terecht.

En een tractor heeft nu eenmaal zijn eigen tempo.

Dat tempo ligt doorgaans niet bijzonder hoog.

De eerste gedachte is dan al snel: schiet eens een beetje op.

Maar eigenlijk was het helemaal niet zo verkeerd.

Want zolang je achter een tractor rijdt, hoef je zelf ook geen haast te maken. Je krijgt ineens de gelegenheid om eens rustig om je heen te kijken.

En dat bleek een onverwacht cadeau.

De omgeving trok langzaam aan mij voorbij. Geen haast, geen gejaag, gewoon het landschap bekijken.

En juist toen begon mij iets op te vallen.

Een lichte groene waas over de velden

Over de velden lag een lichte groene waas.

Nog niet het volle, uitbundige groen van een landschap dat volledig tot leven is gekomen, maar de eerste voorzichtige tekenen waren er.

Hier en daar begon het land voorzichtig kleur te krijgen.

Een heel subtiele verandering.

Maar wanneer je er oog voor hebt, zie je het.

Soms valt er 's nachts een beetje regen.

's Morgens ligt de dauw op de velden.

En kennelijk is dat precies wat de natuur nodig heeft.

Een beetje water.

Een beetje zon.

En vervolgens begint het herstel.

Het groen kruipt langzaam terug over de velden.

Eerst bijna onzichtbaar.

Daarna steeds duidelijker.

Terwijl de tractor rustig voor mij uit reed, had ik ineens alle tijd om dat schouwspel eens goed in mij op te nemen.

Misschien was die tractor helemaal geen obstakel.

Misschien was hij precies op het juiste moment voor mij gaan rijden.

De navigatie schuift op

Maar hoe mooi het landschap ook was, er stond natuurlijk nog steeds een bestelling op mij te wachten.

Ik keek ondertussen nog eens naar de navigatie.

De verwachte aankomsttijd was inmiddels opgeschoven naar 13.59 uur.

Een kwartier later dan de oorspronkelijke inschatting.

De tractor had dus inderdaad wat tijd gekost.

Maar toen realiseerde ik mij iets.

De Brico ging pas om 14.00 uur open.

Dus eigenlijk was er helemaal geen reden om mij druk te maken.

Sterker nog, die tractor zorgde er onbedoeld voor dat ik precies rond openingstijd zou aankomen.

Dat was dan weer mooi meegenomen.

De tractor verdwijnt uit beeld

Na verloop van tijd verdween de tractor uit beeld.

De weg kwam weer vrij en ik kon mijn eigen tempo hervatten.

Vanaf dat moment liep de rit weer voorspoedig.

De navigatie stelde zich opnieuw bij en de verwachte aankomsttijd schoof weer naar voren.

Uiteindelijk kwam ik niet om 13.59 uur, maar al om 13.50 uur aan.

Tien minuten vóór de deuren zouden opengaan.

Precies genoeg tijd om de auto te parkeren en even rustig te wachten.

13.50 uur: aangekomen

Om 13.50 uur stond ik bij de Brico.

De deuren waren natuurlijk nog dicht.

Logisch.

Het was tenslotte nog tien minuten vóór openingstijd.

Ik keek naar de klok.

13.50 uur.

Nog even wachten dus.

Na de rustige rit voelde die laatste tien minuten eigenlijk helemaal niet lang.

En toen was het 14.00 uur.

De deuren gingen open.

Het volgende hoofdstuk kon beginnen.

Nu klopt de heenrit logisch:

13:15 vertrek → eerste navigatie-inschatting 13:45 → tractor zorgt voor vertraging → navigatie loopt op naar 13:59 → tractor verdwijnt → rit verloopt weer vlotter → 13:50 aankomst → 14:00 opening.

Daarmee is de tijdlijn niet alleen chronologisch, maar ook begrijpelijk voor de lezer.

Reacties