Er zijn van die ochtenden waarop je wakker wordt en heel even niet helemaal weet welke tijd van de dag het is. Je ogen gaan open, je kijkt om je heen en alles zegt eigenlijk maar één ding: blijf liggen, het is nog nacht.
Dat had ik vanochtend dus.
Ik werd wakker, keek naar buiten en dacht even dat ik me behoorlijk had vergist in de tijd. Het was donker. Niet een beetje schemerig donker, maar zo'n donker waarvan je hersenen automatisch besluiten dat de nacht nog lang niet voorbij kan zijn. Ik lag nog even lekker op mijn bed en dacht: volgens mij heb ik uitgeslapen.
Normaal gesproken sta ik om kwart over zes op.
Nu was het half zeven.
Kijk, dan voel je je toch even een kleine slaapkampioen.
Totdat je beseft dat half zeven tegenwoordig helemaal niet meer betekent dat de dag al vrolijk boven de horizon staat te zwaaien.
Alsof de nacht nog bezig was
Buiten was het zwaarbewolkt en het regende. Daarbij komt dat de zon pas om 07.14 uur op zou komen. Dan is het dus niet zo vreemd dat mijn eerste gedachte was dat het nog midden in de nacht was.
Maar toch.
Het is weer wennen.
De zomer heeft ons maandenlang verwend met ochtenden waarop het licht al bijna door de gordijnen naar binnen viel voordat je goed en wel wakker was. Je hoefde maar een gordijn opzij te schuiven en de dag stond al klaar. Licht, vogels, beweging, geluid.
Nu lijkt de ochtend weer eerst toestemming te moeten vragen aan de nacht.
En eerlijk gezegd heeft dat ook wel iets.
Alleen moet mijn lichaam daar nog even achteraan.
Ik kom mijn bed uit en de honden vinden dat kennelijk nog helemaal geen goed idee.
Die liggen namelijk nog heerlijk op één oor, zoals dat zo mooi heet.
Ik loop richting hun slaapplaats en daar gaan twee paar ogen open. Niet enthousiast. Niet bezorgd. Meer in de categorie:
Wat kom jij hier doen?
Je ziet ze bijna denken dat ik me vergis.
Alsof ze willen zeggen: Mens, het is nog donker. Ga terug naar bed.
De Duracell-batterij komt op gang
Maar goed, als die vier eenmaal aanstaan, dan staan ze ook echt aan.
Die Duracell-batterij doet het uitstekend.
Er zit alleen één voorwaarde aan: ze moeten wel voldoende tijd krijgen om bij te laden.
En dat hebben ze blijkbaar vannacht gedaan.
Dus zodra duidelijk wordt dat ik werkelijk van plan ben om naar buiten te gaan, verandert de hele sfeer. Van slaperige oogjes naar volledige paraatheid. Het lijkt alsof iemand ergens een stekker in het stopcontact heeft gestoken.
Jas aan.
Honden mee.
Naar buiten.
En dan gebeurt er iets wat iedere hondenbezitter waarschijnlijk herkent.
Ze gedragen zich alsof ze maandenlang opgesloten hebben gezeten en vandaag eindelijk de vrijheid terugkrijgen.
De deur gaat open en daar gaan ze.
Je zou bijna denken dat het koeien zijn die na een lange winter op stal voor het eerst weer de wei in mogen.
Alles moet onderzocht worden.
Alles.
Elk stukje grond.
Elke grasspriet.
Iedere tegel.
Iedere hoek.
Want je weet maar nooit.
Er zou vannacht zomaar een muis langs kunnen zijn gelopen.
En stel je voor dat je die geur mist.
Dat zou natuurlijk een onvergeeflijke fout zijn.
Dus wordt er gesnuffeld alsof er een internationaal rechercheteam op pad is gestuurd. Neuzen laag bij de grond, staarten in de juiste stand en ondertussen wordt de complete nachtelijke geschiedenis van de tuin gereconstrueerd.
Hier heeft iets gelopen.
Daar heeft iets gestaan.
En vermoedelijk is er verderop iets geweest dat bijzonder interessant rook.
Regen wint het van de ochtendwandeling
Maar dan begint het te regenen.
En regen is leuk tot je er zelf nat van wordt.
De honden lijken daar aanzienlijk minder moeite mee te hebben dan ik.
Ik denk vooral:
Mooi geweest, naar binnen.
Zij denken:
We zijn net begonnen.
Toch wint uiteindelijk de praktische mens het van de nieuwsgierige honden.
Vluchten naar binnen dus.
Daar begint het volgende ochtendritueel.
Poten likken.
Nog meer poten likken.
Elkaars poten likken.
Alsof ze zojuist een complete wellness-behandeling hebben geboekt.
Je hoort bijna geen geluid, behalve het zachte gesmak en gelik van honden die zichzelf weer droog proberen te krijgen. En dan ineens...
BONK.
Daar liggen ze.
Op hun zij.
Alsof iemand de stekker er weer uit heeft getrokken.
De energie van een paar minuten geleden is verdwenen.
De batterijen moeten opnieuw laden.
En dus slapen ze.
Gewoon weer.
Alsof er helemaal niets gebeurd is.
Een stilte die bijna tastbaar wordt
En dan komt het mooiste moment van de ochtend.
De rust.
Buiten hoor je helemaal niets.
Geen haan.
Geen auto.
Geen vogel.
Geen mensen die ergens haastig naartoe moeten.
Niets.
Een enorme, bijna plechtige stilte.
Je realiseert je pas hoe luid een normale ochtend eigenlijk is wanneer al dat geluid ineens ontbreekt.
Geen verkeer.
Geen stemmen.
Geen geruis van een wereld die zichzelf alweer in beweging heeft gezet.
Alleen stilte.
Een immense stilte.
En gek genoeg word ik daar zelf ook stil van.
Niet omdat ik niets te zeggen heb, maar omdat je soms even niets hoeft te zeggen.
Je kunt gewoon luisteren naar het niets.
Het is bijna alsof de wereld zichzelf nog niet helemaal heeft aangezet.
Alsof alles buiten nog slaapt.
De straten.
De bomen.
De huizen.
De mensen.
En ergens daar middenin zit ik dan met mijn vier slapende honden, terwijl de koffie zijn eigen kleine ochtendceremonie uitvoert.
De koffie weet raad
Want dan loopt de koffie.
En daar is weinig uitleg voor nodig.
Koffie heeft op zo'n moment iets geruststellends. Het geluid van het apparaat, de geur die langzaam de kamer vult en het idee dat de dag nu toch echt begonnen is.
Ik pak mijn koffie.
Ga zitten.
En ergens tussen de eerste slok en de stilte gebeurt het.
Dan krijg je zo'n gedachte waarvan je niet precies weet waar die vandaan komt.
Hé...
Dat is een verhaaltje.
Ik ga achter de laptop zitten en begin te schrijven.
Het eerste wat ik had geschreven was het uiteindelijk toch niet helemaal.
Er miste iets.
Je hebt dan wel woorden op het scherm staan, maar je voelt dat het verhaal nog niet loopt. Alsof je een auto hebt gestart, maar hij nog niet echt van zijn plek komt.
Dus lees je het terug.
Je haalt iets weg.
Je zet ergens iets anders.
Je denkt even na.
En dan, ineens, valt alles op zijn plek.
Nou gaat hij goed.
Dat is misschien wel een van de leukste momenten van schrijven.
Niet wanneer je het eerste woord op het scherm zet.
Niet wanneer je een mooie zin bedenkt.
Maar wanneer je opeens voelt dat het verhaal zichzelf begint te dragen.
Dan hoef je er bijna niet meer achteraan.
Je hoeft alleen nog maar mee te lopen.
En nu... ikke
Buiten is het inmiddels nog steeds grijs.
De honden slapen.
De regen tikt waarschijnlijk ergens zacht tegen het raam.
De stilte van een paar minuten geleden is langzaam aan het verdwijnen. Straks komt de wereld weer op gang. Auto's rijden voorbij, vogels laten weer van zich horen en mensen beginnen aan hun dag.
Maar voor even was er niets.
Alleen een donkere ochtend.
Vier honden die eerst met verbazing naar me keken, daarna als jonge koeien naar buiten stormden, vervolgens ieder grassprietje aan een grondig onderzoek onderwierpen en tenslotte na een regenbui hun poten aflikten om vervolgens met een ferme bonk weer neer te ploffen.
En ik?
Ik zit achter mijn laptop.
Mijn koffie staat naast me.
Het verhaal staat op het scherm.
En ik denk:
Nu ikke.
Want uiteindelijk is dat misschien wel het mooiste van zo'n vroege ochtend.
Dat je even helemaal niets hoeft.
Je hoeft nergens heen.
Je hoeft niemand te spreken.
Je hoeft alleen maar wakker te worden, koffie te drinken en te kijken wat er in je hoofd naar boven komt drijven.
Soms is dat niets.
Soms is het een gedachte.
En soms is het zomaar een verhaal.
Een verhaal dat begint in het donker, terwijl de rest van de wereld nog slaapt.
Een verhaal met twee honden die hun eigen ochtendagenda hebben.
Een verhaal met regen, stilte en koffie.
En ergens tussen de nacht en de dag zit dan dat kleine moment waarop je denkt:
Ja.
Nu gaat hij goed.
En terwijl ik mijn koffie pak, liggen de vier honden nog steeds languit op hun zij.
De batterijen zijn weer aan het opladen.
En ik?
Ik schrijf nog even verder.
Reacties
Een reactie posten