Hoe verandert je kijk op de wereld wanneer je Nederland achter je laat en gaat wonen in een klein Frans dorp? In Montcourt merk ik dat ik steeds meer bij de dag leef. De wereld draait gewoon door, het nieuws komt nog steeds binnen, maar het lijkt minder hard aan te komen. Misschien komt dat door de rust van het Franse dorpsleven. Misschien doordat ik letterlijk afstand heb genomen. Of misschien heb ik hier iets gevonden wat ik in de drukte van Nederland een beetje was kwijtgeraakt: de ruimte om gewoon te leven.
Een ochtend in Montcourt
Je leeft in je huis in Montcourt.
Een klein dorp in Frankrijk, waar de dagen langzaam een ander ritme hebben gekregen. Waar je wereld niet kleiner lijkt te zijn geworden, maar wel overzichtelijker.
's Morgens begint de dag hier voordat je er werkelijk erg in hebt.
Het eerste licht valt door de ramen. Het huis wordt langzaam wakker. Een vloer kraakt wanneer je opstaat. Het koffiezetapparaat begint te pruttelen. Buiten hangt nog de frisse stilte van de vroege ochtend.
Maar Montcourt is eigenlijk nooit helemaal stil.
Ergens laat een haan horen dat de dag wat hem betreft allang begonnen is. Een hond blaft achter een hek. Een auto rijdt langzaam door de straat. De banden maken geluid over het asfalt en verdwijnen daarna weer uit je gehoor.
Dan gaat ergens een voordeur open.
Een metalen hek piept.
Je hoort in de verte een korte stem.
En dan start een tractor.
Eerst sputtert de motor een beetje. Daarna komt het zware, lage geluid op gang. Het dreunen draagt door het dorp en lijkt in de stille ochtend veel verder te komen dan je zou verwachten.
En dan klinkt de kerkklok.
Een paar slagen.
Het geluid beweegt door Montcourt, langs de huizen en verder over het landschap. Even lijkt het alsof het hele dorp weet hoe laat het is.
Daarna wordt het weer rustig.
Je staat buiten met een kop koffie.
De mok warm in je handen. De lucht fris tegen je gezicht.
Je ruikt de aarde en het gras. Wanneer het 's nachts heeft geregend, ruikt alles vochtig. In de zomer is de geur anders. Dan hangt er al vroeg warmte in de lucht. Soms ruik je gemaaid gras, droge aarde of hout dat ergens wordt gestookt.
Je kijkt om je heen.
Eigenlijk gebeurt er niets.
En toch gebeurt er genoeg.
Het kleine nieuws van het Franse dorpsleven
Misschien is dat wel wat er langzaam met je is gebeurd.
Je bent gaan luisteren naar het kleine nieuws.
Niet alleen naar het nieuws op televisie of op je telefoon, maar naar de geluiden om je heen.
Een tractor vertelt dat iemand aan het werk is.
Een auto vertelt dat iemand onderweg is.
Een hond reageert op iemand die langsloopt.
De kerkklok vertelt hoe laat het is.
Een deur die opengaat vertelt dat iemand zijn dag begint.
Het zijn kleine signalen, maar ze zijn onderdeel geworden van jouw wereld.
In Nederland werd je ochtend misschien bepaald door radio, verkeer, telefoons, afspraken en nieuwsberichten.
Hier kan een ochtend beginnen met een haan, een kerkklok en een tractor die langzaam uit het dorp verdwijnt.
En misschien heeft dat iets met je gedaan.
Waarom raakt het wereldnieuws mij minder?
Want natuurlijk weet je wat er in de wereld gebeurt.
Je leest het nieuws.
Je hoort wat er in Nederland speelt.
Je weet van oorlogen, politiek, verkiezingen, economische zorgen en alles wat dagelijks over ons heen komt.
Je bent niet afgesloten.
Maar het voelt anders.
Waarom?
Is het omdat je afstand hebt genomen van Nederland?
Of heeft het leven in Frankrijk ervoor gezorgd dat de wereld simpelweg minder grip op je heeft?
Misschien is het niet eens bewust gegaan.
Misschien ben je gewoon gaan leven.
Hier.
In Montcourt.
In je eigen huis.
Met je eigen ritme.
Je hoeft niet iedere ochtend te weten wat er morgen allemaal moet gebeuren.
De dag begint en je kijkt wel wat hij brengt.
Leven bij de dag
Misschien is dat wel de grootste verandering.
Je leeft steeds meer bij de dag.
Wat vandaag komt, komt.
Misschien ligt er werk in de tuin.
Misschien moet er iets in huis gebeuren.
Misschien moet je boodschappen doen.
Misschien komt er bezoek.
Misschien gebeurt er helemaal niets.
En steeds vaker is dat laatste helemaal niet erg.
Een lege dag voelt niet langer als een dag waarop iets ontbreekt.
Het voelt als ruimte.
Ruimte om koffie te drinken.
Ruimte om buiten te zitten.
Ruimte om ergens aan te beginnen zonder dat het meteen af hoeft.
Ruimte om gewoon te kijken hoe de dag zich ontvouwt.
Is dat de invloed van het leven in Frankrijk?
Is het ouder worden?
Of is het simpelweg het gevolg van minder haast?
Ik weet het niet.
De bubbel van Montcourt
Soms voelt het alsof je in een bubbel leeft.
Niet een afgesloten bubbel.
De wereld is nog steeds bereikbaar.
Je telefoon werkt.
Het internet brengt alles binnen.
Nederland is maar één bericht verwijderd.
Maar de intensiteit is anders.
De wereld staat niet meer voortdurend naast je.
Hij staat op afstand.
Je kunt naar hem kijken wanneer je wilt.
Misschien is dat wel de betekenis van die bubbel.
Niet dat je niets meer ziet.
Maar dat je zelf meer kunt bepalen hoeveel ervan binnenkomt.
En toch wordt die bubbel soms doorgeprikt.
Wanneer Nederland ineens dichtbij komt
Een bericht uit Nederland kan genoeg zijn.
Een paar regels op je telefoon.
En ineens verandert je ochtend.
Je leest iets over iemand die je kent.
Iets wat gebeurt.
Iets wat je raakt.
Of er staat ineens iemand uit Nederland voor je deur.
En met die persoon komt een stukje van die andere wereld mee.
Gesprekken over mensen die je kent.
Over gebeurtenissen.
Over Nederland.
Over wat er daar allemaal speelt.
En ineens sta je weer met beide benen op de grond.
Je realiseert je dat die andere wereld helemaal niet verdwenen is.
Hij was alleen even buiten beeld.
Misschien zijn juist die momenten belangrijk.
Want wanneer je voortdurend in je eigen wereld leeft, kun je gemakkelijk vergeten hoe bijzonder die wereld eigenlijk is.
Je loopt door je huis zonder erbij stil te staan.
Je kijkt uit het raam zonder werkelijk te kijken.
Je loopt door de tuin zonder bewust te voelen dat dit inmiddels jouw leven is.
Maar wanneer Nederland ineens weer dichtbij komt, kijk je anders.
Dan zie je wat je hebt.
Een huis in een Frans dorp.
Rust.
Ruimte.
Vrijheid.
Een leven waarin niet iedere minuut gevuld hoeft te worden.
Heb ik afstand genomen of ben ik dichterbij gekomen?
Daar blijft die vraag.
Heb ik afstand genomen van de wereld?
Of ben ik dichter bij mijn eigen wereld gekomen?
Misschien zijn die twee helemaal niet tegengesteld.
Misschien moet je soms afstand nemen om beter te kunnen zien.
Wanneer je midden in de drukte staat, lijkt alles belangrijk.
Wanneer je op afstand staat, ontdek je dat sommige dingen belangrijk zijn en andere vooral lawaai.
Montcourt heeft me misschien niet geleerd om de wereld te vergeten.
Het heeft me geleerd dat ik niet iedere dag de hele wereld hoef te dragen.
Dat is iets anders.
Een gewone ochtend kan ineens bijzonder zijn
En dus sta je op een ochtend weer buiten.
De koffie in je hand.
De zon komt langzaam hoger.
Een vogel zit ergens in de bomen.
Een hond blaft.
Een auto rijdt door het dorp.
In de verte start een tractor.
En opnieuw klinkt de kerkklok.
Je hoort het allemaal.
Je kijkt naar de straat en daarna naar je huis.
Misschien komt er vandaag bezoek.
Misschien komt er een bericht uit Nederland.
Misschien gebeurt er iets waardoor je opnieuw even uit je bubbel wordt gehaald.
Maar voor nu is er alleen deze ochtend.
Deze plek.
Deze dag die nog helemaal openligt.
En misschien is dat uiteindelijk wat wonen in Frankrijk je heeft geleerd.
Dat je niet altijd hoeft te weten wat morgen brengt.
Dat je niet voortdurend verbonden hoeft te zijn met alles wat er in de wereld gebeurt.
Dat het goed kan zijn om soms gewoon hier te zijn.
In je huis.
In je dorp.
In Montcourt.
Wat betekent een rustig leven eigenlijk?
Misschien betekent rust niet dat er niets gebeurt.
Misschien betekent rust dat niet alles wat gebeurt jouw aandacht hoeft te krijgen.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste ontdekkingen van het leven hier.
De wereld is nog steeds groot.
Er zijn nog steeds zorgen.
Er gebeuren nog steeds dingen die je raken.
Nederland is nog steeds Nederland.
Maar ik hoef er niet meer iedere dag middenin te staan.
Ik mag hier mijn eigen dag leven.
En misschien is dat geen afstand nemen van het leven.
Misschien is het juist dichter bij het leven komen.
Dichter bij wat je werkelijk ziet.
Wat je werkelijk hoort.
Wat je werkelijk voelt.
Een kop koffie in de ochtend.
De geur van natte aarde.
Een tractor die voorbij rijdt.
De kerkklok.
Een hond achter een hek.
Een vogel in de tuin.
Een bericht uit Nederland dat je even wakker schudt.
En daarna weer die stilte.
Misschien is dit wel genoeg
Dus als ik mezelf opnieuw de vraag stel of ik afstand heb genomen van de wereld, heb ik nog steeds geen duidelijk antwoord.
Misschien komt dat antwoord ook nooit.
Misschien hoeft dat niet.
Want misschien gaat het uiteindelijk niet om de vraag of je verder van de wereld bent gaan staan.
Misschien gaat het om de vraag wat je ziet wanneer je er even afstand van neemt.
En wat ik hier in Montcourt steeds meer zie, is dat een leven niet groot hoeft te zijn om rijk te zijn.
Een huis.
Een tuin.
Een dorp.
Een ochtend.
Een dag die nog helemaal openligt.
En de vrijheid om zelf te bepalen wat je met die dag doet.
Wat morgen brengt, zien we morgen wel.
Vandaag is vandaag.
En voorlopig is dat genoeg.
Herken je dat gevoel? Dat je door afstand te nemen van de drukte van de wereld juist dichter bij jezelf komt? Misschien woon je zelf in Frankrijk, misschien ergens anders, of misschien leef je nog midden in de drukte. Ik ben benieuwd: is jouw wereld door de jaren heen ook kleiner geworden, of juist rijker?
Reacties
Een reactie posten