Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Een rustige ochtend op de binnenplaats De zon hangt laag boven de binnenplaats en legt een warme gloed over de stenen. Je zit daar rustig, een kopje koffie in je hand. De mok is nog warm; de damp kringelt langzaam omhoog en verdwijnt in de frisse ochtendlucht. De stilte van het platteland Het is stil op een manier die je alleen op het platteland vindt. Geen haast, geen verkeer. Alleen af en toe, in de verte, het zachte gebrom van een tractor die ergens over een veld kruipt. Het geluid komt langzaam dichterbij, blijft even hangen, en zakt dan weer weg alsof het door de heuvels wordt opgeslokt. Het ochtendkoor van de vogels Tussen die momenten van mechanisch gerommel door is er het echte geluid van de ochtend: vogeltjes die druk met elkaar praten. Ze lijken nergens haast mee te hebben, maar toch klinkt het alsof ze alles moeten bespreken voordat de dag echt begint. Van de rand van het dak, uit de haag, ergens hoog in een boom. Koffie, zon en frisse lucht Je neemt een slok koffie. De bitt...

Zonsopgang in Montcourt Hier is je verhaal met passende tussenkoppen die het ritme versterken zonder de rustige, beschouwende sfeer te doorbreken. Zonsopgang in Montcourt Een dag die langzaam ontwaakt Onder de parasol, in het kleine dorpje Montcourt, begint de dag zoals alleen Franse zomerochtenden dat kunnen. De zon staat al hoog genoeg om de stenen muren goud te kleuren. Het is 22 graden. Een kopje koffie dampt rustig naast me. Geen haast, geen verplichtingen, alleen het zachte ritme van een nieuwe dag. De kracht van de stilte Wat mij treft, is de stilte. Niet de gewone stilte van een vroege ochtend, maar een bijna plechtige stilte. Geen vogels die zingen vanuit de heggen. Geen boer die met zijn tractor de velden in trekt. Geen geluid van verkeer, geen stemmen in de verte. Alsof heel de Haute-Saône nog slaapt en de wereld voor een ogenblik heeft besloten zichzelf stil te zetten. Eén klokslag is genoeg Dan klinkt er één enkele slag. Vanuit de verte laat de kerktoren van het dorp zijn ...

Womo'ers op bezoek Afgelopen zaterdag kregen we weer bezoek van onze womo-vrienden. Voor de tweede keer stopten ze bij ons op weg naar huis, na zes weken rondreizen door het zonnige Italië. Hun camper liet duidelijk zien dat er flink wat kilometers op zaten, en de verhalen die ze meebrachten waren minstens zo indrukwekkend. Met een drankje erbij en een tafel vol lekkers kwamen de reisverhalen vanzelf los. Over bergpassen, rustige dorpjes, gezellige Italiaanse pleinen en avonden onder een sterrenhemel. Het werd zo'n avond waarop je de tijd helemaal vergeet. Zo gezellig zelfs, dat vertrekken geen optie leek. Er werd spontaan een extra dag aan de reis vastgeplakt. De volgende ochtend deden we het rustig aan. Na een gezamenlijk ontbijt zochten we een plekje onder de parasol. Daar werd verder gekletst, gelachen en nagepraat over alle belevenissen onderweg. Uiteindelijk besloten we nog even samen de omgeving in te trekken. We wandelden door het dorp, langs oude huizen die stuk vo...

Vanochtend werden we wakker met een gevoel dat moeilijk te omschrijven was. Niet ongelukkig, niet verdrietig, maar ook niet zo licht als anders. Misschien komt het doordat een bijzondere mijlpaal dichterbij komt. Vijfenzestig jaar. Een leeftijd waarop je vanzelf meer achterom kijkt dan vroeger. Achter ons ligt een leven vol herinneringen, liefde, geluk en ook verlies. Mensen die ooit vanzelfsprekend deel uitmaakten van ons dagelijks bestaan, maar die nu alleen nog voortleven in onze gedachten. Mijn schoonzusje. Vier jaar geleden mijn moeder. En afgelopen november mijn vader. Het besef dat een verjaardag nadert zonder ouders, voor het eerst echt zonder hen, raakt dieper dan woorden kunnen uitdrukken. En dan zijn er de anderen. Familieleden, vrienden, kennissen. Mensen met wie we lachten, herinneringen maakten, plannen smeedden. Naarmate de jaren verstrijken, wordt de kring kleiner. Niet omdat de liefde minder wordt, maar omdat de tijd zijn eigen weg gaat. Bijna twee jaar geleden name...

De zon hing al hoog boven de velden van Frankrijk toen we de moestuin water begonnen te geven. De slang lag uitgerold tussen de bedden vol groenten, gevoed door het koele water uit de oude put. Het was een eenvoudig werk: de slang neerleggen, wachten tot de aarde donker en vochtig werd, dan weer oppakken en een paar meter verder verplaatsen. Steeds opnieuw, zodat elk stukje grond kreeg wat het nodig had. Langzaam veranderde de droge, stoffige bodem in donkere plekken die de geur van natte aarde afgaven. Die geur die meteen herinneringen oproept aan groei, aan leven, aan de belofte van een goede oogst. Terwijl ik bezig was, viel me ineens iets op. Uit het niets verschenen zwaluwen. Eerst één of twee. Daarna tien. Daarna tientallen tegelijk. Ze schoten als kleine pijlen door de warme lucht, maakten een scherpe bocht en landden heel even op de plekken waar het water de aarde zacht had gemaakt. Nauwelijks raakten hun pootjes de grond. Met een snavel vol natte klei vlogen ze alweer weg. Het...

  "Vandaag om 7:15 opgestaan. De dag moest nog echt op gang komen, maar de ochtend was er al — fris, stil en vol belofte. Straks komt de bakker langs, en alleen die gedachte maakt de ochtend al compleet. Een eenvoudig broodje, een warme kop koffie en rustig op het terras zitten; soms zijn het juist die kleine dingen die een dag goed beginnen. Op het terras vliegen de vogels af en aan, druk bezig met hun eigen plannen. Ze lijken de ochtend al uren eerder te hebben omarmd. In de verte zie ik de buurman naar zijn auto lopen. Met rustige vanzelfsprekendheid stapt hij in om zijn vee te gaan controleren. Alles lijkt zijn vaste ritme te volgen, alsof de wereld hier precies weet hoe een ochtend hoort te beginnen. Ondertussen klimt de zon langzaam hoger, voorzichtig eerst, maar met steeds meer overtuiging. De blauwe hemel ligt open boven de dag en de eerste warmte laat zich al voelen. Geen haast, geen gedoe — alleen dat zachte gevoel dat een mooie dag zich stilaan aandient. Vlug toch nog e...