Een wand in de schuur, en alweer een nieuw project

Vandaag was zo’n dag waarop het werk in de schuur ineens een stuk verder kwam. Niet met grote machines, spectaculaire verbouwingen of een stoet vakmensen die precies weten wat ze doen, maar gewoon met platen, schroeven, een hamer en vooral veel passen en meten. En misschien is dat uiteindelijk wel de charme van zelf klussen. Je begint met een idee, staat vervolgens met een plaat in je handen waarvan je denkt dat hij toch echt moet passen, en een paar uur later staat er zomaar een complete wand.

Alleen begon de dag niet bepaald vroeg.

Uitslapen is ook even wennen

Tot acht uur vanochtend had ik geslapen. Voor sommigen misschien een heel normale tijd, maar als je gewend bent om eerder wakker te worden, voelt acht uur ineens bijna als een halve werkdag die al voorbij is.

Ik was dan ook behoorlijk duf toen ik wakker werd.

Het ontbijt kwam later dan anders en daarmee schoof eigenlijk de hele ochtend een stukje op. Geen haast, eerst rustig wakker worden, eten en daarna pas richting de schuur. Het is even wennen aan dat uitslapen, zeker als je hoofd ondertussen al denkt aan alles wat er nog moet gebeuren.

Toch bleek dat later beginnen helemaal niet zo’n probleem. De schuur liep niet weg.

En er was nog een andere reden waarom de ochtenden tegenwoordig wat rustiger verlopen.

Misty heeft gezelschap gekregen

We hebben Misty bij de andere honden gedaan wanneer we gaan slapen. Dat lijkt haar goed te doen. Waar ze eerder nogal vroeg van zich liet horen, is ze nu een stuk rustiger geworden.

Ze blaft niet meer zo vroeg.

Dat geeft niet alleen haar meer rust, maar ook ons. Er zit toch een wereld van verschil tussen wakker worden wanneer je lichaam daar zelf aan toe is en wakker worden omdat een hond heeft besloten dat de dag officieel begonnen is.

Misty lijkt haar nieuwe slaapplaats inmiddels ook steeds beter te begrijpen. De aanwezigheid van de andere honden zorgt blijkbaar voor een soort rust die ze eerder miste. En dus konden wij vanmorgen gewoon tot acht uur blijven liggen.

Al was ik daar dus nog niet helemaal op voorbereid.

De eerste plaat was het echte werk

Toen ik uiteindelijk in de schuur aan de slag ging, lag het belangrijkste werk te wachten: de wand dichtmaken.

De eerste plaat was meteen de plaat waar het meeste werk in ging zitten.

Dat is eigenlijk altijd zo met dit soort klussen. Je kunt van tevoren denken dat het allemaal recht, strak en eenvoudig is, maar zodra je een plaat daadwerkelijk op zijn plek wilt krijgen, blijkt de werkelijkheid zich weinig aan te trekken van je mooie planning.

Er moest gemeten worden.

Er moest aangepast worden.

Er moest nog een keer gekeken worden.

En daarna moest er opnieuw iets aangepast worden.

Maar toen die eerste plaat eenmaal goed zat, veranderde het karakter van het werk volledig.

De eerste is zoeken.

De volgende zijn herhalen.

Daarna vlogen de platen tegen de muur

Bij wijze van spreken natuurlijk, want ik heb liever niet dat platen werkelijk tegen een muur aanvliegen. Maar na die eerste plaat ging het ineens een stuk sneller.

De maten waren duidelijker. De werkwijze zat in mijn hoofd. Je weet inmiddels waar je moet kijken en waar je rekening mee moet houden.

Plaat pakken.

Plaats bepalen.

Kijken of alles klopt.

Vastzetten.

Volgende.

En soms was er nog wat extra overtuigingskracht nodig.

De vriendelijke overtuigingskracht van een hamer.

Sommige dingen hebben nu eenmaal een subtiel duwtje nodig voordat ze precies doen wat jij wilt. Niet slaan om het slaan, maar een paar ferme tikken om een plaat net dat laatste stukje op zijn plaats te krijgen.

En dan ineens zit hij goed.

Dat blijft toch een mooi moment tijdens het klussen. Je hebt een tijd staan kijken naar een opening of een stuk constructie en langzaam verandert het van een onafgemaakt gedeelte in een echte wand.

De ruimte krijgt vorm.

Ook de laatste plaat wilde niet zomaar meewerken

De laatste plaat had blijkbaar besloten dat hij nog even wilde laten merken dat een verbouwing nooit helemaal vanzelf gaat.

De eerste poging ging niet goed.

Dat is altijd even slikken. Je hebt alles opgemeten, denkt dat je het goed hebt uitgedacht en dan blijkt de werkelijkheid toch net anders te zijn dan je vooraf had bedacht.

Dus opnieuw.

Nog een keer meten.

Nog eens kijken.

En vervolgens opnieuw proberen.

De tweede keer ging het gelukkig een stuk beter.

Uiteindelijk kwam de plaat op zijn plek en kon de wand verder worden afgewerkt. Ik heb nog wat extra schroeven gezet om alles goed vast te krijgen. Niet omdat het per se nodig leek om er een complete vestingmuur van te maken, maar omdat je achteraf toch liever één schroef te veel hebt gebruikt dan dat je later ergens een plaat hoort werken waarvan je denkt: had ik daar maar nog eentje extra gezet.

En toen zat de wand erin.

Van losse platen naar een echte ruimte

Dat is misschien wel het mooiste aan zo'n klusdag.

Aan het begin zie je losse materialen. Platen die tegen een kant staan, gereedschap dat overal ligt, schroeven in een bakje en een ruimte die nog duidelijk midden in een verbouwing zit.

Aan het einde kijk je ineens tegen een wand aan.

Een echte wand.

Het verschil zit niet alleen in het materiaal, maar vooral in wat je ogen ermee doen. Een ruimte die eerst open was, krijgt begrenzing. Een schuur begint langzaam meer weg te krijgen van een gebouw waarin je verschillende functies kunt onderbrengen.

En daarmee komt ook het volgende stadium alweer in beeld.

Morgen: schilderen of witten

Waarschijnlijk ga ik morgen de wand schilderen of witten. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit welke van de twee woorden we ervoor gebruiken, zolang die wand maar een nette afwerking krijgt.

Eerst moet alles nog goed bekeken worden.

Zitten alle platen strak?

Zijn er nog naden die aandacht nodig hebben?

Moet er ergens nog een schroef bij?

En daarna kan de wand eindelijk zijn definitieve uiterlijk krijgen.

Dat wordt weer een heel ander soort werk. Minder zagen en passen, meer afwerken. Minder constructie, meer zichtbaar resultaat.

De wand die vandaag nog nieuw en kaal in de schuur staat, krijgt dan ineens een kleur en daarmee waarschijnlijk ook een heel andere uitstraling.

En toen kwam alweer het volgende idee

Alsof de schuur nog niet genoeg plannen heeft gehad, diende het volgende project zich vandaag alweer aan.

Kunnen we nog een kamer maken?

Die vraag kwam eigenlijk precies op het moment dat de nieuwe wand er stond. Alsof die ene wand meteen inspiratie opleverde voor de volgende.

Dat is het gevaar van klussen.

Je maakt iets af en in plaats van dat je denkt: mooi, klaar, ga lekker zitten, kijk je naar het resultaat en begint je hoofd alweer verder te rekenen.

Als deze ruimte zo kan worden gemaakt, zou daar misschien ook nog iets kunnen.

En als daar iets kan, dan...

Voor je het weet staat er een nieuw project op tafel.

Maar voorlopig eerst deze afmaken.

De wand staat.

Morgen misschien schilderen of witten.

Daarna rustig bekijken hoe de ruimte eruitziet als alles netjes is afgewerkt.

En dan zien we wel verder.

Want één ding is inmiddels duidelijk: een schuurverbouwing is zelden alleen het project waarmee je begint.

Soms is één nieuwe wand genoeg om de deur naar het volgende idee wagenwijd open te zetten.