Zaterdagochtend in Montcourt: de kunst van het nietsdoen
Acht graden en de honden hebben andere plannen
Zaterdagochtend in Montcourt.
Het is fris buiten. Niet een beetje fris, nee, gewoon acht graden. Zo'n temperatuur waarbij je vanuit de warmte van je bed naar buiten kijkt en denkt: moet dit nou echt?
De honden vinden uiteraard van wel.
Die hebben geen enkele boodschap aan acht graden, aan weersvoorspellingen, aan klimatologische verschuivingen of aan mijn behoefte om nog minstens een kwartier onder het dekbed te blijven liggen. Buiten moet gekeken worden. Gesnuffeld. Gecontroleerd. Geursporen moeten worden onderzocht en waarschijnlijk is er ergens in de nacht een muis geweest die zich buitengewoon verdacht heeft gedragen.
Dus vooruit.
Even iets aantrekken.
Een mens wil tenslotte niet op zaterdagochtend met kippenvel en een ochtendjas aan de geschiedenis van Montcourt ingaan.
En terwijl ik daar buiten sta, met die frisse lucht om me heen, denk ik opnieuw: wat is de natuur toch een merkwaardig fenomeen.
Vanaf april hebben we prachtig weer gehad. Niet gewoon lekker voorjaarsweer, maar zomerweer waar je normaal gesproken pas maanden later op zou rekenen. Vijf hittegolven hebben we inmiddels achter de kiezen.
Vijf.
En nu staan we hier met acht graden.
De natuur heeft kennelijk besloten dat voorspelbaarheid zwaar overschat wordt.
Van hittegolf naar bijna herfst
De voorspellingen voor de komende week zien er alweer behoorlijk hoog uit. We gaan opnieuw richting de dertig graden, misschien erboven, misschien eronder, misschien precies in de buurt.
Ik weet het niet.
En eerlijk gezegd, als ik exact zou weten wat het volgende week iedere dag gaat worden, dan had ik waarschijnlijk allang meegedaan aan een loterij.
Maar dat doe ik dus niet.
Want ik weet het niet.
En aangezien ik het weer blijkbaar niet kan voorspellen, lijkt het mij verstandig om ook mijn financiële toekomst maar niet aan het toeval over te laten.
Dus geen loterij.
Wel koffie.
Dat laatste voelt een stuk betrouwbaarder.
De moestuin als onbekend terrein
Ik ben al een tijdje niet op de moestuin geweest.
En ergens diep vanbinnen heb ik het vermoeden dat ik daar inmiddels met een zekere voorzichtigheid naartoe moet.
Niet omdat er wilde dieren rondlopen.
Niet omdat de planten mij iets kwalijk zullen nemen.
Nee, het probleem is waarschijnlijk veel eenvoudiger.
Er valt niet zoveel meer te halen.
Misschien staat er ergens nog een courgette die zich dapper heeft weten te handhaven. Waarschijnlijk klein, een beetje krom en vooral bijzonder trots op zichzelf.
Misschien ligt er ergens een komkommertje verscholen onder het blad. Zo eentje waarvan je denkt: is dit nou een komkommer of ben ik gewoon optimistisch aan het kijken?
Maar veel meer zal het waarschijnlijk niet zijn.
De moestuin heeft zijn beste tijd gehad.
En ergens vind ik dat ook wel mooi.
Een tuin hoeft niet altijd overvloedig te zijn. Soms mag hij ook gewoon even ademhalen. De planten die het redden, redden het. De rest heeft zijn eigen verhaal geschreven en inmiddels de laatste bladzijde omgeslagen.
Misschien ga ik vandaag wel even kijken.
Misschien ook niet.
Dat is het voordeel van een zaterdag waarop nog niets vaststaat.
Het eerste concert van de ochtend
Terwijl ik daar buiten sta, begint de haan te kraaien.
Niet zomaar een haan.
Nee, eentje die kennelijk van mening is dat hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het ontwaken van Montcourt.
Kukeleku.
Even verderop komt antwoord.
Een andere haan.
Kukeleku.
Het is alsof twee oude dorpsheren elkaar vanaf hun eigen erf begroeten. Geen haast, geen agenda, geen WhatsApp-groep die ontploft met berichten.
Gewoon:
Ik ben er nog.
Ik ook.
Prima.
En daarmee is de communicatie voorlopig afgerond.
Verder is het stil.
Heel stil.
Montcourt wordt langzaam wakker
Er is nog niemand te zien.
Geen auto's.
Geen tractor.
Geen deuren die dichtslaan.
Geen stemmen.
Geen haast.
Af en toe vliegt er een verdwaalde zwaluw voorbij, alsof zelfs die nog niet helemaal heeft besloten of het al tijd is om aan de dag te beginnen.
Voor de rest niets.
Alleen de geluiden die er altijd al waren, maar die je normaal gesproken nauwelijks hoort omdat er zoveel andere geluiden overheen liggen.
Een vogel.
De wind.
De honden.
De haan.
En ergens heel ver weg misschien een geluid waarvan je niet eens zeker weet of je het werkelijk hebt gehoord.
Dat is de luxe van het Franse platteland.
De stilte is hier geen leegte.
De stilte is iets.
Ze heeft gewicht.
Ze vult de ruimte.
Ze geeft je de gelegenheid om even nergens naartoe te hoeven.
Terug naar binnen
Na een tijdje besluit ik dat het wel weer mooi is geweest.
De honden zijn het daar roerend mee eens.
Die hebben buiten hun noodzakelijke inspectieronde uitgevoerd en kijken mij inmiddels aan met een blik die weinig ruimte laat voor interpretatie.
We gaan naar binnen.
Dus naar binnen.
De warmte tegemoet.
Koffie erbij.
En de honden?
Die laten zich vallen.
Niet subtiel.
Gewoon hup.
Op hun zij.
Alsof ze zojuist een volledige werkdag achter de rug hebben.
Binnen vijf minuten is het eerste gesnurk hoorbaar.
Ik moet lachen.
Dat lijkt verdacht veel op zijn baas.
Ook zo'n type dat na vijf minuten in bed al ligt te snurken.
Ik zal geen namen noemen.
Maar hij zal zichzelf waarschijnlijk wel herkennen.
Wat gaan we vandaag doen?
En dan komt onvermijdelijk de grote vraag van de zaterdag.
Wat gaan we vandaag doen?
Ik denk boodschappen.
Maar het zou ook iets anders kunnen zijn.
Ik weet het niet.
En eigenlijk is dat best prettig.
Er zijn mensen die hun hele zaterdag al weken van tevoren plannen. Ontbijt om acht uur, boodschappen om negen uur, bezoek om elf uur, lunch om twaalf uur en om drie uur ergens heen.
Prachtig.
Maar soms is het veel fijner om wakker te worden en simpelweg te denken:
We zien wel.
Misschien boodschappen.
Misschien de moestuin.
Misschien ergens koffie drinken.
Misschien een stukje rijden.
Misschien helemaal niets.
Dat laatste is trouwens een uitstekend plan.
De luxe van langzaam wakker worden
Dus zit ik hier.
Kop koffie binnen handbereik.
De honden languit op de vloer.
Eentje snurkt alsof hij persoonlijk de hele nacht de Montcourtse wacht heeft gehouden.
Buiten wordt het langzaam lichter.
De eerste bewegingen zullen straks komen. Een auto die voorbijrijdt. Iemand die een deur opent. Een tractor die ergens begint. Het dorp dat langzaam zijn dagelijkse ritme hervindt.
Maar nu nog niet.
Nu is Montcourt van de vroege vogels, de hanen, de zwaluwen en de paar mensen die wakker zijn en nog niets hoeven.
En ik zit daar middenin.
Kijkend.
Luisterend.
Met mijn koffie.
En plotseling besef je dat luxe niet altijd bestaat uit iets groots.
Geen hotel.
Geen zwembad.
Geen champagne.
Geen gouden horloge.
Soms is luxe gewoon een zaterdagochtend van acht graden, een paar slaperige honden, twee hanen die elkaar aan de andere kant van het dorp antwoord geven, een moestuin waar misschien nog een verdwaalde courgette ligt en een kop koffie terwijl een Frans dorp langzaam wakker wordt.
En vooral:
niemand die ergens naartoe hoeft.
Wat een luxe.
Reacties
Een reactie posten