Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Het Ontwaken Wanneer de eerste zonnestralen de boomgaard aanraken, ontwaakt meer dan alleen het landschap. De bomen, stille wachters van de seizoenen, staan klaar voor een nieuw hoofdstuk. De lucht is gevuld met verwachting, de aarde wacht op de handen die haar zullen voorbereiden op een jaar van groei en overvloed. De Eerste Slag: Het Gras Het geluid van de grasmaaier weerklinkt als het begin van een grootse symfonie. Het hoge gras maakt plaats voor een verzorgd groen tapijt waarop iedere boom opnieuw tot zijn recht komt. Met elke baan die wordt gemaaid, krijgt de boomgaard haar waardigheid terug. Orde vervangt de winterse stilte; het land ademt weer. De Kunst van Perfecte Lijnen Geen groot meesterwerk bestaat zonder oog voor detail. Langs de paden en boomspiegels worden de kanten strak afgewerkt. Elke lijn getuigt van precisie, vakmanschap en respect voor het landschap. De boomgaard toont zich weer zoals zij bedoeld is: krachtig, verzorgd en uitnodigend. Het Afscheid van het Oude Oud...

Een oogst vol belofte De eerste oogst van het seizoen was misschien slechts een halve kilo, maar voor mij voelde het als een koninklijke buit. Niet de hoeveelheid maakte haar bijzonder, maar het moment. Deze schitterende, zonovergoten kersen zouden de basis vormen van mijn eigen kersenlikeur – een likeur waarin niet alleen fruit, maar ook herinneringen zouden rijpen. Tussen zonlicht en kersentakken Nog altijd zie ik mezelf staan, hoog tussen de takken van de kersenboom. Omringd door een zee van glanzende bladeren en trossen helderrode vruchten die fonkelden als robijnen in het ochtendlicht. De zon verwarmde mijn gezicht, een zachte zomerbries streek door de kruin van de boom en de geur van rijp fruit vulde de lucht. Het was alsof de tijd zelf even stil bleef staan. Nieuwsgierige toeschouwers Naast de boomgaard strekte de groene weide zich uit als een levend schilderij. De koeien, statig en onverstoorbaar, onderbraken hun grazen en richtten nieuwsgierig hun blik op mij. Alsof zij de sti...

  De dag waarop de zon haar laatste kracht verspilde De ochtend begon met regen. Niet met een onweer dat de hemel openscheurde, niet met wind die de hitte verdreef, maar met een zachte regen die even over de velden streek alsof de natuur zelf een laatste poging deed om adem te halen. Druppels vielen op uitgedroogde aarde die het water gulzig opzoog. Op de oude daken klonk een kort, helder ritme. Het leek een belofte.  lees ook: Maar de hemel had haar besluit nog niet genomen. Nog voordat de regen goed en wel verdwenen was, brak het wolkendek open. De zon verhief zich opnieuw boven Montcourt, stralend, meedogenloos en onaantastbaar. Alsof zij nog eenmaal wilde tonen waartoe zij in staat was. De hittegolf had haar laatste dag bereikt. En zij zou vertrekken zonder zich gewonnen te geven. Onder het bewind van het vuur Uur na uur klom het kwik. De lucht verloor iedere zachtheid. Het licht werd wit, scherp en bijna tastbaar. De horizon trilde als een gesmolten spiegel. Wegen leken v...

Een dag die niets bijzonders beloofde Er zijn dagen waarop je denkt dat je de natuur eindelijk een beetje begrijpt. Je kijkt 's morgens naar de lucht, ziet een strakblauwe hemel zonder ook maar een verdwaalde wolk en zegt met de zekerheid van iemand die er geen verstand van heeft: "Vandaag blijft het droog." Dat is hetzelfde soort zelfvertrouwen als een beginnende schaker die na drie zetten denkt dat hij de wereldkampioen mat gaat zetten. De natuur laat je rustig uitpraten en glimlacht vervolgens meewarig.  lees ook: Zo begon deze dag in Montcourt. De zon stond al vroeg hoog boven de heuvels. Het licht streek als vloeibaar goud over de boomgaard. De bladeren glansden, de zwaluwen schoten laag over het erf en ergens in de verte bromde een tractor onverstoorbaar zijn rondjes. Dat geluid hoort hier net zo vanzelfsprekend bij als de haan die veel te vroeg denkt dat de wereld op hem zit te wachten. Ik stond in de schuur. Niet omdat ik daar per se wilde zijn, maar omdat een sch...

Een Zomerse Middag in Montcourt De middag ligt als een warme deken over Montcourt. Het is een gewone doordeweekse dag. Zo'n dag die nergens om lijkt te vragen. De zon hangt hoog boven de glooiende velden en giet een bleekgouden licht over het landschap. De stenen huizen van het dorp houden de warmte vast; hun muren geuren naar stof, kalk en zomer. Achter openstaande ramen bewegen dunne gordijnen nauwelijks. De lucht is zo stil dat elk geluid zijn eigen plaats krijgt. Het zachte geratel van een tractor in de verte. Het droge gekras van een kraai op een telefoonpaal. Het ritmische gezang van vogels in de heggen. De wind strijkt voorzichtig door de populieren aan de rand van het dorp, waardoor hun bladeren een zilvergroene schittering krijgen. Alles ademt rust. Vertrouwdheid. Het soort stilte dat niet leeg is, maar gevuld met kleine geluiden die vertellen dat het leven zijn gewone gang gaat. Een Ongewone Trilling Dan verschijnt er iets anders. Eerst voel je het bijna eerder dan je het...

Vanochtend werden we wakker met een gevoel dat moeilijk te omschrijven was. Niet ongelukkig, niet verdrietig, maar ook niet zo licht als anders. Misschien komt het doordat een bijzondere mijlpaal dichterbij komt. Vijfenzestig jaar. Een leeftijd waarop je vanzelf meer achterom kijkt dan vroeger. Achter ons ligt een leven vol herinneringen, liefde, geluk en ook verlies. Mensen die ooit vanzelfsprekend deel uitmaakten van ons dagelijks bestaan, maar die nu alleen nog voortleven in onze gedachten. Mijn schoonzusje. Vier jaar geleden mijn moeder. En afgelopen november mijn vader. Het besef dat een verjaardag nadert zonder ouders, voor het eerst echt zonder hen, raakt dieper dan woorden kunnen uitdrukken. En dan zijn er de anderen. Familieleden, vrienden, kennissen. Mensen met wie we lachten, herinneringen maakten, plannen smeedden. Naarmate de jaren verstrijken, wordt de kring kleiner. Niet omdat de liefde minder wordt, maar omdat de tijd zijn eigen weg gaat. Bijna twee jaar geleden name...

 In Montcourt hangt de tijd in mei als een adem die nog niet wordt losgelaten. Alles staat klaar, maar niets haast zich. De moestuin ligt open als een belofte: donkere aarde in strakke bedden, wachtend op wat komen gaat. Zakken zaden fluisteren hun toekomst, jonge plantjes staan schouder aan schouder langs de muur, nog net beschermd tegen wat de nacht zou kunnen beslissen. Want eerst moeten de ijsheiligen voorbij. Niemand hier neemt dat licht op. Het zit in het geheugen van de grond, in de verhalen die tussen de rijen blijven hangen. Dus wordt er gewacht—lang, soms te lang naar het gevoel. Maar dat wachten vult zich met doen. Handen blijven niet stil in Montcourt. In de schuur worden potten gespoeld tot ze helder zingen. Rijen glas vangen het licht, klaar om straks gevuld te worden met de rijkdom van maanden arbeid. Deksels klikken proef op proef, weckketels worden gecontroleerd, de vriezer leeggemaakt in verwachting van wat komen gaat. In de keuken wordt alvast geroerd in de laats...