Verbouwing bijna klaar, maar mijn hoofd bouwt alweer
Verbouwing bijna klaar, maar mijn hoofd bouwt alweer Er zijn van die momenten waarop je op de bouwplaats staat, om je heen kijkt en ineens beseft dat het einde daadwerkelijk in zicht komt. Niet het soort einde waarbij je denkt: we zijn er bijna, maar er moet nog ongeveer een halve wereld gebeuren . Nee, dit keer begint het er echt op te lijken. Het metselwerk is bijna klaar. Dat klinkt eenvoudig, maar achter die paar woorden zit een behoorlijk landschap van stenen, specie, gereedschap, stof, spierpijn en ontelbare momenten waarop je denkt: waarom ben ik hier eigenlijk aan begonnen? En toch staat het er. Rij voor rij. Steen voor steen. Een muur die eerst alleen nog bestond in mijn hoofd, heeft inmiddels gewoon een fysieke aanwezigheid gekregen. Alleen moeten de deuren nog geplaatst worden. Daarna wacht het stuken. Dan schilderen. En alsof dat nog niet genoeg is, moeten de muren ook nog behandeld worden tegen vocht. Dus ja, technisch gezien zijn we bijna klaar. Maar in bouwtaal betekent...