Een ochtend vol vers brood en mirabeljam
Een donkere ochtend begint met koffie
Toen ik vanochtend opstond, was het buiten nog donker. De dag moest duidelijk nog even op gang komen. De zon zou pas rond kwart over zeven boven de horizon verschijnen, dus buiten was het nog stil en donker. Binnen begon mijn ochtend zoals wel vaker met een kop koffie.
Eerst rustig wakker worden met koffie, daarna was het tijd voor de honden. Zij hebben natuurlijk geen enkele boodschap aan het feit dat het buiten nog nacht lijkt. Die vinden dat het gewoon tijd is om naar buiten te gaan. Dus jas aan, honden mee en even lekker naar buiten voor de wandeling.
Daarna kregen de honden hun eten en kon ik mij bezighouden met iets waar ik eigenlijk al naar uitkeek: het versgebakken brood uit de broodmachine halen.
De geur van versgebakken brood
Het brood was klaar.
Dat moment waarop je de broodmachine opent, blijft iets bijzonders. Nog voordat je het brood goed en wel uit de bakvorm hebt gehaald, komt de geur je tegemoet. Die warme geur van versgebakken brood lijkt zich langzaam door het hele huis te verspreiden.
Niet alleen de keuken ruikt ernaar. Nee, binnen de kortste keren lijkt iedere kamer een klein beetje mee te doen.
Ik haalde het brood voorzichtig uit de broodmachine en vervolgens uit de bakvorm. Het brood was nog heerlijk warm. De korst voelde stevig aan, terwijl je aan het brood zelf kon merken dat het nog volop bezig was met afkoelen.
Toch moest ik mezelf even inhouden.
Want natuurlijk wil je op zo'n moment meteen een dikke plak afsnijden. Een beetje boter erop en misschien alvast een lepeltje jam erbij. Maar als je warm brood te snel aansnijdt, krijg je niet die mooie plakken waar je op hoopt. Het kruim kan nog wat kleverig zijn en het brood laat zich dan veel minder mooi snijden.
Dus ging er een schone theedoek overheen.
Even laten rusten.
Dat was misschien wel het moeilijkste moment van de ochtend.
Drie soorten mirabeljam wachten op hun grote proeverij
Gisteren had ik namelijk drie verschillende soorten mirabeljam gemaakt. Vandaag was het moment aangebroken om eens rustig te proeven welke variant uiteindelijk onze voorkeur zou krijgen.
De basis was bij alle drie hetzelfde: heerlijke rijpe mirabellen.
Maar daarna gingen de wegen uit elkaar.
De eerste variant was mirabel met limoncello.
De tweede was mirabel met steranijs.
En de derde was mirabel met vanille.
Daarnaast had ik nog een bakje mirabellen apart gehouden, zonder enige toevoeging. Gewoon de pure smaak van de vrucht zelf.
Dat maakte de proeverij eigenlijk extra interessant. Want hoe smaakt een mirabeljam wanneer je er helemaal niets aan toevoegt? En wat gebeurt er wanneer je dezelfde vrucht combineert met limonchello, steranijs of vanille?
Dat moest vandaag maar eens worden ontdekt.
Eindelijk kan het brood worden gesneden
Na een uur of twee was het moment daar.
Het brood was voldoende afgekoeld om er mooie plakken van te snijden, al was het nog steeds een beetje warm. En juist dat maakte het extra lekker.
Mes erin.
De korst knispert zacht.
Een mooie plak brood op het bord.
En dan begint het leukste gedeelte.
De jam.
Een klein beetje op het nog warme brood. Niet te veel, want ik wilde de smaak van de verschillende jams goed kunnen proeven.
De eerste hap was meteen raak.
Tjonge, wat weet je dan weer even wat je proeft.
De combinatie van warm, versgebakken brood en zelfgemaakte jam is eigenlijk heel eenvoudig, maar juist daardoor komen de smaken zo mooi naar voren.
Mirabel met limonchello: fris en helder
Mijn eerste favoriet was de mirabeljam met limonchello.
De mirabel heeft van zichzelf natuurlijk al een heerlijke, zachte en fruitige smaak. Een beetje zoet, een beetje zonnig, met die herkenbare smaak van rijpe steenvruchten.
Maar de limonchello brengt daar iets heel anders tegenover.
Frisheid.
De jam krijgt daardoor een levendige smaak. De zoetigheid van de mirabel blijft aanwezig, maar wordt als het ware opgelicht door de frisse citrus-toets van de limonchello.
Bij iedere hap proef je eerst het fruitige van de mirabel en vervolgens komt die frisse, bijna sprankelende toets naar voren.
Het is geen zware jam.
Integendeel.
De limonchello maakt hem juist fris en toegankelijk. Je krijgt bijna zin om nog een hap te nemen voordat je de vorige goed hebt doorgeslikt.
Deze variant heeft daardoor iets vrolijks. Alsof je de zon alvast in de keuken hebt gezet, terwijl het buiten nog maar net licht begint te worden.
Mirabel met steranijs: de boomgaard op je boterham
De tweede favoriet was de mirabeljam met steranijs.
Deze jam doet iets heel anders.
Bij de eerste hap proef je vooral de mirabel. Het fruit staat duidelijk vooraan en krijgt alle ruimte. Maar dan, langzaam, komt de steranijs tevoorschijn.
Niet meteen.
En juist dat vind ik zo mooi aan deze combinatie.
Eerst is er de zachte, fruitige smaak van de mirabel. Daarna verschijnt de warme, kruidige smaak van de steranijs.
Het geeft de jam meer diepte.
Bij deze smaak krijg ik bijna het gevoel dat je ergens tussen de fruitbomen staat. Alsof je op een warme dag door een boomgaard loopt en rijpe mirabellen van de boom plukt.
De steranijs zorgt daarbij voor een klein kruidig accent dat de fruitigheid niet wegdrukt, maar juist ondersteunt.
Het is een smaak die zich langzaam ontvouwt.
Eerst mirabel.
Dan steranijs.
En samen vormt dat een heel bijzondere combinatie.
Mirabel met vanille: zacht en rond
Dan de mirabeljam met vanille.
Ook deze is heerlijk.
De vanille geeft de jam een zachte, ronde en warme smaak. Waar limoncello voor frisheid zorgt en steranijs voor een kruidige diepte, brengt vanille vooral zachtheid.
De smaak van de mirabel blijft mooi herkenbaar, maar de vanille maakt het geheel wat voller en romiger van karakter.
Toch viel één ding op tijdens het proeven.
De vanille is minder uitgesproken.
De smaak is absoluut aanwezig en lekker, maar hij komt minder nadrukkelijk naar voren dan de frisse limoncello of de karakteristieke steranijs.
En misschien is dat juist precies wat iemand zoekt in een jam.
Niet iedere smaak hoeft luid te roepen.
Sommige smaken mogen gewoon rustig op de achtergrond aanwezig zijn.
En dan de pure mirabeljam
Natuurlijk moest ook de gewone mirabeljam worden geproefd.
Zonder limonchello.
Zonder steranijs.
Zonder vanille.
Alleen de mirabel.
En eigenlijk is dat een heel belangrijke vergelijking.
Want deze jam is gewoon ontzettend lekker. Je proeft heel duidelijk hoe mooi de mirabel van zichzelf al is.
De vrucht heeft helemaal geen hulp nodig om een heerlijke jam te maken.
Toch merk je na het proeven van de andere drie varianten wat een toevoeging kan doen.
De basisjam is puur en fruitig. De toevoegingen geven er ieder hun eigen karakter aan.
De limonchello voegt frisheid toe.
De steranijs zorgt voor een warme, kruidige diepte.
De vanille maakt de jam zachter en ronder.
Het zijn kleine veranderingen, maar ze zorgen ervoor dat dezelfde mirabel ineens drie totaal verschillende smaakervaringen kan geven.
Wat gaan we met de rest van de mirabellen doen?
En dan is er nog een klein probleem.
Een heel lekker probleem.
In de koelkast staat namelijk nog zeker tweeënhalve kilo mirabellen te wachten.
Daar moeten we dus iets mee gaan doen.
Maar wat?
Nog een keer jam maken? Dan misschien een andere combinatie proberen? Of toch iets heel anders met de mirabellen maken?
Daar gaan we nog eens rustig over nadenken.
Misschien ontstaat er vanzelf een nieuw idee wanneer we weer met een kop koffie aan tafel zitten.
Voorlopig staat er in ieder geval een voorraadje heerlijke zelfgemaakte jam klaar.
Ik verheug me nu al op de lunch
En terwijl ik dit allemaal opschrijf, realiseer ik me ineens iets.
Ik zit me nu al te verheugen op het middageten.
Brood met zelfgemaakte mirabeljam.
Een plak van dat heerlijke zelfgebakken brood, misschien nog een klein beetje warm. Daarop een royale, maar niet overdreven hoeveelheid jam.
En dan kiezen.
Ga ik voor de frisse mirabel met limonchello?
Of toch voor de mirabel met steranijs, waarbij eerst de vrucht en daarna die warme kruidige smaak naar voren komt?
Waarschijnlijk wordt het gewoon allebei.
Want waarom zou je kiezen als er drie heerlijke potjes op tafel staan?
Sommige ochtenden beginnen met een kop koffie en een wandeling met de honden. Maar soms eindigt zo'n ochtend onverwacht in een kleine smaakproeverij aan de keukentafel.
Vandaag was zo'n ochtend.
En eerlijk gezegd: daar mag de middag best snel voor komen. 🍞🍑
Reacties
Een reactie posten