Een tussenstop vol verhalen
Er zijn van die zondagen waarop de dag zich niet zomaar aandient als een gewone zondag. Geen dag die langzaam voorbijglijdt tussen koffie, krant en de gebruikelijke beslommeringen, maar een dag waarop onverwacht een klein stukje van de wereld bij je aan tafel aanschuift.
Zo'n zondag was het toen Jan, een WOMO'er die onderweg was naar het Piëmont-gebied in Italië, bij ons een tussenstop maakte.
Hij was bezig aan een reis die niet alleen kilometers op de teller zou zetten, maar vooral herinneringen zou verzamelen. Zijn bestemming lag in het noorden van Italië, in een streek die bij menig wijnliefhebber onmiddellijk beelden oproept van glooiende heuvels, wijngaarden die zich als groene tapijten over het landschap uitstrekken en dorpen waar de tijd zich soms lijkt te gedragen alsof hij nergens haast voor heeft.
Maar voordat Jan zijn reis verder voortzette, schoof hij bij ons aan.
Een goede maaltijd en verhalen over Italië
Onder het genot van een goede maaltijd werden de ervaringen van de reis uitgewisseld. Zoals dat vaak gaat wanneer iemand onderweg is, kwamen de verhalen vanzelf op tafel.
Jan vertelde over het doel van zijn reis en wat hem naar Piëmont bracht. Een wijnexcursie stond centraal. Geen vluchtig bezoek aan een paar wijngaarden, maar een reis waarin de wijnstreek zelf onderdeel van het avontuur was.
Er werd gesproken over de route, over de verschillende plaatsen die hij nog zou aandoen en over de tussenstops die op het programma stonden. Iedere stop had zo zijn eigen betekenis en maakte deel uit van het grotere verhaal.
Reizen is tenslotte meer dan van A naar B gaan.
De route zelf wordt een verzameling van kleine hoofdstukken. Een onverwacht uitzicht langs de weg. Een dorp waar je even stopt. Een gesprek met iemand die je onderweg ontmoet. Een maaltijd die langer duurt dan gepland omdat de verhalen interessanter zijn dan de klok.
En zo werd ook onze zondag een klein hoofdstuk in Jans reis.
Van Nederland richting Piëmont
Het mooie aan zo'n ontmoeting is dat je even wordt meegenomen in de wereld van degene die tegenover je zit.
Terwijl wij aan tafel zaten, was Italië eigenlijk niet zo ver weg meer. In gedachten trokken de wegen richting het zuiden, naar het landschap van Piëmont, waar wijn en gastronomie al eeuwenlang onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Jan vertelde over zijn verdere plannen en de verschillende tussenstops die hij nog zou maken. Zijn reis had duidelijk nog heel wat kilometers voor de boeg.
Maar eerst was er de zondag.
Een maaltijd, goede gesprekken en de gelegenheid om ervaringen uit te wisselen. Geen strak programma, geen haast, maar gewoon de tijd nemen voor elkaar.
Soms zijn juist die momenten de mooiste tussenstops van een reis.
Maandagochtend: de reis gaat verder
Op maandagmorgen was het alweer tijd om afscheid te nemen.
Jan vervolgde zijn route, met het meer van Annecy als volgende bestemming.
Daarmee veranderde de sfeer meteen. Waar de zondag nog rustig en huiselijk was geweest, begon de maandag met het geluid van vertrek en de wetenschap dat er opnieuw een etappe wachtte.
Het meer van Annecy zou het volgende decor vormen.
Van de wijnheuvels van Piëmont naar de Franse Alpen. Een route waarin het landschap langzaam verandert en iedere kilometer een nieuw uitzicht opent.
Voor Jan ging de reis verder.
Voor mij begon ondertussen een heel ander soort etappe.
Duiken achter de computer
Mijn maandag stond namelijk niet in het teken van Italië of Frankrijk, maar van bestellingen.
De computer ging aan en er moesten materialen worden besteld. Het werk wacht tenslotte nooit echt op je, zelfs niet wanneer er de dag ervoor nog een reiziger aan tafel zat die prachtige verhalen over Italië vertelde.
De planning was eigenlijk eenvoudig.
De bestelling moest vóór twaalf uur worden opgehaald, omdat de betreffende locatie tussen 12.00 en 14.00 uur gesloten zou zijn.
Een mooi plan op papier.
Zoals zo vaak bleek de praktijk echter een eigen agenda te hebben.
De bestelling was niet op tijd opgehaald en daarmee moest het plan worden aangepast. Geen reden voor paniek. Dan maar zorgen dat ik om 14.00 uur ter plaatse was.
Soms is flexibiliteit simpelweg een noodzakelijk onderdeel van de dag.
Om 14.00 uur op pad
Toen de klok richting twee uur ging, vertrok ik om de bestelling op te halen.
Waar Jan onderweg was naar Annecy en uiteindelijk verder richting Piëmont zou reizen, reed ik mijn eigen route, met een heel ander doel voor ogen.
Geen Italiaanse wijngaarden.
Geen bergpassen.
Geen uitzicht over het meer van Annecy.
Mijn bestemming was een bestelling met materialen.
Toch zit ook daar een zekere charme in. Want achter iedere doos, ieder stuk materiaal en iedere bestelling schuilt uiteindelijk hetzelfde doel: zorgen dat je de volgende dag weer verder kunt.
Na het ophalen werd alles zorgvuldig ingeladen.
Daarna weer terug naar huis.
Alles klaarzetten voor de volgende ochtend
Eenmaal thuis begon het laatste deel van de maandag.
De materialen moesten weer uitgeladen worden. Niet zomaar neergezet, maar zodanig dat ik de volgende ochtend direct kon beginnen.
Dat is misschien wel een van de meest onderschatte onderdelen van werken: voorbereiden.
Een goede start van de volgende dag begint vaak al aan het einde van de vorige.
Dozen op de juiste plek. Materialen binnen handbereik. Alles overzichtelijk en klaar voor gebruik.
Wanneer de ochtend dan aanbreekt, hoef je niet eerst te zoeken, te sjouwen en te organiseren. Je kunt meteen beginnen.
Terwijl Jan waarschijnlijk zijn weg richting Annecy vervolgde, eindigde mijn reis voor die dag dus gewoon thuis, tussen materialen en voorbereidingen.
Twee reizen, één verhaal
Als ik terugkijk op die zondag en maandag, lijkt het bijna alsof er twee verschillende reizen door elkaar heen liepen.
Aan de ene kant was er Jan.
Een WOMO'er onderweg naar Piëmont, met wijn, landschappen, ontmoetingen en verschillende tussenstops op zijn route. Een reis waarin iedere bestemming onderdeel is van een groter avontuur.
Aan de andere kant was er mijn eigen maandag.
Een computer, een bestelling, een rit om materialen op te halen en vervolgens alles klaarzetten voor de volgende werkdag.
Twee totaal verschillende werelden.
En toch hadden ze iets gemeen.
Beide draaiden om onderweg zijn.
Jan was onderweg naar Italië.
Ik was onderweg naar de volgende werkdag.
Hij verzamelde ervaringen langs de route. Ik verzamelde materialen om mijn eigen route voort te zetten.
Misschien is dat uiteindelijk wat reizen en werken met elkaar gemeen hebben. Je vertrekt ergens, je maakt tussenstops, soms loopt het anders dan gepland en uiteindelijk kom je weer op het punt waarop je verder kunt.
Jan vervolgde zijn weg richting Annecy en daarna Piëmont.
Ik sloot de maandag af met alles gereed voor de volgende ochtend.
De ene reis had wijngaarden aan de horizon.
De andere had een werkdag in het vooruitzicht.
Maar beide begonnen met hetzelfde eenvoudige principe: zorgen dat je klaar bent voor wat er onderweg op je pad komt.
Reacties
Een reactie posten