Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

De dag waarop zelfs helden mochten uitrusten Een ochtend die te vroeg begon De dag begon nog vóór de wereld echt wakker was. Het was pas vroeg in de ochtend, maar de zon had al besloten dat mededogen niet op de planning stond. Vijfentwintig graden. De lucht hing zwaar boven het erf als een warme deken die iemand vergeten was weg te halen. De nacht had weinig rust gebracht; een plaknacht van draaien, woelen en halfslachtige dromen. Terwijl de vogels hun eerste liederen inzetten, zat jij daar al, starend naar de horizon. In je hoofd marcheerden de lijstjes voorbij. Taken. Klusjes. Dingen die moesten gebeuren. Dingen die eigenlijk gisteren al hadden moeten gebeuren. Een eindeloze stoet verplichtingen trok voorbij als een leger op veldtocht. "Dat is nog best veel," dacht je. Je moed zakte in je schoenen. Toen moest je lachen. "Welke schoenen? Ik heb slippers aan." De eerste onderdaan meldt zich Op dat moment verscheen uit de schaduw van het huis een van de honden. Niet ...

Op ’t zonnetje, op ’t terras.  Honden languit op het grind, tevreden uitgestrekt alsof de wereld vandaag geen haast kent. Ze knipperen loom tegen het licht, terwijl de zon aarzelend achter de zware regenwolken vandaan breekt — eerst voorzichtig, dan met een bijna koninklijke vanzelfsprekendheid. Alsof een gordijn in een groot theater open schuift en de hoofdrolspeler eindelijk zijn entree maakt. De vogels vullen de lucht met hun tjilpende concert. Geen haastige tonen, maar een orkest van kleine stemmen die zich mengen met de stilte. In de verte rijdt een eenzame auto voorbij. Even slechts. Een zacht geruis dat opkomt, voorbij trekt en weer oplost, alsof de tijd zelf even langs reed om te groeten. En daar, tussen zonnestralen en wolken randen, komen herinneringen tevoorschijn. Niet luid of dwingend, maar zacht. Oude zomers, vergeten gezichten, stemmen van vroeger. Ze stijgen op zoals ochtendnevel boven een veld — licht, vluchtig, kostbaar. Dan verschijnt een dorpsgenoot wandelend la...

De enige straatlantaarn is nog aan. Het is donker, de temperatuur daalt.  Nog ff een rondje om de kerk met de honden. In de verte hoor je een kerkklok slaan: half elf. Dan gaat het licht uit. Denk je verschrikt. En ineens: een explosie van sterren verschijnt. Alsof de hemel zich in één keer opent.  Op de achtergrond hoor je een uil. "Nou," zeg je tegen de honden, "nog ff plassen, dan kunnen we weer naar binnen." Rustig loop je verder onder een waanzinnige sterrenhemel en denkt: o, wat is mijn wereld toch mooi.