Op bezoek met een camper vol Franse dromen
Soms komen mensen niet zomaar je leven binnenrijden. Soms verschijnt er ineens een camper voor de deur, gaat er een deur open en stappen er twee mensen uit met wie je binnen een paar minuten een gesprek voert alsof je elkaar al veel langer kent.
Dat gebeurde met Dennis en Nancy, twee lieve mensen die met hun camper door Frankrijk trekken. Hun missie is helder, maar tegelijk ook heerlijk avontuurlijk: ze willen een huis vinden in Frankrijk.
Niet door urenlang achter een computerscherm naar makelaarswebsites te turen en vervolgens op basis van een paar foto's een beslissing te nemen. Nee, zij pakken het anders aan.
Ze gaan de verschillende streken bezoeken.
Kijken.
Rondrijden.
De omgeving voelen.
Dorpspleinen bekijken, wegen ontdekken, landschappen in zich opnemen en misschien ergens op een terras zitten met een kop koffie en denken: ja, hier zou ik weleens kunnen wonen.
Of juist: nee, prachtig voor een vakantie, maar niet voor ons dagelijks leven.
En eerlijk gezegd vind ik dat een bijzonder goed plan.
Eerst kijken, dan pas kiezen
Een huis kopen is één ding. Er daadwerkelijk wonen is iets heel anders.
Op een foto kan een huis prachtig lijken. Een oude stenen woning met luiken voor de ramen, een tuin, misschien een schuur en ergens achter het huis een uitzicht over glooiende velden. Je ziet jezelf er al zitten met een glas wijn in de hand.
Maar dan kom je er.
En blijkt de dichtstbijzijnde supermarkt twintig minuten rijden.
Of het dorp heeft in de winter meer katten dan inwoners.
Of de weg langs het huis blijkt een favoriete route voor vrachtwagens.
Dat soort dingen zie je niet altijd op een makelaarsfoto.
Dennis en Nancy pakken het daarom verstandig aan. Ze trekken door Frankrijk en bezoeken de streken die hen aanspreken. Op die manier ontdekken ze niet alleen huizen, maar ook de omgeving eromheen.
Want uiteindelijk koop je niet alleen vier muren en een dak.
Je koopt een stukje Frankrijk.
Van camper naar eettafel
Toen ze bij ons stonden met hun camper, ontstond al snel het idee om samen te eten.
Een uitnodiging voor het diner werd graag aangenomen.
En dan begint bij mij natuurlijk het creatieve gedeelte van de avond.
Ik besloot zelfgemaakte pasta te maken.
Niet zomaar een pak pasta openmaken en klaar. Nee, als je mensen uitnodigt voor het eten, mag er best een beetje aandacht in de pan terechtkomen.
De pasta werd vers gemaakt en daarbij kwamen gehaktballetjes in een saus die ik zelf had gemaakt.
Verse tomaten vormden de basis, aangevuld met verschillende ingrediënten om er een mooie, volle pastasaus van te maken. Alles rustig laten pruttelen, zodat de smaken de tijd kregen om elkaar te leren kennen.
En al zeg ik het zelf...
Het was om te smullen.
De gehaktballetjes verdwenen van tafel alsof ze nooit bestaan hadden.
De pasta kreeg evenmin de kans om oud te worden.
Dat is bij een etentje toch altijd een goed teken.
Een lege schaal spreekt soms meer dan duizend complimenten.
De saus bleef achter
Maar er was één overlevende.
De pastasaus.
Van de gehaktballetjes was geen spoor meer te bekennen, maar de saus had de strijd glansrijk overleefd.
Ik zette de pan na het eten weg.
En daarna gebeurde wat er in een druk huishouden nu eenmaal gebeurt.
Je gaat verder.
Je doet andere dingen.
En ergens in je hoofd zit dat stemmetje dat zegt: morgen vries ik die saus wel even in.
Alleen kwam dat morgen blijkbaar niet.
En ook de dag daarna niet.
De pan stond daar rustig te wachten.
Tot ik vanochtend een blik in de keuken wierp.
Daar stond hij.
De overgebleven pastasaus.
En laat ik het netjes formuleren...
Die had inmiddels besloten een ander levenspad te kiezen.
Niet langer geschikt voor consumptie.
De saus die de avond ervoor nog zo heerlijk was geweest, had haar beste tijd duidelijk gehad.
Einde verhaal.
Of beter gezegd: einde saus.
Vijf hittegolven en een tomaat
En dan kom je vanzelf bij het volgende hoofdstuk: boodschappen doen.
Morgen mag ik weer boodschappen halen en natuurlijk moeten er nieuwe tomaten komen.
Want zonder tomaten geen nieuwe saus.
Maar ook daar verandert het Franse landschap langzaam.
De prijzen van groenten vliegen steeds verder omhoog.
En dat is niet zo verwonderlijk als je kijkt naar wat er deze zomer allemaal gebeurt.
Frankrijk heeft inmiddels te maken gehad met meerdere hittegolven. Vijf hittegolven is niet bepaald een vriendelijk klimaat voor groenten die op het land staan te wachten om mooi rood, sappig en smakelijk te worden.
Een tomaat heeft uiteindelijk ook grenzen.
Je kunt hem niet eindeloos onder een brandende Franse zon laten staan en vervolgens verwachten dat hij vrolijk denkt: geen probleem, ik doe gewoon mijn ding.
Extreme hitte heeft gevolgen voor de landbouw.
Voor de oogst.
Voor de beschikbaarheid.
En uiteindelijk voor de prijs die je in de winkel betaalt.
Het Franse leven heeft vele gezichten
Misschien is dat ook wel wat het leven in Frankrijk zo interessant maakt.
Je hebt de romantische kant.
De oude dorpen.
De markten.
De wijnvelden.
De lange lunches.
De stenen huizen.
De zon die 's avonds langzaam over het landschap zakt.
Maar er is ook de andere kant.
De hitte.
De droogte.
De stijgende prijzen.
De praktische problemen.
De zoektocht naar een huis.
En de vraag waar je uiteindelijk werkelijk gelukkig zou kunnen worden.
Dat laatste is precies waar Dennis en Nancy nu mee bezig zijn.
Ze rijden richting Bourgondië.
Een streek met een heel eigen karakter, prachtige landschappen, wijngaarden, historische dorpen en natuurlijk een keuken die je niet bepaald uitnodigt om op dieet te gaan.
Daar zullen ze opnieuw rondkijken.
Nieuwe plekken ontdekken.
Misschien een huis bekijken.
Misschien een dorp tegenkomen waarvan ze nooit eerder hadden gehoord.
En misschien gebeurt er iets heel anders.
Misschien stappen ze ergens uit de camper, kijken om zich heen en voelen ze het ineens.
Hier.
Onderweg naar een nieuwe toekomst
Voorlopig zijn Dennis en Nancy dus onderweg.
Hun camper is voorlopig hun thuis, terwijl ze ondertussen zoeken naar het huis dat misschien hun toekomstige thuis wordt.
Ik vind het een mooie manier om zo'n grote beslissing aan te pakken.
Niet overhaasten.
Niet alleen afgaan op een brochure.
Maar Frankrijk daadwerkelijk beleven.
De verschillende streken bezoeken.
De mensen ontmoeten.
De dorpen bekijken.
De natuur ervaren.
En ontdekken waar het dagelijkse leven bij hen past.
Want Frankrijk is geen land met één gezicht.
Het is een verzameling van werelden.
Van de ene streek naar de andere verandert het landschap, de architectuur, de keuken, het ritme en soms zelfs de manier waarop mensen naar het leven kijken.
En ergens tussen al die landschappen ligt misschien het huis waar Dennis en Nancy straks de sleutel van krijgen.
En de volgende pan staat alweer klaar
Wat mij betreft mogen ze onderweg vooral genieten.
Van Bourgondië.
Van de Franse wegen.
Van onverwachte ontmoetingen.
Van kleine dorpen en grote landschappen.
En natuurlijk van alles wat er onderweg op hun bord verschijnt.
Bij ons hebben ze in ieder geval alvast een voorproefje gehad.
Zelfgemaakte pasta.
Gehaktballetjes.
Een pan verse tomatensaus.
En een gezellige avond aan tafel.
Alleen die saus...
Die heeft de volgende ochtend niet gehaald.
Maar goed, dat hoort misschien ook bij het leven.
Je maakt iets lekkers, je geniet ervan, je bewaart wat overblijft en denkt dat je er morgen nog van kunt genieten.
En soms staat er de volgende ochtend gewoon een lege herinnering in een pan.
Morgen ga ik dus opnieuw op pad.
Tomaten halen.
Nieuwe saus maken.
En wie weet wat er daarna weer op tafel verschijnt.
Want één ding weet ik inmiddels zeker: in Frankrijk weet je nooit precies wat de dag brengt, maar er is altijd wel een verhaal te vinden.
En soms begint dat verhaal gewoon met een camper die de oprit op rijdt.
Ik schrijf deze reactie ‘s avonds om 20:43 in de trein van Nara naar Kyōto in Japan.
BeantwoordenVerwijderenCees, zó herkenbaar wat je schrijft! Vooral de zelfgemaakte pasta met gehakt balletjes. Héééérlijk!! Naast het meer dan uitstekende gezelschap van jullie, is dat zeker een belangrijke reden om een (Womo) pitstop bij jullie in Montcourt te maken. Niemand zal daar spijt van krijgen….