Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Een rustige ochtend op de binnenplaats De zon hangt laag boven de binnenplaats en legt een warme gloed over de stenen. Je zit daar rustig, een kopje koffie in je hand. De mok is nog warm; de damp kringelt langzaam omhoog en verdwijnt in de frisse ochtendlucht. De stilte van het platteland Het is stil op een manier die je alleen op het platteland vindt. Geen haast, geen verkeer. Alleen af en toe, in de verte, het zachte gebrom van een tractor die ergens over een veld kruipt. Het geluid komt langzaam dichterbij, blijft even hangen, en zakt dan weer weg alsof het door de heuvels wordt opgeslokt. Het ochtendkoor van de vogels Tussen die momenten van mechanisch gerommel door is er het echte geluid van de ochtend: vogeltjes die druk met elkaar praten. Ze lijken nergens haast mee te hebben, maar toch klinkt het alsof ze alles moeten bespreken voordat de dag echt begint. Van de rand van het dak, uit de haag, ergens hoog in een boom. Koffie, zon en frisse lucht Je neemt een slok koffie. De bitt...

  De dag waarop de zon haar laatste kracht verspilde De ochtend begon met regen. Niet met een onweer dat de hemel openscheurde, niet met wind die de hitte verdreef, maar met een zachte regen die even over de velden streek alsof de natuur zelf een laatste poging deed om adem te halen. Druppels vielen op uitgedroogde aarde die het water gulzig opzoog. Op de oude daken klonk een kort, helder ritme. Het leek een belofte.  lees ook: Maar de hemel had haar besluit nog niet genomen. Nog voordat de regen goed en wel verdwenen was, brak het wolkendek open. De zon verhief zich opnieuw boven Montcourt, stralend, meedogenloos en onaantastbaar. Alsof zij nog eenmaal wilde tonen waartoe zij in staat was. De hittegolf had haar laatste dag bereikt. En zij zou vertrekken zonder zich gewonnen te geven. Onder het bewind van het vuur Uur na uur klom het kwik. De lucht verloor iedere zachtheid. Het licht werd wit, scherp en bijna tastbaar. De horizon trilde als een gesmolten spiegel. Wegen leken v...

Veertig graden in Frankrijk De zon hing als een koperen schild boven de velden van Montcourt. De lucht trilde boven het asfalt, de stenen muren straalden warmte uit alsof ze zelf een oven waren geworden. Zelfs de krekels leken hun gezang te hebben vertraagd. In het dorp was het stil. De luiken zaten dicht. De cafés waren leeg. Geen mens waagde zich op het plein. De Fransen hadden zich teruggetrokken achter dikke muren, een glas water binnen handbereik, wachtend tot de avond genade zou brengen. Een schuur die niet zweeg Alleen in een schuur aan de rand van het dorp werd nog gewerkt. Niet veel. Een paar bewegingen slechts. Een bezem verzetten. Een gereedschapskist ordenen. Een plank recht leggen. Eigenlijk was elke inspanning al te veel. Het zweet liep onmiddellijk over de rug. De lucht stond stil als in een kathedraal zonder ramen. Verbaasde blikken Buiten passeerde af en toe een dorpsbewoner. Hij keek naar de openstaande schuurdeur. Daar stonden de Nederlanders. Rustig bezig. Niet haas...

Womo'ers op bezoek Afgelopen zaterdag kregen we weer bezoek van onze womo-vrienden. Voor de tweede keer stopten ze bij ons op weg naar huis, na zes weken rondreizen door het zonnige Italië. Hun camper liet duidelijk zien dat er flink wat kilometers op zaten, en de verhalen die ze meebrachten waren minstens zo indrukwekkend. Met een drankje erbij en een tafel vol lekkers kwamen de reisverhalen vanzelf los. Over bergpassen, rustige dorpjes, gezellige Italiaanse pleinen en avonden onder een sterrenhemel. Het werd zo'n avond waarop je de tijd helemaal vergeet. Zo gezellig zelfs, dat vertrekken geen optie leek. Er werd spontaan een extra dag aan de reis vastgeplakt. De volgende ochtend deden we het rustig aan. Na een gezamenlijk ontbijt zochten we een plekje onder de parasol. Daar werd verder gekletst, gelachen en nagepraat over alle belevenissen onderweg. Uiteindelijk besloten we nog even samen de omgeving in te trekken. We wandelden door het dorp, langs oude huizen die stuk vo...