Twee jaar Frankrijk: waar een droom langzaam een thuis werd
Twee jaar Frankrijk: waar een droom langzaam een thuis werd
Soms lijkt de tijd zich geruisloos uit te strekken, alsof de dagen oneindig zijn. En dan, ineens, kijk je om je heen en besef je dat er alweer zoveel tijd voorbij is gegaan. Dat er in die tijd zoveel is veranderd, dat een plek die ooit volledig nieuw en onbekend was inmiddels vertrouwd voelt en dat je leven er langzaam een andere vorm heeft gekregen.
Op 7 september wonen we twee jaar in Frankrijk.
 |
| Ons huis |
We wisten niet precies wat ons te wachten stond. We wisten alleen dat er een droom was die we niet langer wilden wegduwen. Een droom die steeds opnieuw terugkwam en die op een bepaald moment vroeg om meer dan alleen erover praten. We moesten hem een kans geven.
Dus vertrokken we.
We namen afscheid van vertrouwde straten en plekken die jarenlang als thuis hadden gevoeld. We namen afscheid van de vanzelfsprekendheid van dichtbij zijn, van mensen die we liefhebben en van een dagelijks leven waarin veel dingen gewoon waren geworden. Dat afscheid was niet licht. Want wanneer je verhuist naar een ander land, laat je niet alleen een huis achter. Je laat ook een stukje van je dagelijks leven achter, de spontane ontmoetingen, de vertrouwde omgeving en de mogelijkheid om zomaar even bij iemand binnen te lopen.
Sommige mensen draag je daarom altijd met je mee, hoe ver de afstand ook wordt.
Toch lonkte Frankrijk.
Niet als vakantiebestemming, niet als een plek waar we tijdelijk zouden verblijven, maar als een land waar we opnieuw mochten beginnen. Een plek waar de horizon verder leek te reiken, waar de lucht groter voelde en waar het ritme van het leven meer werd bepaald door de natuur en de seizoenen dan door de klok en de agenda.
We vertrokken met een droom, maar we konden toen nog niet weten hoe die droom eruit zou zien wanneer hij werkelijkheid zou worden.
Een ander ritme
Hier vonden we ruimte. Niet alleen om ons heen, maar ook in onszelf.
Langzaam kregen de dagen een ander tempo. We begonnen de seizoenen weer werkelijk te voelen. De lente bracht de belofte van nieuw leven, de zomer overvloed, de herfst een gevoel van dankbaarheid en de winter de rust om even stil te staan. Tijd werd hier steeds minder iets wat alleen door afspraken en agenda's werd bepaald. We begonnen te leven met het ritme van de natuur, met het ontluiken van bloemen, het rijpen van fruit, het vallen van bladeren en het steeds veranderende licht.
Misschien waren we vergeten hoeveel schoonheid daarin zit.
De eerste bloemen in de lente. De geur van lavendel op een warme zomerdag. Een tuin die in enkele weken verandert van kale grond in een plek vol leven. De eerste vruchten aan jonge bomen. Een ochtend waarop de zon langzaam door de mist heen breekt.
Het zijn misschien kleine momenten, maar juist die momenten zijn steeds meer betekenis voor ons gaan krijgen.
Ook de avonden hebben hier iets bijzonders. Wanneer de zon langzaam achter de heuvels verdwijnt en het landschap wordt ondergedompeld in goud, koper en dieprood, lijkt de tijd soms even minder belangrijk. Op zulke momenten hoef je eigenlijk niets. Je zit buiten, kijkt om je heen en realiseert je dat geluk soms verrassend eenvoudig kan zijn.
Een mooie plek.
De mensen van wie je houdt.
De tijd om werkelijk te zien wat er om je heen gebeurt.
Frankrijk heeft ons opnieuw leren kijken. Naar de natuur, naar de seizoenen, naar elkaar en ook naar onszelf. We zijn meer gaan zien in de dingen die we vroeger misschien als vanzelfsprekend beschouwden. Een maaltijd met groenten uit eigen tuin, een lange zomeravond aan tafel, een wandeling door de boomgaard of simpelweg de rust van een avond waarop nergens haast achter zit.
We ontdekten dat een rijk leven niet altijd een voller leven hoeft te zijn. Soms betekent rijkdom juist dat je meer aandacht hebt voor wat er al is.
Leren wortelen
Onze moestuin werd in de afgelopen twee jaar een stille leermeester. Elk zaadje dat we plantten, herinnerde ons eraan dat alles wat werkelijk waardevol is tijd nodig heeft om te groeien. Je kunt zaaien, water geven en verzorgen, maar uiteindelijk moet je de natuur de ruimte geven om haar eigen werk te doen. Je kunt een plant niet dwingen sneller te groeien en je kunt een oogst niet afdwingen.
Soms gebeurt er wekenlang niets wat je met het blote oog kunt zien, terwijl er onder de grond al van alles in beweging is.
De boomgaard vertelde ons hetzelfde verhaal.
Jonge bomen lijken in hun eerste jaren soms nauwelijks te groeien, maar onder de grond zijn ze ondertussen bezig hun wortels te vinden. Ze zoeken houvast, worden sterker en bereiden zich voor op de jaren die nog komen. Pas later zie je aan de buitenkant wat er al die tijd onder de oppervlakte is gebeurd.
Hoe langer we hier wonen, hoe meer we beseffen dat wij misschien precies hetzelfde hebben gedaan.
Ook wij moesten wortelen in onbekende grond. We moesten wennen aan een andere taal, een andere cultuur en een ander dagelijks leven. Dingen die in het begin vreemd waren, werden langzaam vertrouwd. Een weg die we eerst moesten leren kennen, werd een bekende route. Gezichten die ooit onbekend waren, kregen namen. Een plek waar we in het begin nog zoekende waren, werd langzaam een plek waar we thuiskomen.
Dat gebeurde niet van de ene op de andere dag. Het waren honderden kleine momenten die samen het verschil maakten.
Zoals een boom niet groeit door eraan te trekken, groeit een mens niet door zich voortdurend te haasten. Sommige dingen hebben eenvoudigweg tijd nodig.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die Frankrijk ons heeft gegeven.
De rijkdom van eenvoud
Steeds vaker ontdekken we hoe rijk eenvoud eigenlijk kan zijn.
Een mand vol groenten die we zelf hebben gezaaid en verzorgd. De geur van lavendel in de warme zomerlucht. Het geluid van vogels in de vroege ochtend. Een boomgaard die ieder jaar een beetje groter en voller wordt. De stilte die hier niet leeg voelt, maar juist gevuld is met leven.
We hebben geleerd dat je niet altijd meer nodig hebt om meer te voelen.
Soms is het genoeg om buiten te zitten en te kijken hoe het licht verandert. Om te zien hoe de zon langzaam achter de heuvels verdwijnt. Om aan het einde van een lange dag aan tafel te zitten en te merken dat niemand haast heeft om ergens anders te zijn.
Misschien is dat wel wat we hier opnieuw hebben ontdekt: dat geluk niet altijd schuilt in wat er nog bij moet komen, maar vaak in het vermogen om werkelijk te zien wat er al is.
Geluk en gemis
Maar hoe mooi dit leven ook is, er blijft altijd een plek waar het gemis woont.
Want geluk sluit verdriet niet uit.
Er zijn mensen die ontbreken in het landschap van onze gewone dagen. Mensen met wie we graag een kop koffie zouden drinken op ons terras, die we zouden willen laten zien hoe de tuin is gegroeid en hoe groot de bomen inmiddels zijn geworden. Mensen die we graag zouden uitnodigen voor een lange zomeravond aan tafel, om samen te genieten van alles wat hier in de afgelopen jaren is ontstaan.
Soms komt dat gemis onverwacht.
Bij een rijke oogst waarvan je wenst dat iemand die met eigen ogen kon zien. Op een verjaardag. Tijdens de feestdagen. Maar soms ook op een heel gewone avond, wanneer een herinnering ineens dichtbij voelt en je beseft hoeveel kilometers er tussen jou en iemand anders liggen.
Dan merk je opnieuw dat emigreren zoveel meer is dan verhuizen.
Je kiest voor een nieuw leven, maar daarmee verandert ook de afstand tot de mensen die je liefhebt. De vanzelfsprekendheid van even bij elkaar langsgaan verdwijnt en sommige momenten moet je voortaan op een andere manier delen.
Toch hebben we ook geleerd dat afstand niet betekent dat iemand minder dichtbij kan zijn. Liefde laat zich niet meten in kilometers. De mensen die belangrijk voor ons zijn, blijven onderdeel van ons leven. Ze reizen met ons mee in herinneringen, gesprekken, foto's en verhalen.
Misschien is dat wel iets wat we vooraf niet helemaal konden begrijpen. Je hoeft niet te kiezen tussen het oude en het nieuwe. Je kunt een nieuw thuis bouwen zonder het oude thuis uit je hart te verliezen.
Je kunt gelukkig zijn met wat je hier hebt gevonden en tegelijkertijd iemand missen.
Je kunt dankbaar zijn voor het leven dat je nu leeft en toch verlangen naar de mensen die je niet zomaar even kunt zien.
Misschien horen die gevoelens juist bij elkaar.
Geen moment spijt
Als we vandaag terugkijken, zien we daarom niet alleen wat we hebben achtergelaten. We zien vooral wat ervoor in de plaats is gekomen.
We zien een huis.
Een tuin.
Een boomgaard.
Een landschap dat ooit onbekend was en inmiddels vertrouwd voelt.
We zien de bomen die we zelf hebben geplant en die ieder jaar een beetje groter worden. We zien de eerste vruchten aan bomen die ooit nog klein en kwetsbaar waren. We zien de tuin waarin we ieder seizoen opnieuw beginnen en waarin we steeds weer worden herinnerd aan de kracht van geduld.
Maar bovenal zien we hoeveel er in twee jaar tijd kan veranderen.
Niet alleen om ons heen, maar ook in onszelf.
We kwamen hier met een droom, maar een droom alleen is natuurlijk niet genoeg om ergens een nieuw bestaan op te bouwen. Daarvoor zijn tijd, geduld en doorzettingsvermogen nodig. Er zijn momenten geweest waarop we moesten zoeken naar onze plek, naar de juiste weg of naar vertrouwen in de toekomst. Soms ging dat vanzelf, soms kostte het meer moeite dan we vooraf hadden gedacht.
Maar juist door al die kleine stappen is er langzaam iets ontstaan wat we misschien niet direct hadden kunnen voorzien.
Een leven dat steeds meer van onszelf is geworden.
En een plek die steeds meer als thuis voelt.
Een thuis ontstaat immers niet op de dag dat je ergens aankomt. Het groeit langzaam, door alles wat je er meemaakt en door de herinneringen die zich in de loop van de tijd aan een plek hechten.
Dat is misschien ook waarom we, wanneer we na twee jaar terugkijken, vooral dankbaarheid voelen.
Dankbaarheid voor de moed om te vertrekken.
Voor het vertrouwen om opnieuw te beginnen.
Voor alles wat we hier hebben geleerd.
Voor de mensen die op ons pad zijn gekomen.
En voor de mensen die misschien ver weg zijn, maar die nooit uit ons hart zullen verdwijnen.
We zijn dankbaar voor de vrijheid en ruimte die we hier hebben gevonden, maar ook voor de eenvoud van het leven dat daardoor is ontstaan. Voor de groenten uit onze eigen tuin, voor de bomen die steeds verder groeien en voor de momenten waarop we 's avonds buiten zitten en merken dat we eigenlijk niets meer nodig hebben dan de rust om ons heen.
We zijn dankbaar voor alles wat niet vanzelfsprekend is geworden.
En misschien is dat wel een van de mooiste dingen die deze verhuizing ons heeft gebracht: dat we opnieuw hebben leren waarderen wat we hebben.
Twee jaar Frankrijk
Twee jaar geleden begonnen we aan een nieuw hoofdstuk zonder te weten hoe het verhaal verder zou gaan. We wisten dat we een droom achterna gingen, maar niet hoe lang het zou duren voordat die droom werkelijk als een leven zou gaan voelen. We konden toen niet voorspellen welke uitdagingen we zouden tegenkomen, welke mensen we zouden ontmoeten en hoeveel we zelf in die twee jaar zouden veranderen.
Nu, twee jaar later, kijken we om ons heen en zien we een leven dat langzaam vorm heeft gekregen. De tuin waarin we zoveel tijd en liefde hebben gestoken, de bomen die we hier hebben geplant en de boomgaard die steeds meer van haar geheimen prijsgeeft. Wat ooit begon als een idee en een droom, is inmiddels onderdeel geworden van ons dagelijks leven.
We wonen hier niet alleen.
We leven hier.
En misschien is dat verschil groter dan we ooit hadden gedacht.
Want ergens wonen betekent nog niet dat je je er thuis voelt. Een thuis ontstaat pas na verloop van tijd, wanneer een plek zich begint te vullen met herinneringen en wanneer je niet langer het gevoel hebt dat je ergens nieuw bent, maar dat je onderdeel bent geworden van de omgeving waarin je leeft.
Dat gevoel is langzaam gekomen.
In kleine momenten.
In de dingen die we inmiddels herkennen.
In de wegen die vertrouwd zijn geworden.
In de seizoenen die we hier opnieuw hebben leren kennen.
In de bomen waarvan we weten wanneer ze bloeien en wanneer de eerste vruchten verschijnen.
En misschien vooral in het besef dat we hier samen iets hebben opgebouwd dat er twee jaar geleden nog niet was.
Als we terugdenken aan wie we waren toen we vertrokken, realiseren we ons dat niet alleen onze omgeving is veranderd, maar wijzelf ook. We hebben geleerd om meer geduld te hebben en om beter te kijken naar wat er om ons heen gebeurt. We hebben geleerd dat sommige dingen tijd nodig hebben en dat je niet altijd meteen resultaat hoeft te zien om te weten dat je op de goede weg bent.
De bomen in onze boomgaard herinneren ons daar iedere dag opnieuw aan.
Wat vandaag nog klein is, kan over een paar jaar iets zijn waar je met verwondering naar kijkt.
Misschien is dat ook de mooiste manier om naar ons eigen leven hier te kijken. We kwamen naar Frankrijk omdat we een droom hadden en omdat we geloofden dat het mogelijk was om die droom werkelijkheid te laten worden. Maar een droom wordt uiteindelijk niet werkelijkheid op het moment dat je aankomt. Het gebeurt in de jaren daarna, in alle gewone dagen waarin je samen verder bouwt, waarin je nieuwe herinneringen maakt en waarin een onbekende plek langzaam verandert in een plek die bij je hoort.
Dat is wat we hier de afgelopen twee jaar hebben ervaren.
We hebben niet alleen een huis gevonden, maar geprobeerd om er een thuis van te maken. Niet alleen door de muren en de tuin, maar door alles wat zich hier ondertussen heeft afgespeeld. Door de mooie momenten, de uitdagingen, de mensen die we hebben ontmoet en de herinneringen die inmiddels bij deze plek horen.
Ons thuis is daardoor niet iets wat er vanaf het begin al was.
Het is iets wat langzaam is ontstaan.
En het groeit nog steeds.
Misschien is dat uiteindelijk ook waarom we zo dankbaar zijn. Omdat we hebben mogen ontdekken dat een nieuw thuis niet betekent dat je je oude thuis moet vergeten. Het verleden blijft bij je, net als de mensen die je daar hebt achtergelaten. Hun plaats in ons leven verandert misschien door de afstand, maar niet in ons hart.
Tegelijkertijd hebben we hier ruimte gevonden voor een nieuw hoofdstuk. Voor nieuwe mensen, nieuwe ervaringen en nieuwe dromen die we twee jaar geleden nog niet kenden.
Als we nu uitkijken over onze tuin en de bomen zien die we hier zelf hebben geplant, voelt het soms bijna symbolisch. We begonnen ooit met kleine zaadjes en jonge bomen, zonder precies te weten hoe groot ze zouden worden of hoeveel vruchten ze ooit zouden dragen. Inmiddels zien we ieder jaar meer groei en steeds meer leven. Het is een proces dat zich niet laat haasten en dat ons eraan herinnert dat de mooiste dingen vaak juist ontstaan wanneer je ze de tijd geeft.
Zo voelt het ook met ons leven hier.
We zijn nog niet klaar met groeien en waarschijnlijk zullen we ons altijd blijven ontwikkelen en nieuwe dingen ontdekken. Maar na twee jaar voelen we steeds sterker dat we hier niet meer alleen wonen. We hebben hier een leven opgebouwd dat bij ons past en waarin ruimte is gekomen voor rust, natuur, verwondering en voor alles wat we belangrijk vinden.
Twee jaar geleden vertrokken we met een droom en met de moed om het onbekende tegemoet te gaan. We wisten niet precies waar die stap ons zou brengen en we konden onmogelijk voorspellen hoeveel deze plek voor ons zou gaan betekenen. Nu, twee jaar later, kijken we om ons heen en zien we dat de droom langzaam werkelijkheid is geworden. Niet perfect en niet zonder uitdagingen, maar wel echt. Een werkelijkheid waarin we iedere dag opnieuw mogen ervaren wat het betekent om ergens wortel te schieten.
En misschien is dat wel wat thuis uiteindelijk betekent. Niet dat je nooit meer ergens anders wilt zijn of dat je alles wat achter je ligt vergeet, maar dat je een plek vindt waar je je leven kunt opbouwen en waar je hart langzaam tot rust komt. Een plek waar ruimte is voor alles wat je meeneemt uit het verleden en voor alles wat nog op je wacht in de toekomst.
Na twee jaar voelt deze plek steeds meer als zo'n plek voor ons. Een plek waar we mogen groeien, waar we mogen dromen en waar we samen verder mogen bouwen aan het leven dat we ooit voor ons zagen.
We weten niet wat de komende jaren zullen brengen. Misschien komen er nieuwe uitdagingen, misschien veranderen onze dromen opnieuw en misschien zal het leven ons verrassen met dingen die we nu nog niet kunnen bedenken. Maar dat is ook goed. We hebben geleerd dat je niet alles vooraf hoeft te weten. Soms is het genoeg om te weten dat je op de goede plek bent en dat je samen verder wilt.
En als we dan terugkijken op deze twee jaar, voelen we vooral dankbaarheid. Voor de moed om te vertrekken, voor de liefde die met ons meeging, voor de mensen die we hier hebben ontmoet en voor de mensen die we, ondanks de afstand, nog altijd dichtbij ons voelen. Voor alles wat we hebben moeten leren en voor alles wat we daardoor hebben mogen ontdekken.
Voor de tuin, voor de boomgaard en voor de bomen die met ons meegroeien. Voor de seizoenen die ieder jaar opnieuw komen en ons laten zien dat verandering niet iets is om bang voor te zijn, maar juist een natuurlijk onderdeel van het leven. En voor het feit dat we ooit de moed hebben gehad om onze droom niet alleen te blijven dromen, maar hem daadwerkelijk te gaan leven.
Twee jaar Frankrijk heeft ons laten zien dat een nieuw thuis niet in één dag ontstaat. Het groeit langzaam, net als een boom die eerst wortels moet maken voordat hij zijn takken verder kan uitstrekken. Het groeit door de tijd die je samen doorbrengt, door de herinneringen die je opbouwt en door de liefde waarmee je een plek steeds meer eigen maakt.
Misschien zijn wij daarom na twee jaar nog steeds onderweg, maar voelen we ons tegelijkertijd meer thuis dan ooit. De droom waarmee we vertrokken is niet verdwenen nu hij werkelijkheid is geworden. Hij heeft zich juist verder ontwikkeld en heeft ons een leven gegeven waarvan we hopen dat we het nog vele jaren mogen blijven ontdekken.
En dus kijken we met dankbaarheid terug op wat achter ons ligt, terwijl we met vertrouwen vooruitkijken naar alles wat nog komen gaat. Naar de bomen die nog verder zullen groeien, naar de oogsten die nog zullen komen en naar alle herinneringen die we hier nog mogen maken.
Twee jaar geleden begonnen we aan een nieuw hoofdstuk. Vandaag weten we dat we niet alleen een nieuw hoofdstuk zijn begonnen, maar dat we langzaam een heel nieuw verhaal aan het schrijven zijn.
Een verhaal waarin Frankrijk ooit begon als een droom, maar waarin het, seizoen na seizoen, steeds meer onze thuis is geworden. ❤️🇫🇷🌻🍎
Reacties