Een frisse start met stramme spieren
een vervolg op: "Hout voor de winter: het werk, de warmte en de weg ernaartoe,"
Gisteren was het zover: de eerste echte dag van het zagen. Je begint zo’n klus vol goede moed. Alles staat klaar, de machines zijn gecontroleerd en het hout ligt te wachten. Je ziet het al helemaal voor je: meter na meter wordt verwerkt en langzaam maar zeker groeit de stapel gezaagd hout. Een mooie gedachte, zeker als je weet dat al dat werk uiteindelijk ergens toe dient.
Maar dan komt de volgende ochtend.
Je wordt wakker en nog voordat je goed en wel je ogen hebt geopend, weet je het al. Spierpijn.
Niet een klein beetje spierpijn, nee, van die spierpijn waarbij je lichaam je vriendelijk doch dringend laat weten dat het gisteren behoorlijk hard heeft gewerkt. Bij iedere beweging lijkt ergens een spier te zeggen: "Weet je nog wat je gisteren allemaal hebt uitgespookt?"
Pff… dat valt niet mee.
Toch is er geen reden om bij de pakken neer te zitten. Het mooie van een nieuwe dag is namelijk dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Dus met frisse moed weer richting het hout. Alles stond immers al klaar. De omstandigheden waren goed en het werk wachtte niet.
De zaag ging aan.
En daar gingen we weer.
Er klopt iets niet
Terwijl de eerste stukken hout door de machine gingen, begon er ergens in mijn hoofd een klein waarschuwingslampje te branden. Er klopte iets niet.
Maar wat?
Ik kon er mijn vinger niet precies op leggen.
Je kent dat gevoel misschien wel. Je bent ergens mee bezig en ineens denk je: Wacht eens even… volgens mij klopt dit niet helemaal. Je kijkt nog eens naar de stapel hout. Je denkt na. Je rekent wat in je hoofd. Je kijkt nog een keer.
Maar goed, het zagen moest doorgaan.
Dus eerst maar gewoon verder.
Terwijl de zaag zijn werk deed, begon ik ondertussen een beetje te hoofdrekenen. En toen kwamen de leveringen weer in beeld.
De eerste partij: 5 kuub.
De tweede partij: 2 kuub.
De derde partij: 7 kuub.
Even optellen.
5 + 2 + 7.
Dat is… 14 kuub.
Veertien.
Ach ja.
Een klein rekenfoutje.
Maar wel eentje waarbij je toch even achter je oren krabt. Want hoe was ik er in vredesnaam bij gekomen dat er maar 10 kuub hout zou staan?
Tja, soms werkt het hoofd blijkbaar net even anders dan de rekenmachine.
Maar eerlijk is eerlijk: uiteindelijk maakt het ook helemaal niets uit.
Of er nu 10 kuub staat of 14 kuub, het hout moet toch gezaagd worden.
En misschien is het juist wel een mooie verrassing. Je denkt dat je aan een bepaalde hoeveelheid begint en ineens blijkt de voorraad een stuk groter te zijn. Meer werk, absoluut. Maar ook meer hout dat straks netjes verwerkt en op zijn plek ligt.
Dus vooruit.
We gaan gewoon door.
De eerste vijf kuub zijn binnen
Ondertussen is er al ongeveer 5 kuub gezaagd.
Vijf kuub!
Als je dat zo zegt, klinkt het bijna als een getal. Maar wie daadwerkelijk met hout bezig is, weet dat 5 kuub geen klein klusje is. Dat zijn talloze stukken hout die door je handen gaan, die gezaagd moeten worden en daarna ook nog netjes opgeruimd moeten worden.
Want zagen is één ding.
Het opruimen van het gezaagde hout is weer een heel ander verhaal.
En dat ligt dus nog te wachten.
Je kunt er bijna naar kijken alsof het hout zelf zegt: "Mooi gedaan hoor, dat zagen. Maar dacht je dat we hier vanzelf netjes op een stapel terechtkomen?"
Nee dus.
Ook dat hoort erbij.
Maar eerst even ademhalen.
Want inmiddels is het alweer 27 graden in de zon. En als je de hele ochtend fysiek bezig bent geweest, merk je dat de warmte zich langzaam begint te mengen met de inspanning. De energie die aan het begin van de dag nog volop aanwezig was, begint wat af te nemen.
Dat is geen zwakte.
Dat is gewoon luisteren naar je lichaam.
Dus even rust.
Even uit de zon.
Een momentje om de spieren te laten bijkomen en de accu weer een beetje op te laden.
Het werk loopt niet weg.
Het hout blijft liggen.
En de zaag wacht geduldig.
Vanmiddag weer verder
Ergens vanmiddag, misschien wat later op de dag of zelfs pas aan het begin van de avond, gaan we weer verder.
Dan staat er een andere klus op het programma: hout rijden naar de houtschuur.
Ook dat is een onderdeel van het hele proces.
Van boom tot hout, van hout naar de zaag en van de zaag naar de stapel. Uiteindelijk krijgt ieder stuk zijn eigen plek. Het is een proces waarin je steeds een stap verder komt, ook al lijkt het soms alsof je nauwelijks vooruitgaat.
Want dat is misschien wel het bijzondere aan dit soort werk.
Je begint met een enorme hoeveelheid hout.
Een stapel die op het eerste gezicht bijna eindeloos lijkt.
En toch zie je, naarmate de dag vordert, dat er verandering komt. Hier ligt een stuk minder. Daar ontstaat een nieuwe stapel. De gezaagde stukken worden verzameld. Langzaam maar zeker verandert chaos in overzicht.
En dat geeft voldoening.
Misschien niet op het moment dat je met spierpijn in de warmte staat.
Misschien ook niet wanneer je ontdekt dat je 14 kuub hebt in plaats van de verwachte 10.
Maar uiteindelijk wel.
Want iedere zaagsnede is vooruitgang.
Iedere stapel die wordt verplaatst, is vooruitgang.
Iedere kuub die verwerkt is, brengt je dichter bij het eindresultaat.
Eerst de inwendige mens versterken
Maar voordat we weer vol goede moed verdergaan, is er nu eerst iets belangrijkers.
De inwendige mens moet versterkt worden.
En dat is geen overbodige luxe.
Na een ochtend zagen, rekenen, tillen, opruimen en werken in de warmte verdient het lichaam gewoon even aandacht. Een goede maaltijd, voldoende drinken en een moment van rust doen wonderen.
Daarna kunnen we er weer tegenaan.
Want uiteindelijk is dat de instelling waarmee je dit soort dagen doorkomt: niet alles hoeft in één keer. Je hoeft niet vandaag die hele berg hout te verslaan. Je hoeft alleen maar de volgende stap te zetten.
Vandaag zijn er vijf kuub gezaagd.
Dat is vijf kuub meer dan gisteren.
Er ligt nog hout.
Dat klopt.
Er moet nog opgeruimd worden.
Dat klopt ook.
Er moet nog hout naar de houtschuur.
Zeker.
En blijkbaar staat er geen 10 kuub, maar 14 kuub.
Ach… ook dat is prima.
Dan hebben we gewoon wat meer te doen.
De zon staat hoog aan de hemel, de temperatuur loopt op en de spieren voelen de inspanning van gisteren en vandaag. Toch overheerst uiteindelijk een positief gevoel.
Want er is beweging.
Er gebeurt iets.
Het hout wordt verwerkt.
En stap voor stap ontstaat er iets moois.
Misschien is dat wel de ware kracht van dit soort werkdagen. Je begint met een plan, maakt onderweg een rekenfoutje, ontdekt dat er vier kuub meer ligt dan gedacht, krijgt spierpijn en moet tussendoor even schuilen voor de warmte.
Maar aan het einde van de dag kun je toch zeggen:
We zijn weer een heel eind verder.
En morgen?
Dan zien we wel weer.
Eerst maar eens goed eten.
De inwendige mens versterken.
Even bijkomen.
En daarna met frisse moed opnieuw de zaag tegemoet.
Want 14 kuub hout zaagt zichzelf niet.
Reacties
Een reactie posten