Verlies van tijdsbesef: leven op het ritme van Montcourt

Er zijn van die momenten waarop de tijd zijn greep op je verliest. Niet omdat de klok stil is blijven staan, maar omdat het leven zich niet langer laat dicteren door uren, dagen en agenda's. Hier in Montcourt gebeurt dat vaker dan ik ooit had kunnen denken. Soms betrap ik mezelf erop dat ik naar de kalender moet lopen om te kijken welke dag het eigenlijk is.

Natuurlijk voel ik nog wel het verschil tussen een doordeweekse dag en het weekend. Dat heeft niets met een agenda te maken, maar alles met het ritme van het dorp. Doordeweeks wordt de stilte al vroeg doorbroken door het zware geluid van tractoren die de velden in trekken. Er wordt gewerkt, gezaaid, geoogst en gebouwd. Op zaterdag en zondag lijkt het alsof het dorp een gezamenlijke afspraak heeft gemaakt om de ochtend langer vast te houden. De tractoren zwijgen, deuren blijven wat langer gesloten en de dag komt langzaam op gang. Het is een stilte die je niet alleen hoort, maar bijna kunt aanraken.

Drie weken onder een brandende zon

De afgelopen drie weken stond de zomer hier op volle kracht. Temperaturen die dag na dag ruim boven de dertig graden uitkwamen, maakten zelfs de eenvoudigste bezigheden zwaar. Buiten werken werd een uitdaging en de natuur leek langzaam haar adem in te houden.

Inmiddels is de hitte iets afgenomen. Met temperaturen tussen de vijfentwintig en dertig graden blijft het warm, maar er komt weer ruimte om iets te ondernemen. Een wandeling maken, wat klussen in de tuin of gewoon genieten van de avondlucht zonder dat de warmte als een deken om je heen hangt.

Er viel ook regen. Niet veel, zeker niet genoeg om de uitgedroogde grond echt te verzadigen. Het voelde eerder als een druppel op een gloeiende plaat. Toch is de natuur wonderlijk veerkrachtig. Sommige gewassen krijgen voorzichtig hun frisse groene kleur terug en alsof de regen een onzichtbaar sein heeft gegeven, laten ook de vogels zich weer horen.

Wanneer de zwaluwen terugkeren

Het viel me ineens op.

Het levendige gekwetter van de zwaluwen, dat wekenlang vrijwel verstomd was, klonk weer boven het erf. Ze scheren laag over de velden, draaien sierlijke lussen door de lucht en vullen de stilte met een geluid dat bijna vergeten leek. Alsof ook zij opgelucht ademhalen nu de verzengende hitte iets van haar kracht heeft verloren.

Juist zulke kleine veranderingen maken duidelijk hoe nauw mens en natuur met elkaar verbonden zijn. We denken vaak dat wij het tempo bepalen, maar uiteindelijk volgen we allemaal hetzelfde ritme. Dat van de seizoenen, van regen en zon, van groei en rust.

Welke dag is het eigenlijk?

En dan is er dat andere verschijnsel.

Soms weet ik simpelweg niet welke dag het is. Maandag, woensdag of vrijdag... het loopt weleens door elkaar. Dan kijk ik op de kalender en denk: o ja, vandaag is het die dag.

Vroeger zou me dat waarschijnlijk onrustig hebben gemaakt. Een gevoel dat ik iets vergeten was of ergens had moeten zijn. Tegenwoordig overvalt me vooral verwondering. Hoe bijzonder is het eigenlijk dat je zo kunt opgaan in het leven van alledag, dat de namen van de dagen hun betekenis verliezen?

Natuurlijk zijn er momenten waarop het me stoort. Dan vraag ik me af of het normaal is dat je soms moet nadenken welke dag het is. Maar dat gevoel verdwijnt meestal net zo snel als het gekomen is.

Misschien is dit juist rijkdom

Dan hoor ik ergens een tractor in de verte, zie ik een zwaluw langs de schuur scheren of voel ik de eerste koelte van de avondwind over het land trekken. En ineens besef ik dat het eigenlijk niet zo belangrijk is welke dag de kalender aanwijst.

Misschien is het juist een vorm van vrijheid.

We leven in een wereld waarin iedere minuut wordt gepland en iedere dag een naam, een afspraak en een verplichting heeft. Hier, in Montcourt, lijkt de tijd soms een stap terug te doen. Niet omdat hij verdwenen is, maar omdat hij zijn haast heeft verloren.

Dan glimlach ik om mezelf en denk: Ach, waar maak je je eigenlijk druk om?

Misschien is het grootste voorrecht niet dat je precies weet welke dag het is, maar dat je de ruimte hebt om het even te vergeten. Dat je leeft op het ritme van de natuur, waar de zon opkomt zonder agenda, de regen valt wanneer zij wil en de zwaluwen terugkeren zodra het moment daar is.

En misschien is dát wel de ware rijkdom van ouder worden: niet dat de tijd langzamer gaat, maar dat hij zachter wordt. Dat de dagen niet langer worden afgemeten aan verplichtingen, maar aan wat ze je schenken. Een ochtend vol stilte, een geur van natte aarde, het eerste gezang van vogels na weken van hitte.

Als ik dan opnieuw naar de kalender kijk, doe ik dat niet meer omdat ik bang ben iets kwijt te zijn. Ik kijk slechts om een naam te geven aan een dag die allang de moeite waard was, ook zonder dat ik wist welke dag het eigenlijk was.