Een dag om bij te komen
De wekker had nog dapper geprobeerd belangrijk te klinken, maar verloor de strijd. Vandaag was een dag om slaap in te halen. Niet zomaar een beetje extra rust, maar die diepe slaap die je lichaam blijkbaar al een tijdje nodig had.
Het soort vermoeidheid dat niet alleen in je ogen zit, maar ergens diep achter je schouders verstopt lijkt te liggen. Een gevoel tussen moe zijn en denken: morgen zien we wel weer verder.
Soms is het gewoon nodig om even niets te moeten. Geen haast, geen volle planning, maar ruimte om weer een beetje op adem te komen.
Het weer weet het ook niet
Buiten speelde het weer zijn bekende spelletje: zon, regen, zon, regen. Alsof de lucht zelf niet helemaal kon beslissen welke stemming ze wilde aannemen.
Eigenlijk was het best herkenbaar. Ook mensen hebben soms van die dagen waarop alles een beetje wisselt. Het ene moment energie, het volgende moment behoefte aan rust. Misschien past zo’n veranderlijke dag daarom juist wel bij het leven.
De regen gaf de tuin even een frisse glans, terwijl de zon daarna alles weer langzaam opwarmde.
Een klein klusje hoort erbij
Er werd hout gehaald voor de kachel. Natuurlijk werden het een paar blokken meer dan eigenlijk nodig was. Mensen hebben namelijk een bijzonder talent: zelfs wanneer ze proberen rustig aan te doen, nemen ze ongemerkt toch weer een klein taakje mee.
Een stapel hout hier, iets opruimen daar. Geen grote inspanning, maar gewoon bezig zijn met de dingen die bij een huis en een seizoen horen.
Onderweg vloog er een bij voorbij. Of misschien liep jij wel voorbij en besloot de bij dat zij even de hoofdrol mocht spelen.
Ze bleef een stukje met je meevliegen, alsof ze wilde zeggen: rustig aan vandaag. Niet alles hoeft snel.
Wachten op de post
De post liet ondertussen rustig op zich wachten. Dat heeft bijna iets bijzonders. Post lijkt namelijk een geheim talent te hebben: precies arriveren wanneer je nét naar het toilet bent, een kop thee hebt ingeschonken of even ergens anders bezig bent.
Dus werd er gewacht.
En nog wat gewacht.
Soms zijn juist die kleine momenten van niets doen onderdeel van een rustige dag. Even kijken naar buiten, luisteren naar de stilte en merken dat de wereld gewoon doorgaat.
De moestuin vol verrassingen
Later kwam de moestuin aan de beurt. Even kijken hoe alles erbij stond. En daar stonden ze dan: de distels.
Trots. Sterk. Vol overtuiging.
Alsof ze zonder toestemming een eigen buurtvereniging hadden opgericht terwijl niemand keek.
"Moet je ons nou eens zien," leken ze bijna te zeggen. "Jij neemt één dag rust en wij nemen de hele tuin over."
Het was eigenlijk een grappig gezicht. Want de natuur laat zich niet altijd sturen. Soms groeit er iets waar je het niet verwacht en verschijnt er leven op plekken die je liever netjes en georganiseerd had gehouden.
De lessen van de distels
Gek genoeg zat er ook een kleine herkenning in die distels.
Want verdriet, vermoeidheid en zorgen lijken soms een beetje op deze planten. Als je ze ongemerkt laat groeien, kunnen ze ineens overal staan. Niet omdat ze kwaad willen doen, maar gewoon omdat ze ruimte hebben gekregen.
Ze zijn aanwezig.
En misschien geldt dat ook voor moeilijke momenten. Ze hoeven niet meteen weggehaald of opgelost te worden. Soms mogen ze er even zijn, totdat je weer genoeg kracht hebt om ermee aan de slag te gaan.
Gewoon een goede dag
Maar de dag bleef rustig. Hij gaf geen oordeel en vroeg niets terug.
Straks komt er iets lekkers uit de keuken. Iets warms, iets huiselijks. Een geur die langzaam door het huis trekt en een gevoel van gezelligheid met zich meebrengt.
En misschien hoeft een dag helemaal niet bijzonder te zijn om goed te voelen.
Soms is een goede dag gewoon een dag waarop de distels winnen, de post te laat komt, een bij even met je meevliegt en je toch langzaam weer een beetje thuiskomt bij jezelf.
Misschien is dat soms precies genoeg.
Reacties