Een rustige dag in Montcourt: 16 mei 2026.

 

De wekker had nog dapper geprobeerd belangrijk te klinken, maar verloor de strijd. Vandaag was een dag van slaap inhalen. Zo’n slaap die niet alleen in je ogen zit, maar ergens diep achter je schouders verstopt zit, tussen vermoeidheid en "ik zie morgen wel weer."

Buiten speelde het weer zijn favoriete spelletje: zon... regen... zon... regen. Alsof de lucht zelf niet kon kiezen hoe ze zich voelde. Eigenlijk best herkenbaar.

Er werd hout gehaald voor de kachel. Een paar blokken meer dan nodig, natuurlijk. Want mensen hebben een bijzonder talent: zelfs als ze rust nemen, nemen ze ongemerkt een taakje mee naar huis. Onderweg liep een bij voorbij — of misschien liep jij voorbij en vond de bij dat zij de hoofdrol had. Ze vloog een tijdje mee alsof ze wilde zeggen: kom op, niet te snel vandaag.

De post liet op zich wachten. Post heeft een bijna magische gave om precies te komen wanneer je nét naar het toilet bent of een kop thee inschenkt. Dus werd er gewacht. En nog wat gewacht.

Later kwam de moestuin aan de beurt. En daar stonden ze: de distels. Trots. Onbeschaamd. Alsof ze een buurtvereniging hadden opgericht terwijl niemand keek.

"Moet je ons nou zien," leken ze te zeggen. "Jij één dag rust, wij complete wereldheerschappij."

En gek genoeg was daar een klein steekje van herkenning. Want verdriet, moeheid en zorgen werken soms net als distels. Laat je ze even ongemerkt groeien, dan staan ze ineens overal. Niet kwaadaardig. Gewoon... aanwezig.

Maar de dag zei niets terug. Die bleef rustig.

Want straks kwam er iets lekkers uit de keuken. Iets warms. Iets dat het huis langzaam vult met geur en belofte. En soms hoeft een dag je niet te redden of te veranderen.

Soms is een goede dag gewoon een dag waarop de distels winnen, de post te laat is, een bij even met je meevliegt... en jij toch langzaam weer een beetje thuiskomt bij jezelf.