Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

De verdwijning van mijn witte Volkswagen Kever

De verdwijning van mijn witte Volkswagen Kever Een auto, een oom en een nogal bijzondere afwikkeling Een Kever met karakter In mijn vorige verhaal vertelde ik over mijn eerste auto, een witte Volkswagen Kever. Een auto die mij in mijn jonge jaren de vrijheid gaf om naar de Grafische MTS in Amsterdam te rijden, op zaterdag naar mijn baantje in Zaandam te gaan en zo nu en dan zonder enige bestemming achter het stuur te kruipen. Het was een Volkswagen Kever uit 1968, uitgerust met een elektrisch systeem van zes volt. Tegenwoordig klinkt dat misschien alsof je een museumstuk probeert te starten, maar destijds was het gewoon mijn auto. En daar was ik best trots op. Ik had er heel wat aan gesleuteld. Want een auto van die leeftijd heeft zo zijn gebruiksaanwijzingen, al staan die niet altijd in een boekje. Soms ontdek je ze vanzelf, meestal op een moment dat het je helemaal niet uitkomt. Ook mijn Kever ontkwam niet aan de tand des tijds. De slijtage begon zich te manifesteren en op een gegeve...

Montcourt: Robijnen van de zomer – het verhaal achter mijn kersenlikeur



Een oogst vol belofte

De eerste oogst van het seizoen was misschien slechts een halve kilo, maar voor mij voelde het als een koninklijke buit. Niet de hoeveelheid maakte haar bijzonder, maar het moment. Deze schitterende, zonovergoten kersen zouden de basis vormen van mijn eigen kersenlikeur – een likeur waarin niet alleen fruit, maar ook herinneringen zouden rijpen.

Tussen zonlicht en kersentakken

Nog altijd zie ik mezelf staan, hoog tussen de takken van de kersenboom. Omringd door een zee van glanzende bladeren en trossen helderrode vruchten die fonkelden als robijnen in het ochtendlicht. De zon verwarmde mijn gezicht, een zachte zomerbries streek door de kruin van de boom en de geur van rijp fruit vulde de lucht. Het was alsof de tijd zelf even stil bleef staan.

Nieuwsgierige toeschouwers

Naast de boomgaard strekte de groene weide zich uit als een levend schilderij. De koeien, statig en onverstoorbaar, onderbraken hun grazen en richtten nieuwsgierig hun blik op mij. Alsof zij de stille getuigen waren van een eeuwenoud ritueel en zich afvroegen wat deze man tussen de takken zocht. Hun kalme aanwezigheid gaf het tafereel iets bijna idyllisch, alsof de natuur zelf goedkeurend toekeek.

De smaak van de zomer

Met elke kers die voorzichtig in mijn mand viel, groeide het besef dat dit veel meer was dan oogsten. Ik plukte de rijkdom van de zomer, gevangen in kleine, glanzende vruchten. Elke handvol droeg het licht van de zon, de vruchtbare aarde en de rust van het platteland in zich.

Wanneer straks de likeur haar diepe robijnrode kleur heeft gekregen en ik het eerste glas inschenk, zal ik niet alleen de volle smaak van de kersen proeven. Ik zal de warmte van die zomerdag terugvinden, het gefluister van de bladeren horen en opnieuw de nieuwsgierige blikken van de koeien ontmoeten. In elke slok leeft de boomgaard voort.

Een herinnering die blijft rijpen

Een zelfgemaakte kersenlikeur is meer dan een ambachtelijk drankje. Het is een ode aan de zomer, een eerbetoon aan de natuur en een kostbare herinnering die met geduld is gerijpt. Elke fles vertelt hetzelfde verhaal: van zonovergoten dagen, rijpe robijnen aan de takken en de vreugde van het zelf oogsten. En telkens wanneer het glas wordt geheven, keert dat ene bijzondere moment terug – alsof de zomer zich nog één keer laat proeven.


Reacties