Een heroïsch verslag van een man, een weer-app en 3,6 millimeter grootspraak
Proloog – De nacht van de open autoramen
In het glorieuze dorpje Montcourt begon de dag met een gebeurtenis die de geschiedenisboeken waarschijnlijk niet zal halen, maar mijn auto nooit meer zal vergeten.
Om één uur 's nachts besloot een bescheiden buitje neer te dalen. Niet zo'n regenbui waarbij de vissen om een zwemdiploma vragen, nee. Een miezerig, bijna verlegen buitje. Precies genoeg om mij eraan te herinneren dat ik de autoramen wagenwijd had laten openstaan.
"Briljant," mompelde ik toen ik wakker werd. "Dat was weer een meesterzet."
Toch had het buitje een onverwacht positief effect. De lucht voelde fris aan. Ik keek naar buiten en dacht tevreden:
"Dat wordt vandaag vast geen bloedhete dag."
Ach... wat was ik toen nog jong. En naïef.
Hoofdstuk I – Het Orakel van de Weer-app
Zoals iedere moderne mens raadpleegde ik het heilige orakel: de weer-app.
Daar stond het, in digitale letters alsof Mozes het persoonlijk van een berg had meegenomen:
08.00 uur – Regen. Verwachte neerslag: 3,6 millimeter.
Drie komma zes millimeter!
Dat is geen nattevingerwerk, dacht ik. Dat is wetenschap. Satellieten. Supercomputers. Meteorologen met doctorstitels die ingewikkelde kaarten bestuderen terwijl ze ernstig knikken.
Dus om acht uur keek ik verwachtingsvol naar de hemel.
Niets.
Geen wolk.
Geen spat.
Zelfs de vogels leken mij uit te lachen.
Hoofdstuk II – De Zon Slaat Terug
De zon had ondertussen duidelijk andere plannen.
Ze klom hoger en hoger alsof ze persoonlijk een wedstrijdje deed met de thermometer.
34 graden.
Vanaf dat moment veranderde iedere beweging in een olympische discipline.
Twee stappen lopen? Anderhalve liter zweet.
Een schroevendraaier oppakken? Nog een halve liter.
Bukken om iets op te rapen? Complete overstroming.
Zelfs ademhalen leek ineens zwaar lichamelijk werk.
Hoofdstuk III – De Grote Ontdekking der Zweetklieren
En toen deed ik de grootste ontdekking van de dag.
Blijkbaar bezit een mens zweetklieren op plaatsen waarvan zelfs de anatomieboeken denken:
"Daar zullen we het maar niet over hebben."
Ik ontdekte zweet op plekken waarvan ik tot vandaag overtuigd was dat ze volledig klimaatneutraal waren.
Mijn T-shirt had inmiddels de structuur van een natte dweil.
Mijn broek begon een innige relatie aan met mijn benen.
Mijn sokken maakten zachtjes het geluid van een spons.
Zelfs mijn wenkbrauwen leverden een actieve bijdrage aan de waterhuishouding.
Op dat moment begon ik ernstig te vermoeden dat mijn lichaam bezig was zichzelf langzaam leeg te pompen.
Hoofdstuk IV – De Onzichtbare Regen
Ondertussen bleef de weer-app onverstoorbaar optimistisch.
"Binnenkort regen."
Binnenkort.
Dat woord kreeg ineens een heel filosofische betekenis.
Misschien bedoelden ze volgende week.
Misschien volgend seizoen.
Misschien in een parallel universum waar de wolken wél hun afspraken nakomen.
Ik keek omhoog.
De hemel was zo strakblauw dat zelfs een verdwaalde wolk eerst toestemming had moeten vragen.
Hoofdstuk V – De Held Voltooit Zijn Missie
Maar goed...
Een klus die je begint, maak je af.
Dus ploeterde ik dapper verder. Niet als een gewone sterveling, maar als een ridder die niet tegen een draak vocht, maar tegen een zon die besloten had de aarde langzaam te grillen.
Na uren zwoegen was het eindelijk zover.
De klus was klaar.
Ik liet mezelf in een stoel zakken alsof ik zojuist de Mont Blanc had beklommen.
Een groot glas drinken in de hand.
Een diepe zucht.
En een blik omhoog.
Nog steeds geen wolk.
Hoofdstuk VI – De Nederlaag van de Moderne Technologie
Ik keek nog één keer naar de weer-app.
Nog steeds hetzelfde vriendelijke wolkje met regendruppels.
Ik glimlachte.
"Jongen," zei ik tegen mijn telefoon, "jij hebt een fantastische fantasie. Misschien moet je romans gaan schrijven."
Morgen is er weer een nieuwe dag.
Misschien regent het.
Misschien wordt het weer 34 graden.
Misschien voorspelt de app sneeuw.
Ik zou het werkelijk niet meer weten.
Epiloog – De Les van Montcourt
Sinds die dag heb ik één onwrikbare levenswijsheid opgedaan.
Als de weer-app zegt dat er 3,6 millimeter regen gaat vallen...
...zet ik niet langer een emmer buiten.
Ik zet een stoel in de schaduw, pak een koud drankje en wacht rustig af.
Want de enige bui die die dag werkelijk losbarstte...
...was ikzelf, in de vorm van een wandelende waterval.
Reacties