Donderdag in Montcourt: dagelijks leven op het Franse platteland

Donderdag in Montcourt is geen dag die zich opdringt. Hij komt niet met haast, niet met lawaai, niet met agenda's vol afspraken. Hij ontvouwt zich langzaam, alsof de tijd hier nog weet hoe ze vroeger bedoeld was.

Om kwart over zeven verschijnt de bakker. Niet met fanfare, maar met de vanzelfsprekendheid van een eeuwenoud ritueel. Haar bestelwagen glijdt door het dorp, langs de stenen huizen en verweerde schuren. Bij de mensen met een abonnement verdwijnt het verse brood in een speciaal broodhuisje of zelfs in een oude regenpijp die daarvoor is ingericht. Toen ik dat voor het eerst zag, keek ik verbaasd op. Een regenpijp? Voor brood? Maar inmiddels begrijp ik het volkomen. In Montcourt heeft zelfs de eenvoud haar eigen logica en charme.

Om kwart over acht verschijnt de buurman. Een Fransman van weinig woorden maar vaste gewoonten. Hij rijdt voorbij op weg naar zijn moestuin, steekt een hand op, een kort gebaar dat hier een volledig gesprek vervangt, en tuft vervolgens verder. Niet veel later bromt de tractor van de boer door het dorp, de koeien volgen geduldig. Even vult het geluid van motor en vee de lucht, en zodra ze verdwenen zijn, keert de stilte terug alsof er niets gebeurd is.

Tegen elf uur verschijnt de buurman opnieuw. Zijn tractor kondigt hem al van verre aan. Want in Frankrijk geldt nog altijd een ongeschreven wet: midi est midi. De middag is heilig. Er wordt gegeten, er wordt gerust, en de wereld draait een paar tandjes langzamer. Zelfs de zon lijkt dat te respecteren.

Om twee uur trekt hij opnieuw naar zijn moestuin. De seizoenen wachten immers op niemand. Daar wordt gewerkt, geplant, gewied en geoogst, in een ritme dat ouder is dan de meeste huizen van het dorp. Rond vier uur, half vijf, keert hij weer terug. Kort daarna verschijnt de boer opnieuw om zijn koeien op te halen. Nog één keer klinkt het vertrouwde geluid van tractoren, hoeven en bellen.

Dan begint langzaam de avond neer te dalen over Montcourt. Het licht wordt zachter. De schaduwen worden langer. De stenen muren kleuren goud in de laatste zonnestralen.

Opvallend genoeg zie je de Fransen nauwelijks buiten zitten. Zodra de dag ten einde loopt, verdwijnen ze achter hun luiken en deuren. Maar de Nederlanders? Die zitten nog buiten. Met een glas wijn, een kop koffie of zomaar een stoel voor het huis. Kijken naar de lucht, luisteren naar de stilte.

"Les Hollandais sont fous," zeggen de Fransen soms glimlachend.

Misschien hebben ze gelijk.

Maar terwijl de avond over de heuvels glijdt, de laatste tractor verdwenen is en alleen het gezang van vogels nog door het dorp klinkt, voelt die Nederlandse gekte als pure wijsheid. Want hier, in Montcourt, waar op donderdag eigenlijk bijna niets gebeurt, gebeurt misschien wel precies genoeg.

En juist daarin schuilt de grandeur van het dorp: niet in grootse gebeurtenissen, maar in de schoonheid van het gewone. In een brood in een regenpijp. In een zwaaiende buurman. In koeien die voorbijtrekken. In de rust die telkens weer terugkeert.

Een donderdag in Montcourt lijkt op het eerste gezicht een lege bladzijde. Maar wie goed kijkt, leest er een heel verhaal in.