Leven in Montcourt
Een dorp kleiner dan een flatgebouw
In het kleine Montcourt, diep in het hart van Frankrijk, wonen nog geen veertig mensen. Veertig. Dat is minder dan één flatgebouw in de stad. En toch voelt het hier groter dan de wereld.
Hier is de lucht wijder. De stilte dieper. De nachten donkerder en voller met sterren dan we ooit hebben gekend.
Een huis met een ziel
Ons huis — een oud natuurstenen huis met rode luiken — staat trots aan de rand van het dorp.
Wanneer de avondzon erop valt, lijken de luiken te gloeien als warme kolen. Het rood tegen de bleke stenen, tegen het groen van de velden… het voelt alsof het huis zelf zegt: hier mag geleefd worden.
De muren dragen sporen van generaties. Balken die al meer dan een eeuw ademhalen. Iedere kier, iedere steen vertelt een verhaal. En nu schrijven wij er het onze bij.
Leven met de seizoenen
Achter het huis ligt onze moestuin. Niet zomaar een tuin, maar een overvloed. Rijen tomaten die zwaar hangen van belofte, bonen die zich omhoog slingeren, kruiden die hun geur vrijlaten zodra je ze aanraakt.
Verderop de boomgaard — bloesem in het voorjaar als een witte droom, in de zomer het zoemen van bijen, in de herfst manden vol fruit. We plukken, we koken, we bewaren. De seizoenen zijn hier geen achtergrond, ze zijn ons ritme.
We leven hier werkelijk als God in Frankrijk.
De smaak van aandacht
We hebben leren koken zoals je leert liefhebben: met aandacht, geduld en overgave. Uren sudderen, samen proeven, lachen om wat mislukt en trots zijn op wat lukt. Wat ooit simpel begon, is uitgegroeid tot een passie.
Hier hebben we geleerd dat eten meer is dan voeding — het is tijd, het is samenzijn, het is dankbaarheid.
Vrijheid op vier poten
Onze honden… die zijn hier vrij zoals ze bedoeld zijn. Ze rennen over eindeloze velden, springen door beekjes, rollen in het gras met pure levenslust.
Hun vreugde is aanstekelijk. Hun vrijheid herinnert ons eraan waarom we hier zijn. Geen druk verkeer. Geen haast. Alleen ruimte. Alleen adem.
Werk dat nooit haast heeft
Er is nog werk te doen. Altijd. Een muur wacht op nieuwe voegen. De rode luiken vragen soms om een nieuwe laag verf. Een schuur moet worden opgeknapt, een stuk grond opnieuw ingericht. Maar het verschil is: we voelen geen druk. We hebben tijd. Echte tijd.
Hier worden dagen niet gemeten in afspraken, maar in zonsondergangen. Niet in e-mails, maar in oogst. Niet in stress, maar in stilte.
Thuiskomen
In Montcourt hebben we niet alleen een huis gevonden.
We hebben ruimte gevonden. Rust. Ritme. Onszelf.
En soms, als de avond valt en de lucht roze kleurt boven de velden, kijken we elkaar aan en voelen we het diep vanbinnen:
Wat een voorrecht. Wat een rijkdom. Wat een leven.
Reacties