Hout zagen, het lijkt zo eenvoudig
Hout zagen.
Het klinkt zo eenvoudig.
Je zegt het even tussen neus en lippen door, letterlijk, ga even hout zagen.
Even.
Dat ene woordje.
Ik ben inmiddels drie dagen verder.
Drie dagen hout zagen, tillen, sjouwen, stapelen en opnieuw beginnen. En na die drie dagen heb ik in totaal ongeveer 7 m³ hout gezaagd en in de houtschuur gelegd.
Zeven kubieke meter.
Dat klinkt best indrukwekkend.
Totdat je je realiseert dat er nog 7 m³ ligt te wachten.
Ja.
Nog een keer zeven.
Want blijkbaar vond iemand dat zeven kubieke meter zagen wel een mooi begin was.
En ik moet zeggen, als je eenmaal bezig bent, heeft het ook wel iets. Je kijkt naar die enorme hoeveelheid hout en denkt bij jezelf: dit is ooit een goed idee geweest.
Waarschijnlijk.
Ergens.
Op een moment dat ik niet helemaal goed heb opgelet.
De balken die ik al gezaagd heb, liggen inmiddels netjes in de houtvoorraadschuur. In de kleine schuur ligt ook alweer een gedeelte.
Dus dat gaat allemaal voorspoedig.
Nou ja, redelijk.
Er is alleen nog één klein detail.
Achter in de tuin liggen alle kleine stukjes.
En dat zijn er inmiddels nogal wat.
Die moeten dus ook nog worden opgeruimd.
Maar dat is weer een ander verhaal.
En eerlijk gezegd heb ik op dit moment nog voldoende verhalen die belangrijker zijn.
Zoals die andere zeven kubieke meter.
Die wachten namelijk ook.
Heel geduldig.
Van één meter naar twee stukjes en een restje
Het zagen zelf is eigenlijk heel overzichtelijk.
Je neemt een balk van een meter.
Die gaat onder de zaag.
Daar maak je twee kleine balkjes van ongeveer 42 centimeter van.
En dan blijft er nog een klein stukje over.
Heel handig.
Want als je dat één keer doet, stelt dat natuurlijk niets voor.
Maar doe het honderden keren en je hebt achter in de tuin een complete collectie kleine stukjes hout.
Een soort openluchtmuseum.
Allemaal restanten van eerdere zaagwerkzaamheden.
Je zou er bijna een bordje bij kunnen zetten:
Hier liggen de overblijfselen van zeven kubieke meter hout.
En het mooie is dat die kleine stukjes dus ook nog moeten worden opgeruimd.
Ooit.
Wanneer dat moment precies komt, weet ik nog niet.
Maar ik heb begrepen dat ze niet vanzelf verdwijnen.
Jammer genoeg.
Dus voorlopig blijven ze daar liggen.
Als stille herinnering aan iedere balk die al door de zaag is gegaan.
En aan iedere balk die nog moet komen.
Want ja, die andere zeven kubieke meter liggen er ook nog.
De sterre en een rekensom voor later
Wat mij verteld is, is dat 56 stukken hout van een meter samen een sterre zijn.
Een sterre is ongeveer hetzelfde als een kubieke meter.
Maar niet helemaal.
Daar moet nog een omrekeningsfactor tussen.
Welke factor?
Geen idee.
Maar daar kom ik wel achter.
Op een dag.
Misschien morgen.
Misschien volgende week.
Misschien op het moment dat ik eindelijk klaar ben met zagen en iemand vraagt hoeveel hout ik nu eigenlijk heb.
Dan kan ik in ieder geval heel geleerd kijken en zeggen:
Dat hangt ervan af.
Want dat is meestal een goed antwoord wanneer je iets niet precies weet.
Voorlopig is het in ieder geval duidelijk dat ik 7 m³ heb gezaagd.
En dat er nog 7 m³ ligt te wachten.
Dus mocht iemand zich afvragen of ik me de komende dagen ga vervelen:
nee.
Blijkbaar niet.
De vierde hittegolf komt ook nog even langs
En alsof zeven kubieke meter zagen en nog eens zeven kubieke meter die liggen te wachten niet genoeg is, komt er ook nog een nieuwe week aan.
De vierde hittegolf.
Minimaal 40 graden.
Want blijkbaar vonden we het klimaat nog niet warm genoeg.
Veertig graden.
Een temperatuur waarbij je eigenlijk helemaal niets meer wilt doen behalve ergens in de schaduw zitten en nadenken over het leven.
Maar ja.
Er ligt hout.
Dus dan weet je het wel.
Je kunt moeilijk tegen die zeven kubieke meter zeggen:
Jongens, vandaag even niet.
Het hout heeft daar geen boodschap aan.
Het ligt gewoon te wachten.
Heel rustig.
Heel geduldig.
Zonder ook maar enige vorm van medeleven.
Dus de zaag moet weer aan.
Je pakt een balk.
Je zaagt.
Je tilt.
Je stapelt.
Je zweet.
Je drinkt wat.
En daarna doe je het nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.
Want zo werkt dat.
We nemen het zoals het komt.
Niet meer.
Niet minder.
Alhoewel ik persoonlijk best bereid ben om iets minder hitte te accepteren.
Maar goed, daar schijnt niemand naar te luisteren.
De regen die volgens de voorspelling zou komen
Ondertussen kijken we natuurlijk ook naar het weer.
Er was een kans van 60 procent op regen op de 26ste.
Zestig procent.
Dat klinkt hoopvol.
Je denkt: misschien gaat het dan eindelijk gebeuren.
Misschien komen er wolken.
Misschien valt er water.
Misschien krijgen we eindelijk die regen waar iedereen inmiddels op zit te wachten.
Maar ja.
We kennen de weersvoorspellingen inmiddels.
Vandaag 60 procent.
Morgen 40 procent.
Overmorgen 20 procent.
En uiteindelijk:
zon.
Natuurlijk.
Want waarom zou het ook regenen?
De aarde is tenslotte nog niet droog genoeg.
Dus blijven we kijken.
Naar de lucht.
Naar de kaarten.
Naar de voorspellingen.
En vooral naar die ene vraag:
Wanneer komt die regen nou eindelijk?
Want het is inmiddels niet meer alleen een kwestie van lekker weer of slecht weer.
De natuur heeft water nodig.
De boeren hebben water nodig.
De grond heeft water nodig.
Europa heeft water nodig.
Maar voorlopig krijgen we vooral zon.
Heel veel zon.
Alsof iemand boven ons heeft besloten dat we allemaal nog wat bruiner moeten worden.
De boeren ploegen, zaaien en hopen
Laten we het maar niet te veel over de boeren hebben.
Hoewel ik het er toch over heb.
Ik zie ze alweer mest uitrijden over de landerijen waar net geoogst is.
Daarna wordt de grond weer omgeploegd.
En vervolgens wordt er opnieuw gezaaid.
Alles gaat door.
Zoals het hoort.
Maar volgens mij hopen zij inmiddels net zo hard op regen als de rest van Europa.
Want je kunt alles doen wat je moet doen.
Je kunt bemesten.
Je kunt ploegen.
Je kunt zaaien.
Je kunt alles perfect voorbereiden.
Maar uiteindelijk heb je nog steeds iemand nodig die boven de kraan opendraait.
En die persoon lijkt op dit moment een vrije dag te hebben.
Dus wachten we.
De boeren.
De natuur.
Europa.
En ergens tussen dat alles sta ik hout te zagen.
Zeven kubieke meter heb ik inmiddels gehad.
En er ligt nog eens zeven kubieke meter te wachten.
Veertien kubieke meter hout in totaal.
Veertien.
Je zou bijna denken dat ik een houtzagerij ben begonnen.
Maar nee.
Het was gewoon:
Ga even hout zagen.
Dus we zagen maar verder
En zo gaan we de komende week weer in.
De vierde hittegolf tegemoet.
Met temperaturen van rond de 40 graden.
Met een lucht die waarschijnlijk weer strakblauw zal zijn.
Met een aarde die steeds droger wordt.
Met boeren die hun werk doen.
Met Europa dat wacht op regen.
En met een enorme hoeveelheid hout die nog steeds ergens op mij ligt te wachten.
De eerste zeven kubieke meter liggen inmiddels in de schuur.
De tweede zeven kubieke meter liggen klaar.
De kleine stukjes liggen achter in de tuin.
Die moeten nog worden opgeruimd.
De sterre moet nog worden omgerekend.
En de regen moet nog komen.
Kortom:
alles onder controle.
Nou ja.
Bij benadering dan.
Dus pakken we de volgende balk.
Een meter hout.
De zaag gaat aan.
De zon staat hoog.
Het zweet loopt.
De schuren worden voller.
De tuin wordt langzaam leger.
En ergens boven ons blijft die enorme blauwe hemel maar hangen.
Geen wolk te zien.
Geen druppel.
Niets.
Maar goed.
We wachten.
Want wat moeten we anders?
En ondertussen zagen we verder.
Nog één balk.
Nog één meter.
Nog één zaagsnede.
En daarna nog 6,9 kubieke meter.
Of zoiets.
We zien wel.
We nemen het zoals het komt.
Niet meer.
Niet minder.
En als de regen dan eindelijk besluit om te komen, hoop ik maar dat hij niet te bescheiden is.
Een beetje grandeur mag deze zomer inmiddels ook wel.
Want na veertien kubieke meter hout, vier hittegolven en wekenlang wachten op regen, lijkt het mij niet meer dan redelijk dat de hemel een keer goed uitpakt.
Maar eerst moet ik nog even hout zagen.
Even.
Ja.
Zo begon het tenslotte allemaal.
Reacties