Zomerse dagen in de moestuin bij Montcourt, Frankrijk: leven op het Franse platteland

Tijd vliegt op het Franse platteland

Soms vraag ik me af waar de dagen blijven. Nog maar net lijkt de week begonnen en voor ik het goed en wel besef is het alweer weekend. De kalender schuift ongemerkt verder, terwijl de seizoenen elkaar afwisselen en het werk buiten nooit echt ophoudt. Toch voelt het niet als een verplichting. Integendeel. Het is een manier van leven geworden, eentje waarin iedere dag iets nieuws brengt.

Hier, vlak bij Montcourt, Frankrijk, bepaalt de natuur grotendeels het ritme. Niet de klok, niet de agenda, maar het weer, de groei van de planten en het seizoen. Dat maakt het leven op het Franse platteland zo bijzonder. Er is altijd iets te doen, maar tegelijkertijd is er ook ruimte om stil te staan en te genieten van alles wat groeit en bloeit.

Een tuin die nooit klaar is

Wanneer ik 's morgens naar buiten loop en over het erf kijk, zie ik overal kleine klusjes wachten. De moestuin vraagt aandacht, de boomgaard kan wel een maaibeurt gebruiken, achter het huis groeit het gras sneller dan ik het kan bijhouden en in de kas hangen de tomaten alweer zwaar aan de planten.

Het mooie van een grote tuin is dat je je er nooit hoeft te vervelen. Er is altijd wel iets wat gesnoeid, opgebonden, geoogst of verzorgd moet worden. De ene dag ben je uren bezig tussen de aardappelen en uien, de volgende dag sta je fruit te plukken of controleer je de kas op slakken en ongewenste bezoekers.

Juist die afwisseling maakt het werk zo leuk. Geen dag is hetzelfde en ieder seizoen heeft zijn eigen werkzaamheden. In het voorjaar zaai je vol verwachting, in de zomer verzorg je alles wat groeit en in het najaar geniet je van de oogst die maanden eerder begon met een handjevol zaad.

Dat ene klusje in huis

Toch blijft het niet alleen bij het werk buiten. Ook binnen zijn er altijd dingen die aandacht vragen.

Je ziet een loszittende plank, een kraan die een beetje druppelt of een kastdeur die eigenlijk al weken scheef hangt. Je denkt: dat doe ik even.

Dat woordje "even" blijkt achteraf vaak behoorlijk misleidend.

Voor je het weet ben je twee of drie uur verder. Het ene probleem leidt naar het volgende. Je haalt gereedschap, ontdekt dat er nog iets vervangen moet worden en uiteindelijk ligt de halve schuur overhoop voordat alles weer netjes op zijn plaats zit.

Aan het einde van de middag vraag je je af waar de tijd gebleven is. Het klusje is af, maar de planning voor die dag ziet er ineens heel anders uit dan je van tevoren had bedacht.

Van wie moet het eigenlijk?

Misschien herken je dat gevoel wel.

Je hebt een lijstje in je hoofd van alles wat nog gedaan moet worden. De moestuin moet worden geschoffeld, het gras moet gemaaid worden, de kas vraagt aandacht en ergens ligt nog een stapel hout die opgeruimd moet worden.

En dan betrap ik mezelf ineens op die gedachte: het moet af.

Maar meteen daarna komt de volgende vraag.

Van wie eigenlijk?

Waarom zou alles vandaag klaar moeten zijn?

Er is niemand die controleert of alle distels vandaag verdwenen zijn. Niemand die zegt dat de bonen vóór twaalf uur opgebonden moeten zijn. Morgen is er ook nog een dag.

Dat besef geeft rust.

Het leven op het Franse platteland draait niet om haast. De natuur laat zich immers ook niet opjagen. Een boom groeit niet sneller omdat je dat graag wilt en een tomaat wordt niet eerder rood wanneer je er ongeduldig naar kijkt.

Eerst naar de moestuin

Vandaag staat de moestuin bovenaan mijn lijstje.

De afgelopen dagen hebben de distels weer flink hun best gedaan. Het blijft bijzonder hoe snel ze terugkomen. Je denkt dat je ze goed hebt verwijderd, maar na een paar warme dagen steken de eerste bladeren alweer boven de grond uit.

Dus neem ik mijn schoffel en een emmer mee.

Niet alleen de bovenkant verwijderen, maar proberen de wortels zoveel mogelijk mee te nemen. Dat kost wat meer tijd, maar uiteindelijk levert het wel een schonere tuin op. Helemaal verdwijnen zullen ze waarschijnlijk nooit, maar iedere plant die eruit gaat scheelt weer zaad voor volgend jaar.

Terwijl ik tussen de rijen groenten werk, hoor ik vogels zingen in de bomen rondom de tuin. Af en toe vliegt een zwaluw laag over de grond, op zoek naar insecten. In de verte klinkt het zachte gerinkel van koeienbellen. Het zijn geluiden die hier zo vanzelfsprekend zijn geworden dat je ze bijna niet meer opmerkt.

De snijbonen hebben steun nodig

Na het verwijderen van de distels is het tijd voor de snijbonen.

Ze groeien momenteel verrassend snel. Iedere warme dag lijkt er weer een paar centimeter bij te komen. Hun ranken zoeken overal houvast en als je niet op tijd bent, kruipen ze vrolijk over elkaar heen.

Daarom krijgen ze vandaag extra ondersteuning.

Met bamboestokken en stevig touw maak ik nieuwe rekken, zodat de planten straks voldoende ruimte hebben om omhoog te klimmen. Dat is niet alleen beter voor de groei, maar maakt straks ook het oogsten een stuk gemakkelijker.

Het blijft mooi om te zien hoe zo'n klein plantje zich vastgrijpt en langzaam steeds hoger klimt. Alsof de natuur precies weet welke kant ze op moet.

Warmte op komst

De weersverwachting laat weinig aan de verbeelding over.

Vanmiddag loopt de temperatuur opnieuw op richting de 35 graden. Dat betekent dat het zware werk beter vroeg op de dag gedaan kan worden. In de koele ochtenduren is het nog heerlijk werken, maar zodra de zon hoog aan de hemel staat verandert alles.

Dan zoek ik liever de schaduw op.

Misschien nog even water geven in de kas of wat klein onderhoud doen, maar geen zwaar spitwerk meer. In deze temperaturen is het belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Regelmatig drinken, af en toe pauzeren en accepteren dat niet alles vandaag hoeft.

Ook de planten hebben het warm. Gelukkig helpt een dikke laag mulch om het vocht langer vast te houden. Dat scheelt veel water en zorgt ervoor dat de grond minder snel uitdroogt.

Genieten van kleine momenten

Wat ik misschien nog wel het mooiste vind aan dit leven, zijn de kleine momenten tussendoor.

Even stilstaan om een rijpe aardbei te proeven.

Kijken hoe een vlinder van bloem naar bloem vliegt.

Een merel die nieuwsgierig op een paar meter afstand wacht tot ik een regenworm omhoog werk.

Of simpelweg genieten van de stilte die alleen wordt onderbroken door het gezoem van bijen.

Juist die momenten maken duidelijk waarom ik hier zo graag woon.

Ze kosten niets, maar zijn iedere dag weer waardevol.

Er zitten maar 24 uur in een dag

Hoe graag je soms ook alles wilt doen, uiteindelijk heeft een dag maar vierentwintig uur.

Dat geldt voor iedereen.

Misschien is dat juist wel goed. Het dwingt je om keuzes te maken en te accepteren dat sommige werkzaamheden gewoon kunnen wachten.

De boomgaard loopt niet weg.

De kas staat er morgen ook nog.

En die laatste paar distels kunnen desnoods een dag later worden verwijderd.

Sinds ik mezelf dat vaker voorhoud, merk ik dat ik meer geniet van wat ik doe. Minder gehaast, meer aandacht voor het werk en voor alles wat zich om mij heen afspeelt.

Morgen is er weer een nieuwe dag

Zo begint ook deze dag weer rustig.

Eerst naar de moestuin, de distels verwijderen, de snijbonen stevig vastzetten en daarna zien hoeveel tijd en energie er nog over zijn. De zon zal vanzelf hoger klimmen en de warmte zal zich over het landschap verspreiden.

Misschien blijft er nog een klusje liggen.

Dat is helemaal niet erg.

Want morgen komt de zon opnieuw op boven het Franse platteland rond Montcourt, Frankrijk. De vogels zingen weer, de groenten groeien verder en er wacht ongetwijfeld weer een nieuw lijstje met werkzaamheden.

En eigenlijk is dat precies de charme van dit leven.

Het werk raakt nooit helemaal af, maar dat hoeft ook niet. Juist daarin schuilt de rust. Iedere dag een beetje doen, genieten van wat er groeit en accepteren dat de natuur haar eigen tempo bepaalt. Uiteindelijk is dat misschien wel de mooiste les die het leven op het Franse platteland je kan leren.