Een dorp dat zich al weken voorbereidt
Al weken geleden viel bij iedereen in Montcourt de uitnodiging in de brievenbus. Geen digitale nieuwsbrief, geen WhatsApp-groep en geen eindeloze stroom herinneringen. Gewoon een eenvoudige uitnodiging, zoals dat hier nog altijd gebruikelijk is. Op 14 juli, de Franse nationale feestdag, is iedereen welkom om samen het feest te vieren.
Het programma is overzichtelijk en typisch voor een Frans dorp. Om vier uur 's middags begint het met een gezellig spelletje bowlen op de jeu-de-boules baan. Daarna volgt een aperitief, het moment waarop iedereen elkaar weer uitgebreid spreekt. Vervolgens gaan de glazen nog een keer vol en worden er hapjes geserveerd. De avond eindigt normaal gesproken rond kwart voor elf met vuurwerk.
Of dat vuurwerk dit jaar werkelijk doorgaat, is nog maar de vraag. Door de aanhoudende droogte gelden op veel plaatsen beperkingen. De kans bestaat dat het wordt afgelast uit veiligheidsoverwegingen. Maar zoals zo vaak in Frankrijk geldt ook hier: we zien het wel. Niemand maakt zich er nu al druk om.
De stilte van een nationale feestdag
Wie uit Nederland komt, verwacht misschien een bruisende feestdag. Oranje vlaggen, vrijmarkten, muziek op straat en overal mensen die feest vieren. Maar hier, op het Franse platteland, is de werkelijkheid heel anders.
Toen ik vanochtend naar buiten keek, leek het alsof de tijd had stilgestaan.
Geen auto's.
Geen tractoren.
Geen spelende kinderen.
Zelfs de vogels leken zich nog eens om te draaien.
Normaal gesproken hoor je af en toe een straaljager hoog in de lucht oefenen. Vandaag bleef zelfs dat geluid achterwege.
Het was een stilte die bijna indrukwekkend werd. Niet ongemakkelijk, maar juist bijzonder. Alsof het hele dorp collectief had besloten om de dag rustig te beginnen.
Dat is misschien wel de grootste tegenstelling met Nederland. Waar een nationale feestdag daar vaak al vroeg in de ochtend begint, lijkt Frankrijk eerst uitgebreid wakker te willen worden.
Langzaam komt het dorp tot leven
Pas rond elf uur verandert er iets.
Hier en daar gaat een luik open.
Een buurman loopt naar buiten.
In de verte rijdt eindelijk een auto.
De bakker heeft al uren gewerkt, maar nu verschijnen de eerste inwoners om vers brood op te halen. Ook de supermarkt is geopend, maar slechts tot één uur 's middags. Daarna sluit de deur en maakt iedereen zich op voor de rest van de dag.
Het postkantoor is gesloten.
Gemeentehuizen zijn dicht.
Andere overheidsgebouwen eveneens.
Alleen de voorzieningen die nodig zijn om de inwoners van hun dagelijkse boodschappen te voorzien, blijven nog even open.
Dat heeft alles te maken met het leven op het platteland. Iedereen wil nog snel een vers stokbrood kopen, misschien een paar gebakjes meenemen of nog een fles wijn halen voor het dorpsfeest later op de dag.
Daarna keert opnieuw de rust terug.
Straatverlichting die langer blijft branden
Er zijn van die kleine dingen die je alleen opvallen wanneer je hier woont.
Normaal gesproken gaat de straatverlichting rond half elf in de ochtend uit. Vandaag blijft ze veel langer branden.
Waarschijnlijk een kleine aanpassing vanwege de feestdag.
Het zijn details die weinig mensen zullen opmerken, maar juist zulke kleine veranderingen vertellen veel over het ritme van een dorp.
Montcourt leeft niet op de klok van de grote stad.
Hier bepaalt het dorp zelf zijn tempo.
En vandaag is dat tempo nog net iets langzamer dan anders.
Geen spektakel, maar verbondenheid
Misschien mis ik soms toch een beetje het feestgevoel zoals we dat in Nederland kennen.
Koningsdag is luidruchtig.
Muziek klinkt uit iedere straat.
Kinderen verkopen hun speelgoed.
Terrassen zitten vol.
Overal hangt een sfeer van uitbundigheid.
Hier is het tegenovergestelde waar.
Geen marktkramen.
Geen drukte.
Geen lange rijen mensen.
Geen muziek die al vroeg over het plein schalt.
De Franse nationale feestdag op het platteland draait veel minder om spektakel en veel meer om ontmoeting.
Iedereen kent elkaar.
Iedereen praat met elkaar.
Er hoeft niets groots georganiseerd te worden om er toch een mooie dag van te maken.
Dat is misschien minder indrukwekkend voor een bezoeker, maar juist heel waardevol voor de mensen die hier wonen.
De wijn vloeit rijkelijk
Eén traditie ontbreekt echter nooit.
De wijn.
Op 14 juli wordt er uitgebreid getoost. Tijdens het aperitief worden de glazen gevuld en daarna blijven ze dat meestal ook.
Dat hoort erbij.
Niet uitbundig of overdreven, maar ontspannen en gezellig.
Mensen nemen de tijd om verhalen uit te wisselen, herinneringen op te halen en samen te lachen.
Niemand kijkt op zijn horloge.
De avond mag rustig verlopen.
Juist daarin schuilt de charme van het Franse dorpsleven.
Wachten op de avond
Langzaam schuift de zon richting de horizon.
De temperatuur wordt aangenamer.
Steeds meer inwoners wandelen richting het dorpsplein.
De jeu-de-boules ballen worden uit de schuur gehaald.
Stoelen verschijnen op het terras.
De eerste glazen klinken tegen elkaar.
Kinderen rennen over het plein terwijl ouders en grootouders elkaar begroeten alsof ze elkaar maanden niet hebben gezien.
Misschien is dat ook wel zo.
Want hoewel iedereen in hetzelfde dorp woont, leeft ieder zijn eigen leven. Juist dit soort momenten brengen iedereen weer samen.
De ware betekenis van 14 juli
Misschien zit daar wel de echte grandeur van deze dag.
Niet in grote militaire parades of indrukwekkend vuurwerk.
Niet in massale festivals.
Maar in de eenvoud van een klein dorp waar iedereen elkaar kent.
Waar een uitnodiging voldoende is om vrijwel het hele dorp bijeen te brengen.
Waar vers brood nog belangrijk is.
Waar een glas wijn symbool staat voor vriendschap.
Waar de stilte in de ochtend net zo veel zegt als de gezelligheid in de avond.
Of het vuurwerk uiteindelijk doorgaat, weten we nog niet. Door de droogte zou het zomaar kunnen worden afgelast. Natuurlijk zou dat jammer zijn, want vuurwerk hoort voor veel Fransen bij de afsluiting van deze bijzondere dag.
Maar eerlijk gezegd maakt het misschien niet eens zoveel uit.
De nationale feestdag is hier niet afhankelijk van een knallend einde.
De kracht zit in het samenzijn.
In de gesprekken.
In de lach van een buurman.
In het spelletje boules.
In het aperitief dat ongemerkt overgaat in een lange zomeravond.
En terwijl Nederland nationale feestdagen vaak viert met uitbundigheid en veel rumoer, laat Montcourt zien dat verbondenheid ook in stilte kan bestaan.
Juist die rust, die eenvoud en die vanzelfsprekende saamhorigheid maken 14 juli op het Franse platteland tot een belevenis die misschien minder spectaculair oogt, maar des te langer in je herinnering blijft hangen. Soms is de grootste feestelijkheid niet het lawaai, maar de stilte waarin een heel dorp zich voorbereidt op een avond waarop iedereen, zonder uitzondering, weer even samen is.
Reacties