7:15 uur in Montcourt: een gewone ochtend in Frankrijk

 "Vandaag om 7:15 opgestaan. De dag moest nog echt op gang komen, maar de ochtend was er al — fris, stil en vol belofte. Straks komt de bakker langs, en alleen die gedachte maakt de ochtend al compleet. Een eenvoudig broodje, een warme kop koffie en rustig op het terras zitten; soms zijn het juist die kleine dingen die een dag goed beginnen.

Op het terras vliegen de vogels af en aan, druk bezig met hun eigen plannen. Ze lijken de ochtend al uren eerder te hebben omarmd. In de verte zie ik de buurman naar zijn auto lopen. Met rustige vanzelfsprekendheid stapt hij in om zijn vee te gaan controleren. Alles lijkt zijn vaste ritme te volgen, alsof de wereld hier precies weet hoe een ochtend hoort te beginnen.

Ondertussen klimt de zon langzaam hoger, voorzichtig eerst, maar met steeds meer overtuiging. De blauwe hemel ligt open boven de dag en de eerste warmte laat zich al voelen. Geen haast, geen gedoe — alleen dat zachte gevoel dat een mooie dag zich stilaan aandient.

Vlug toch nog even naar de moestuin kijken. Daar valt meteen iets op: ik dacht toch echt dat ik geen distels had gezaaid. Maar de natuur blijkt haar eigen plannen te hebben en trekt zich weinig aan van wat wij denken te regelen. Misschien ziet zij het gewoon anders. Misschien hoort dat er ook bij.

Maar goed, laat ze maar groeien waar ze denken dat het nodig is. Het wordt in ieder geval een mooie dag, dat voel je aan alles. De lucht, de warmte, de rust. En op zo’n ochtend denk ik: wie doet me wat?"