Als bezoek vertrekt, blijft de herinnering
Sommige weken lijken langer te duren dan andere. Niet omdat de dagen zich eindeloos voortslepen, maar juist omdat er zóveel gebeurt dat je achteraf het gevoel hebt dat er een klein leven voorbij is gekomen.
Afgelopen week hadden we bezoek. Een vriendin van mijn vrouw kwam langs en wat hebben we een heerlijke tijd gehad. Er werd gelachen, gepraat, gegeten, gedronken en vooral genoten. We trokken eropuit, ontdekten mooie plekken en maakten herinneringen die zich ongemerkt vastzetten in je hoofd.
En ik?
Ik bleef regelmatig thuis.
Iemand moet tenslotte op de honden passen. En voor de inwendige mens zorgen is natuurlijk ook een verantwoordelijke taak. 😉 Terwijl zij gingen winkelen, kon ik thuis de rust bewaken, de honden tevreden houden en zorgen dat er bij thuiskomst iets lekkers op tafel stond.
En eerlijk is eerlijk: ik vind dat helemaal niet erg.
Want als er mensen komen, komt er leven in huis.
Een week waarin alles even lichter voelt
Bezoek verandert de sfeer in een huis. Plotseling zijn er meer stemmen, meer beweging en meer verhalen. De koffie wordt langer gedronken, de maaltijden duren wat langer en een gewone dag krijgt vanzelf een gouden randje.
Er waren uitstapjes, waaronder een bezoek aan een glasfabriek. Bijzonder om te zien hoe met vuur, vakmanschap en geduld iets moois ontstaat.
Maar één bezoek bleef voor mij toch echt boven alles uitsteken.
Het wijndomein.
Een wijndomein waar de tijd even stilstond
Een bezoek aan een wijndomein is meer dan alleen wijn proeven.
Het begint al wanneer je aankomt. De omgeving, de wijngaarden, de rust. De geur van de aarde, de ranken die zich uitstrekken over het landschap en het besef dat hier niet zomaar een fles wordt gemaakt.
Hier wordt tijd gebotteld.
Tijdens de rondleiding en proeverij ontdek je dat wijn een verhaal vertelt. Over grond, klimaat, druiven en mensen die jaar na jaar hun kennis en ervaring inzetten om iets bijzonders te maken.
En dan komt het moment waarop het glas wordt gevuld.
Je kijkt.
Je ruikt.
Je proeft.
Een klein slokje, maar een hele geschiedenis op je tong.
Het mooie van zo'n wijndomein is dat je even uit de haast van alledag wordt gehaald. Er hoeft niets sneller. Er is geen reden om op de klok te kijken. Je zit daar, met een glas wijn in je hand, en je geniet van het moment.
Misschien is dat wel het grootste cadeau van zo'n bezoek.
Dat je even beseft hoe waardevol een moment kan zijn wanneer je het niet probeert vast te houden.
En natuurlijk werd er ook gewinkeld
Voor mijn vrouw en haar vriendin was er nog een andere belangrijke levensbehoefte: winkelen.
Daar kan ik natuurlijk weinig tegenin brengen.
Dus gingen zij op pad, terwijl ik thuis mijn positie tussen honden, keuken en huiselijke verantwoordelijkheden verdedigde. Er zijn tenslotte mensen nodig die de thuisbasis draaiende houden.
Bovendien heeft het ook iets moois.
Je weet dat de ander plezier heeft. Je weet dat er verhalen komen zodra ze thuiskomen. En dus wacht je gewoon rustig af.
Want soms is iemand ruimte geven om plezier te hebben óók een vorm van samen genieten.
Dan komt het moment van afscheid
Maar aan iedere mooie periode komt een einde.
Dat weet je vooraf.
Toch voelt het anders wanneer het moment werkelijk daar is.
De tassen worden ingepakt. De laatste spullen worden verzameld. Er wordt nog wat nagepraat. Misschien nog een laatste kop koffie, nog één grap, nog één verhaal.
En dan komt het afscheid.
De deur gaat dicht.
De auto rijdt weg.
En ineens is het stil.
Niet de gewone stilte van een rustig huis, maar een stilte die bijna hoorbaar maakt dat er iemand ontbreekt.
Dat is misschien wel het vreemde aan mooie herinneringen.
Op het moment zelf denk je vooral aan wat er gebeurt. Pas wanneer het voorbij is, ontdek je hoeveel het met je heeft gedaan.
Een beetje leegte, maar vooral dankbaarheid
Natuurlijk blijft er een leegte achter.
Dat mag.
Sterker nog, misschien moet die leegte er wel zijn. Want als iemand een mooie indruk achterlaat, blijft er na het vertrek vanzelf een ruimte over.
Maar die ruimte hoeft niet alleen verdrietig te zijn.
Je vult haar met herinneringen.
Met de gesprekken.
Met de lachbuien.
Met de uitstapjes.
Met het wijndomein, de glazen, de geur van wijn en dat ene moment waarop iedereen gewoon samen genoot.
En wanneer je daaraan terugdenkt, gebeurt er iets bijzonders.
Er verschijnt een glimlach.
Tot de volgende keer
In korte tijd krijg je soms een hele stoet aan emoties over je heen.
Blijdschap omdat iemand er is.
Genieten van de momenten samen.
Vermoeidheid na alle indrukken.
En uiteindelijk de weemoed wanneer iemand weer vertrekt.
Maar misschien hoort dat allemaal bij het leven.
Mensen komen.
Mensen gaan.
Sommigen laten alleen een voetafdruk achter, anderen laten een heel spoor van herinneringen.
En soms weet je, terwijl de stilte na het afscheid nog maar net is neergedaald, dat je alweer uitkijkt naar de volgende keer.
Naar nieuwe verhalen.
Nieuwe uitstapjes.
Misschien opnieuw een wijndomein.
En vooral naar dat vertrouwde moment waarop de deur weer opengaat en je denkt:
Daar ben je weer.
Tot die tijd blijven de herinneringen.
En die zijn gelukkig uitstekend houdbaar. Net als een goede wijn.
Prachtig Cees, heel mooi en subtiel beschreven!
BeantwoordenVerwijderen