Een rustige zondag met honden en heerlijke appelflappen

Om half vier is de zondag al begonnen

Het is zondag en ik ben om half vier al wakker. Ik voel me niet helemaal lekker, maar als je eenmaal wakker bent en de natuur roept, kun je daar maar beter gehoor aan geven. Dus stap ik mijn bed uit en ga ik naar beneden.

Daar staat het ontvangstcomité al klaar, zij het in afgeslankte vorm. Twee honden liggen nog lekker op hun plek. Die vinden het blijkbaar veel te vroeg om zich druk te maken over de nieuwe dag. De andere twee staan me kwispelend op te wachten. Alsof ik weken ben weggeweest, word ik begroet zodra ik beneden kom.

Eerst maar even naar de wc en daarna krijgen de honden allemaal een aai over hun kop. Dat hoort er natuurlijk bij. Je kunt niet zomaar aan een nieuwe dag beginnen zonder je huisgenoten even gedag te zeggen.

Buiten is het donker. Echt donker. De nacht heeft nog stevig de regie en van de ochtend is nog weinig te merken.

De honden moeten even naar buiten. Ook zij hebben hun verplichtingen aan Moeder Natuur. Ik hoop alleen dat ze snel klaar zijn, want mijn plannen voor dit vroege uur zijn bijzonder eenvoudig: ik wil terug naar bed!

Gelukkig laten ze me niet lang wachten. Binnen een mum van tijd staan ze weer binnen en kan ik de lichten uitdoen.

Op naar boven, mijn bed in!

Terug onder de warme dekens

Ik kruip weer onder de dekens en voel meteen hoe lekker warm mijn bed nog is. De warmte is gelukkig niet verdwenen. Ik trek de deken goed over me heen, zoek een fijne houding en voel mezelf langzaam wegzakken.

Heerlijk, nog even slapen.

Maar dan klinkt er gepiep.

Een van de honden laat duidelijk horen dat hij vindt dat het tijd is om wakker te worden. Ik doe mijn ogen open en denk: tjonge, ik lig er net!

Ik kijk op de wekker.

Acht uur!

Kijk eens aan, dat is nog eens uitslapen! Van half vier tot acht uur heb ik toch nog een paar heerlijke uurtjes slaap meegepakt.

Ik kom mijn bed uit, ga even lekker douchen en maak me klaar om de honden uit te laten. Inmiddels is de wereld gelukkig een stuk lichter dan tijdens mijn eerste uitstapje vanmorgen.

Nog 76 dagen tot Kerstmis!

Terwijl ik met de honden buiten loop, dwalen mijn gedachten wat rond. Je bent bezig met de gewone dingen van de dag en ineens schiet er zomaar een gedachte door je hoofd.

Nog 76 dagen, dan is het Kerstmis!

Tjonge, wat vreemd eigenlijk dat ik daar nu al aan denk. Het is zondagmorgen, ik loop met de honden en de dag is nog maar net begonnen. Toch is mijn hoofd kennelijk al bezig met de feestdagen.

Waarom denk je daar op zo'n moment aan? Misschien omdat de tijd zo snel gaat. Voor je het weet, zitten we alweer aan de kersttafel.

Maar zover is het nog lang niet. Eerst deze zondag maar eens rustig doorkomen.

En dat belooft een aangename dag te worden, want eenmaal thuis wachten de gewone ochtendrituelen.

De honden krijgen hun eten en daarna is het onze beurt om te ontbijten. Alles gaat rustig zijn gangetje. Geen haast, geen afspraken en geen bijzondere dingen die moeten gebeuren.

En dan gaan we bakken!

Appels snijden, krenten en een scheutje rum

Vandaag maken we appelflappen. Alleen al bij het idee krijg ik zin in iets lekkers.

We beginnen met de appels. Die worden in kleine stukjes gesneden, zodat ze straks mooi in het bladerdeeg passen. Het is een eenvoudig klusje, maar het vormt wel de basis van onze heerlijke vulling.

Daarna komen de krenten erbij. Die hebben we van tevoren laten weken, zodat ze lekker zacht zijn geworden.

En dan voegen we een scheutje rum toe.

Dat geeft de vulling net dat beetje extra. Niet overheersend, maar precies genoeg om de appels en krenten een bijzondere smaak mee te geven.

Natuurlijk mag ook de kaneel niet ontbreken. Zodra die bij de appelstukjes komt, begint het al heerlijk te ruiken. Die warme, kruidige geur past zo goed bij appel dat je meteen zin krijgt om te proeven.

We mengen alles door elkaar en daar is onze vulling: kleine stukjes appel, zachte krenten, een vleugje rum en de vertrouwde geur van kaneel.

Nu is het tijd voor het bladerdeeg.

De appelflappen gaan de oven in

We verdelen de appelvulling over het bladerdeeg. Daarbij zorgen we ervoor dat iedere appelflap voldoende gevuld is. Een appelflap zonder een lekkere hoeveelheid appel is tenslotte maar een halve belevenis!

Het deeg wordt om de vulling gevouwen en de randjes worden goed gesloten. Zo blijft alles netjes binnenin zitten terwijl de appelflappen in de oven liggen.

Een voor een worden ze klaargemaakt.

Als ze allemaal klaar zijn, schuiven we ze de oven in. Nu mag de oven het werk overnemen.

Langzaam begint het bladerdeeg warm te worden en verandert de geur in de keuken. Eerst ruik je het deeg dat staat te bakken. Daarna mengen de geuren van appel en kaneel zich ermee.

En dan gebeurt het.

Het huis begint heerlijk zoet te ruiken.

De geur verspreidt zich door de keuken en trekt verder het huis in. Het is die typische geur van iets lekkers dat vers wordt gebakken. De appels, de kaneel en het bladerdeeg vormen samen een combinatie die meteen een gezellige sfeer oproept.

Je hoeft niet eens in de keuken te staan om te weten dat er iets bijzonders in de oven zit.

Wat een verschil met die donkere ochtend om half vier! Toen wilde ik alleen maar terug naar mijn warme bed. Nu staat de oven aan en vult het huis zich met de geur van versgebakken appelflappen.

Dat zijn toch de kleine dingen die een gewone zondag zo aangenaam maken.

Een grote appelflap van de overgebleven vulling

Terwijl we bezig zijn, blijkt dat we nog wat appelvulling over hebben.

En weggooien? Dat zou toch zonde zijn!

We besluiten daarom om van de overgebleven vulling een grote appelflap te maken. Geen kleintje zoals de andere, maar een flinke uitvoering waarin alle resterende appelstukjes en krenten nog een mooi plekje krijgen.

Ook hier gebruiken we bladerdeeg om de vulling heen. We zorgen dat alles goed omsloten is en maken er een flinke appelflap van.

Het is eigenlijk een mooie oplossing. We gebruiken de vulling helemaal op en krijgen er nog iets extra lekkers voor terug.

De grote appelflap gaat eveneens de oven in.

Terwijl hij staat te bakken, verspreidt die heerlijke geur zich opnieuw door het huis. De kaneel is duidelijk te ruiken en de zoete geur van de appels maakt het helemaal af.

Ik kan me nu al voorstellen hoe dat straks gaat smaken.

Een mooi stuk van die grote appelflap, met een bolletje ijs erbij. Het warme bladerdeeg, de zachte appelvulling en het koude ijs vormen samen een heerlijk dessert.

Soms hoeft het helemaal niet ingewikkeld te zijn om iets lekkers op tafel te zetten.

Een zondag zonder haast

Wanneer de appelflappen uit de oven komen, zien ze er heerlijk uit. Het bladerdeeg heeft een mooie goudbruine kleur gekregen en de geur in huis is inmiddels niet meer te negeren.

Ook de grote appelflap is klaar.

Wat begon met een paar appels, wat geweekte krenten, een scheutje rum en wat kaneel, is veranderd in iets waar we straks heerlijk van kunnen genieten.

En het fijne is dat we er alle tijd voor hebben gehad.

Geen haast, geen stress en geen ingewikkelde plannen. Gewoon samen bakken en ondertussen genieten van de geuren die door het huis trekken.

Straks snijden we een stuk van de grote appelflap af en serveren we dat met een bolletje ijs. Ik denk dat dat een prima afsluiting van deze zondag wordt.

Als ik terugkijk op de dag, is het eigenlijk allemaal heel gewoon verlopen.

Ik was vroeg wakker, voelde me niet lekker en moest midden in de nacht mijn bed uit om de honden naar buiten te laten. Gelukkig kon ik daarna nog een paar uurtjes slapen. Vervolgens werden de honden uitgelaten, kregen ze hun eten en konden wij ontbijten.

En daarna hebben we lekker gebakken.

Meer hoeft er soms niet te gebeuren.

De honden zijn tevreden, het huis ruikt heerlijk en er staat iets lekkers klaar voor later op de dag.

Een rustige zondag, lekker uitgeslapen en zelfgebakken appelflappen met een bolletje ijs als afsluiting.

Wat wil een mens nog meer?