Een gewone ochtend, een plan in wording
Donderdag.
De ochtend begint zoals zoveel ochtenden beginnen. De gebruikelijke bezigheden vragen om aandacht en langzaam komt de dag op gang. Buiten trekt het leven zich niets aan van onze plannen, terwijl binnen de eerste taken alweer op hun plaats vallen. Alles lijkt vertrouwd, bijna voorspelbaar. Toch zal deze donderdag uiteindelijk eindigen met een schouwspel dat de gewone gang van zaken even volledig naar de achtergrond verdringt.
Maar zover zijn we nog niet.
Eerst is er het ontbijt. Daarna wacht de schuur, waar een nieuw project op ons ligt te wachten: een muur die gebouwd moet worden. Het idee is er al, maar voordat de eerste stenen definitief op hun plaats kunnen worden gemetseld, moet er nog het een en ander worden uitgezocht.
Waar moet de muur precies komen? Hoe pakken we het aan? En vooral, waar moet de deur worden geplaatst?
Dat zijn geen onbelangrijke vragen. Een muur kun je niet zomaar verplaatsen wanneer je eenmaal begonnen bent. Wat vandaag wordt bepaald, moet straks in de praktijk kloppen.
Tijd dus om de handen uit de mouwen te steken.
Stenen op hun plaats: de eerste overwinning
In de schuur beginnen we met het neerzetten van een aantal stenen. Vervolgens zetten we ook de deurpost op zijn plaats. Langzaam krijgt het plan vorm en wordt zichtbaar hoe de nieuwe muur eruit moet gaan zien.
We bekijken het geheel, beoordelen de verhoudingen en proberen ons voor te stellen hoe het er straks uit zal zien wanneer alles klaar is.
Dan valt de beslissing.
Ja, zo moet het komen!
Soms heb je geen uitgebreide bouwtekening nodig om te weten dat je de juiste richting hebt gevonden. Een paar stenen, een deurpost en een goed inzicht in de beschikbare ruimte kunnen al voldoende zijn om de knoop door te hakken.
De toekomstige muur bestaat voorlopig nog voornamelijk uit plannen en losse bouwmaterialen, maar het belangrijkste is gebeurd: we weten hoe we het gaan aanpakken.
De eerste hindernis is genomen.
Het echte werk bewaren we voor begin volgende week. Dan kunnen we verder met de uitvoering en steen voor steen de muur laten verrijzen.
Hoelang het allemaal gaat duren? Dat zien we dan wel. We hoeven niet vandaag alles af te krijgen. Een project mag best zijn eigen tempo hebben, zolang het eindresultaat maar naar wens is.
Tevreden laten we de schuur achter ons en gaan we weer naar binnen.
Daar wacht de volgende opdracht.
En die heeft niets met stenen te maken.
Eerst de afwas, daarna het wereldnieuws
Voordat we aan iets anders beginnen, moet de afwas gebeuren.
Het is misschien niet het spannendste onderdeel van de dag, maar een opgeruimde keuken geeft toch altijd een prettig gevoel. Borden, glazen en bestek worden schoongemaakt en langzaam keert de orde terug.
Als de laatste spullen zijn afgewassen, is het tijd voor een ander vast onderdeel van de dagelijkse routine.
We nemen plaats achter de computer om het nieuws te bekijken.
Wat heeft de wereld vandaag allemaal uitgespookt? Welke gebeurtenissen hebben zich afgespeeld terwijl wij bezig waren met onze eigen plannen?
Het is een merkwaardig contrast. Terwijl wij nadenken over een muur in de schuur en ons bezighouden met de gewone dingen van het leven, draait de wereld op volle snelheid door.
Na het bekijken van het dagelijkse nieuws sluiten we dat hoofdstuk af.
Want er staat nog iets op het programma waar we minstens zoveel belangstelling voor hebben.
Onze zelfgemaakte likeur!
Mirabellen, pruimen en een onverwachte ramp
Er staan potten klaar met onze zelfgemaakte likeur, bereid met mirabellen en pruimen. Het fruit heeft zijn werk gedaan en nu is het moment aangebroken om de likeur te bottelen.
Dat is een bijzonder moment. Je hebt het fruit eerder voorbereid, het mengsel de tijd gegeven om zijn smaak te ontwikkelen en nu komt het resultaat eindelijk tevoorschijn.
De geur en de smaak vertellen of het wachten de moeite waard is geweest.
 |
| De likeur ! |
We gaan aan de slag en beginnen met het bottelen.Alles verloopt naar wens. De likeur wordt overgebracht en de eerste resultaten mogen er zijn. Natuurlijk moet er ook geproefd worden. Je wilt tenslotte weten wat je straks in de flessen bewaart.
En dan, precies op het moment dat alles goed lijkt te gaan, slaat het noodlot toe.
Een van de potten gaat om!
Daar gaat een deel van onze zorgvuldig bereide voorraad. Een kleine ramp in de keuken, veroorzaakt door één ongelukkige beweging.
Op zulke momenten kun je jezelf wel voor het hoofd slaan. Al dat fruit, al die tijd en dan verdwijnt een gedeelte van het kostbare resultaat voordat het goed en wel in de fles zit.
Gelukkig blijft er nog genoeg over.
En het belangrijkste nieuws van deze kleine tragedie? De smaak heeft er niet onder geleden.
De likeur is nog steeds heerlijk.
We hebben dus wat minder dan gepland, maar de kwaliteit blijft overeind. Het is een schrale troost, maar wel een smakelijke.
Bovendien hoort een onverwachte tegenslag soms gewoon bij het leven. Je kunt alles nog zo zorgvuldig voorbereiden, maar niet iedere dag verloopt precies volgens het draaiboek.
De pot is omgevallen, het verlies is geleden en we gaan verder.
Want de donderdag heeft nog meer voor ons in petto.
De keukenladen: een klus zonder einde?
Na het likeuravontuur richten we onze aandacht op de keukenladen.
Die kunnen wel een nieuwe indeling gebruiken. Het lijkt een eenvoudig karweitje: de laden openen, de inhoud bekijken, alles opnieuw organiseren en klaar.
Tenminste, dat is het plan.
Maar zodra we eraan beginnen, blijkt de werkelijkheid weer eens een andere mening te hebben.
Hier ligt iets dat beter ergens anders kan worden opgeborgen. Daar bevindt zich iets waarvan we ons afvragen waarom het eigenlijk op die plek ligt. En als we toch bezig zijn, kunnen we die andere lade net zo goed meteen meenemen.
Voor we het weten, verandert een klein opruimklusje in een heuse reorganisatie.
De ene lade na de andere wordt onder handen genomen. Spullen worden verschoven, opnieuw gerangschikt en op een andere plaats opgeborgen. Wat aanvankelijk overzichtelijk leek, vraagt plotseling heel wat meer tijd dan verwacht.
Het is alsof iedere lade haar eigen geheimen heeft bewaard en die nu allemaal tegelijk prijsgeeft.
Maar opgeven is geen optie. Als we eraan beginnen, willen we het ook goed doen.
Dus gaan we door totdat alles weer netjes op zijn plaats ligt.
Uiteindelijk komt ook deze klus tot een einde. De keukenladen zijn opnieuw georganiseerd en de orde is hersteld.
Eindelijk klaar!
En precies op dat moment, wanneer we denken dat de dag ons niets nieuws meer te bieden heeft, gebeurt er iets bijzonders.
Een blik naar buiten verandert het einde van deze donderdag in een onvergetelijk tafereel.
De zon zet haar laatste handtekening
Ik kijk naar buiten en blijf even staan.
Wat zich aan de hemel afspeelt, verdient meer aandacht dan een vluchtige blik door het raam.
De zon is bezig aan haar laatste bedrijf van de dag. Langzaam zakt ze richting de horizon en terwijl ze verdwijnt, verandert de lucht in een indrukwekkend kleurenpalet.
Paars en goud.
Twee kleuren die elkaar ontmoeten en samen een schouwspel vormen dat geen mens met een paar haastige penseelstreken zou kunnen nabootsen.
 |
| Zonsondergang in Montcourt |
Het gouden licht spreidt zich uit over de horizon. Daarboven verschijnen paarse tinten, die zich langzaam vermengen met de laatste warme gloed van de dag.
Het lijkt alsof de hemel zelf een gordijn heeft opgetrokken en ons een exclusieve voorstelling aanbiedt.
En wij zijn toevallig getuige.
De zon zakt verder. De kleuren veranderen voortdurend, alsof het licht nog één laatste keer wil laten zien hoeveel schoonheid het in zich draagt.
Het is een indrukwekkend gezicht.
Na alle bezigheden van de dag, na het passen en meten in de schuur, het afwassen, het bekijken van het nieuws, de omgevallen pot met likeur en het reorganiseren van de keukenladen, staat daar plotseling iets wat alle aandacht opeist.
Geen kluslijst die roept.
Geen lade die nog open moet.Geen muur die vandaag nog gebouwd moet worden.
Alleen de lucht.
Paars en goud, met de zon als hoofdrolspeler in een voorstelling die maar kort duurt.
Het lijkt alsof ze haar handtekening achterlaat voordat ze het toneel verlaat. Een laatste groet aan de dag, een gouden streep onder alles wat zich de afgelopen uren heeft afgespeeld.
En dan besef ik hoe snel de tijd is gegaan.
Een donderdag die voorbijvloog
Waar is de ochtend gebleven?
Het lijkt nog maar kort geleden dat we na het ontbijt in de schuur stonden, stenen op hun plaats legden en de deurpost positioneerden. We hadden een plan, namen een beslissing en besloten het echte werk tot begin volgende week uit te stellen.
Daarna volgden de afwas, het nieuws, de zelfgemaakte likeur en de keukenladen.
Het ene karweitje volgde het andere op, totdat de dag bijna ongemerkt voorbij was.
En nu staat de zon op het punt om afscheid te nemen.
Wat een verschil tussen het begin en het einde van deze donderdag. De ochtend stond in het teken van plannen en praktische beslissingen. De middag bracht werk, een kleine tegenslag en een flinke dosis geduld. En de avond trakteert ons op een kleurrijk schouwspel dat alles nog even in een ander perspectief plaatst.
De muur komt volgende week wel.
De keukenladen zijn opgeruimd.
Van de likeur is iets minder over dan gepland, maar wat resteert, smaakt gelukkig voortreffelijk.
En de zon?
Die heeft haar werk voor vandaag gedaan.
Langzaam verdwijnen de laatste gouden tinten en krijgt het paars de overhand. De dag maakt plaats voor de avond en de hemel sluit haar voorstelling af.
Morgen wacht er ongetwijfeld weer een nieuwe reeks bezigheden. Er zal opnieuw iets moeten gebeuren, iets moeten worden geregeld of ergens een oplossing voor moeten worden gevonden.
Maar dat is voor morgen.
Vandaag mogen we tevreden terugkijken op wat er allemaal is gebeurd.
Want soms zit de grootsheid van het leven niet in spectaculaire avonturen, maar in de kleine dingen die samen een dag vormen.
Een paar stenen die de basis leggen voor een nieuwe muur.
Een zelfgemaakte likeur die ondanks een ongelukkige beweging heerlijk smaakt.
Keukenladen die eindelijk weer overzichtelijk zijn.
En een zonsondergang die de hemel verandert in een schilderij van paars en goud.
Zo vloog de donderdag voorbij, met een hoofd vol plannen, handen vol werk en als laatste geschenk een gouden handtekening aan de hemel.
En terwijl de avond langzaam valt, blijft één gedachte hangen:
Wat begon als een gewone donderdag, eindigde met een voorstelling die je niet zomaar iedere dag te zien krijgt. 🌅
Reacties
Een reactie posten