Hittegolf in Frankrijk: verveling en weinig energie door de warmte

Onder de parasol hangt de middag stil. De thermometer tikt de dertig graden aan en voor het eerst in lange tijd is er eigenlijk niets dat nú moet. Geen afspraak, geen deadline, geen telefoontje dat wacht. Gewoon even niets.

Toch voelt dat vreemd. Alsof niets doen tegen mijn natuur ingaat. Misschien is het de opvoeding, waarin stilzitten al snel werd gezien als tijdverlies. Misschien zijn het de jaren van werken, plannen, oplossen en vooruitdenken. Mijn lichaam zit in de schaduw, maar mijn hoofd maakt ondertussen lijstjes. Wat er nog moet gebeuren. Wat niet vergeten mag worden. Wat morgen misschien beter uitkomt.

In de verte laat een vogel zich horen. Niet luid, niet nadrukkelijk. Gewoon een enkel geluid dat door de warme lucht draagt. Even later volgt het diepe gebrom van een straaljager hoog aan de hemel. Het geluid zwelt aan, vult de stilte en trekt dan langzaam weg, totdat het oplost aan de horizon. Alsof iemand het volume van de wereld terugdraait.

De rust keert terug. De vogels nemen hun plek weer in. Hun geluiden lijken helderder nu de lucht weer stil is.

De hitte maakt elke gedachte aan activiteit zinloos. Het gras beweegt nauwelijks. De bladeren hangen loom in de zon. Zelfs de tijd lijkt trager te gaan.

Ik sta op en loop naar binnen om iets te drinken. Zodra ik de deur open, word ik omarmd door een aangename koelte. Het voelt alsof ergens een airco draait, terwijl het gewoon de beschutting van dikke muren is. Een verademing. Even blijf ik staan, genietend van het contrast tussen binnen en buiten.

Met een koel glas in de hand loop ik weer terug naar de parasol. De warmte wacht geduldig op me, maar voelt minder zwaar dan daarvoor. Ik neem plaats, kijk naar de lucht en luister naar de vogels.

Het lijstje in mijn hoofd is er nog steeds. Maar het loopt niet weg. De klussen wachten wel. Vandaag hoeft er niets bewezen te worden. Vandaag hoeft er niets af.

Vandaag is er alleen de schaduw van de parasol, de warmte van een zomerdag, een verdwaalde vogel, een straaljager die al lang verdwenen is, en het besef dat genieten soms ook gewoon een bezigheid mag zijn.