Franse keuken vol verrassingen: lekkage onder het aanrecht

 

Een afwas met onverwachte afloop

Sommige dagen beginnen heel gewoon.

Je staat op, drinkt misschien eerst rustig een kop koffie, kijkt eens naar buiten en denkt: vandaag gaan we eens lekker verder met waar we gisteren gebleven waren.

Niets aan de hand.

De planning ligt klaar. De dag heeft zich keurig gemeld en lijkt zich voorbeeldig te gedragen.

Tot je eraan begint.

Gisterenavond tijdens de afwas merkte ik het al. Het water in de gootsteen deed namelijk niet helemaal wat water hoort te doen. Het liep niet weg.

Nu kan dat natuurlijk verschillende oorzaken hebben. Een verstopping bijvoorbeeld. Een beetje ontstopping en klaar. Even wat zoeken, misschien een beetje prutsen en hopelijk daarna weer vrolijk verder.

Maar ergens in mijn achterhoofd begon al een klein stemmetje te fluisteren:

Dit wordt geen simpele verstopping.

En zoals dat soort stemmetjes dat meestal doen, kreeg het gelijk.

De inspectie onder het Franse keukenblok

Vanochtend dus maar eens op onderzoek uitgegaan.

Het Franse keukenblokje is iets hoger dan zeventig centimeter en gelukkig zitten er twee deurtjes in van ongeveer 75 centimeter breed. Dat klinkt misschien als een detail, maar op zo'n moment is ieder beetje bewegingsruimte pure luxe.

Ik ging dus met enige voorzichtigheid door de knieën en keek onder het keukenblok.

Daar stond een doos.

Een doos die blijkbaar nog afkomstig was van de eigenaar.

En ja, dan gebeurt er iets wat iedere zichzelf respecterende klusser vroeg of laat doet.

Je denkt:

Ik trek die doos even naar voren, dan kan ik tenminste zien wat daarachter zit.

Een volkomen logische gedachte.

Een onschuldige gedachte.

Een gedachte die binnen enkele seconden veranderde in een klein Frans drama.

Want toen ik de doos naar voren trok, besloot deze doos kennelijk dat haar levenswerk erop zat.

Ze viel volledig uit elkaar.

Niet een beetje.

Niet een hoekje los.

Nee hoor.

De hele doos gaf er de brui aan.

Alsof hij dacht: Zo, ik heb mijn bijdrage geleverd. Succes ermee.

En toen zag ik het waterprobleem

Maar goed, daardoor kon ik wel ineens veel beter kijken.

En toen zag ik het.

Lekkage.

Dat was mijn eerste gedachte.

Even verder kijken.

En ja hoor.

De afvoerpijp was gewoon doorgeroest.

Daar stond ik dan, half onder een Frans keukenblok, met een ingestorte doos om me heen en een afvoerleiding die duidelijk al jaren bezig was met zijn pensioenaanvraag.

Het keukenblok is volgens mij zeker twintig jaar oud.

En wanneer je vervolgens naar het leidingwerk kijkt, krijg je een prachtig stukje Franse geschiedenis voorgeschoteld.

Een oude loden pijp verdwijnt ergens de grond in.

Daarboven zitten twee afvoeren van gietijzer.

Geen kunststof.

Geen moderne, vrolijk grijze PVC-buis.

Nee.

Gietijzer.

Stevig spul, zou je zeggen.

Alleen heeft zelfs gietijzer een houdbaarheidsdatum wanneer het jarenlang met water, vocht en de Franse tijdgeest wordt geconfronteerd.

Twee wasbakken, twee totaal verschillende karakters

Het keukenblok heeft twee wasbakken.

Dat is op zich heel handig.

Je zou verwachten dat beide bakken ongeveer hetzelfde doen.

Water erin.

Water eruit.

Dat is tenslotte het hele concept van een afvoer.

Maar nee.

De linker wasbak heeft inmiddels een geheel eigen interpretatie van het begrip afvoer.

Wanneer je daar water in laat lopen, komt het gewoon rechtstreeks op de vloer terecht.

Geen tussenstation.

Geen ingewikkelde omleiding.

Geen wachtrij.

Gewoon hup, de vloer op.

De rechter wasbak is gelukkig een stuk beschaafder.

Die voert het water nog keurig via de leiding af.

Dus voorlopig is er in ieder geval nog één kant van de keuken die functioneert zoals ooit door de mensheid bedoeld is.

Het grote improviseren begint

Natuurlijk heb ik geprobeerd om het provisorisch te repareren.

Want dat is nu eenmaal wat je doet wanneer je ergens in Frankrijk staat en ontdekt dat een afvoerleiding ongeveer dezelfde leeftijd heeft als sommige kastjes uit een museum.

Je kijkt.

Je voelt.

Je draait wat.

Je probeert iets.

Je denkt: misschien als ik dit hier...

Nee.

Nog een poging.

Ook nee.

Uiteindelijk moet je erkennen dat je tegen een leiding staat te onderhandelen die al lang geleden heeft besloten dat zij haar eigen koers vaart.

Repareren met een beetje goede wil bleek helaas geen optie.

En dan zit er maar één ding op.

Morgen naar de doe-het-zelfwinkel.

De bouwmarkt als nieuwe bestemming

Morgen dus maar eens kijken wat er te koop is.

Misschien kunnen we iets fabriceren.

Een stukje leiding hier.

Een koppeling daar.

Een verloopstuk erbij.

Misschien een beetje Franse inventiviteit, een vleugje Nederlandse vasthoudendheid en vooral een gezonde dosis geduld.

Want uiteindelijk moet die linker wasbak natuurlijk weer gewoon kunnen doen waarvoor hij ooit geïnstalleerd is.

Water ontvangen.

Water afvoeren.

Niet water distribueren over de keukenvloer.

Dat laatste staat nergens in de gebruiksaanwijzing.

Hoewel ik vermoed dat de gebruiksaanwijzing na twintig jaar sowieso allang verdwenen is.

Voorlopig: voorzichtig met water

Voorlopig kunnen we gelukkig nog afwassen aan de linkerzijde.

Maar wel met beleid.

Niet ineens een halve pan water erdoorheen jagen.

Een beetje voorzichtigheid kan geen kwaad.

En voor de zekerheid heb ik een grote emmer onder de afvoer gezet.

Je weet maar nooit.

Die emmer staat daar nu als een soort stille Franse wachtpost.

Hij zegt niets.

Hij klaagt niet.

Hij staat gewoon klaar voor het geval de leiding besluit om nog wat meer verrassingen uit de hoge hoed te toveren.

En eerlijk gezegd vertrouw ik die leiding op dit moment voor geen meter.

De planning? Die was er ooit

Het mooiste van dit alles is misschien nog wel dat er eigenlijk iets totaal anders op de planning stond.

Maar dat is het aardige van Frankrijk.

Je kunt een planning maken.

Je kunt hem netjes opschrijven.

Je kunt zelfs denken dat je precies weet hoe de dag eruit gaat zien.

En dan zegt Frankrijk:

Leuk bedacht.

En vervolgens valt er een doos uit elkaar.

Daarna ontdek je een doorgeroeste pijp.

Vervolgens sta je met je hoofd onder een keukenblok naar gietijzeren afvoeren te kijken.

En voor je het weet staat de bouwmarkt op het programma.

Je kunt er maar beter om lachen.

Morgen is er weer een dag

Dus laten we het vandaag maar houden bij wat er wél gelukt is.

De oorzaak is gevonden.

We weten waarom het water niet weg liep.

De rechter wasbak functioneert nog.

De linker wasbak kan voorzichtig gebruikt worden.

Er staat een flinke emmer onder.

En morgen gaan we op zoek naar een oplossing.

Misschien vinden we precies wat we nodig hebben.

Misschien moeten we een beetje improviseren.

Misschien staan we straks in de winkel naar een rek met honderd verschillende koppelingen te kijken en ons af te vragen welke Franse uitvinding nu precies aansluit op een leiding die waarschijnlijk ouder is dan sommige van de meubels.

Maar ook dat hoort erbij.

Want uiteindelijk is dat misschien wel het leukste van zo'n verblijf in Frankrijk.

Je komt niet alleen voor het mooie weer, het eten, de rust en het Franse leven.

Je krijgt er gratis een cursus historische loodgieterij en improvisatie bij.

En zo eindigt een doodgewone afwas in een onverwacht avontuur onder een keukenblok.

De planning is veranderd.

De doos is gesneuveld.

De pijp heeft haar laatste adem uitgeblazen.

De emmer staat paraat.

En wij?

Wij zien morgen wel weer.

C'est la vie.

Of in dit geval misschien beter:

C'est la fuite. 🇫🇷💧🔧