Womo'ers op bezoek
Afgelopen zaterdag kregen we weer bezoek van onze womo-vrienden. Voor de tweede keer stopten ze bij ons op weg naar huis, na zes weken rondreizen door het zonnige Italië. Hun camper liet duidelijk zien dat er flink wat kilometers op zaten, en de verhalen die ze meebrachten waren minstens zo indrukwekkend.
Met een drankje erbij en een tafel vol lekkers kwamen de reisverhalen vanzelf los. Over bergpassen, rustige dorpjes, gezellige Italiaanse pleinen en avonden onder een sterrenhemel. Het werd zo'n avond waarop je de tijd helemaal vergeet. Zo gezellig zelfs, dat vertrekken geen optie leek. Er werd spontaan een extra dag aan de reis vastgeplakt.
De volgende ochtend deden we het rustig aan. Na een gezamenlijk ontbijt zochten we een plekje onder de parasol. Daar werd verder gekletst, gelachen en nagepraat over alle belevenissen onderweg. Uiteindelijk besloten we nog even samen de omgeving in te trekken.
We wandelden door het dorp, langs oude huizen die stuk voor stuk hun eigen verhaal lijken te hebben, richting de oevers van de Saône. Daar, verscholen tussen het groen, stond ze nog: een oude watermolen.
Of eigenlijk wat daar nog van over was.
De jaren hadden hun sporen duidelijk achtergelaten. Muren waren ingestort, balken vergaan en stenen lagen verspreid alsof ze de strijd tegen de tijd hadden verloren. Toch was goed te zien hoe het ooit geweest moest zijn. Het kanaal dat vroeger het water aanvoerde lag er nog steeds, en de resten van het waterrad herinnerden aan een tijd waarin water het dagelijkse leven aandreef.
Terwijl we tussen de ruïnes stonden, leek het alsof de molen nog iets te vertellen had. Over molenaars die hier werkten, paardenkarren die af en aan reden en generaties die afhankelijk waren van haar kracht. Ooit was dit een levendige plek; nu overheerst de stilte.
Maar die stilte heeft ook iets bijzonders.
Ondanks alle verval is de oude molen nog niet helemaal verdwenen. De overblijfselen herinneren eraan dat alles verandert, maar dat geschiedenis niet zomaar verdwijnt. Zolang er mensen zijn die kijken, herinneren en verhalen doorvertellen, blijft er toch iets bewaard.
We bleven nog even stil staan kijken.
Dankbaar dat er nog iets van over is.
Maar ook met de gedachte: hoe lang nog
Reacties