Een toeristische route, verse pasta en een klik die meteen goed zat
Het bezoek dat wat langer onderweg was
Sommige dagen beginnen heel gewoon en eindigen met een verhaal dat je nog een tijdje bijblijft.
Vandaag kregen we bezoek van WOMO-ers. Ze hadden aangekondigd dat ze in de middag bij ons aanwezig zouden zijn. Keurig gepland, althans op papier. De middag kwam, maar onze gasten waren er nog niet. De klok tikte rustig verder en uiteindelijk bleek dat hun reis iets meer tijd in beslag had genomen dan aanvankelijk gedacht.
Maar ach, waarom zou je meteen zeggen dat iemand de navigatie verkeerd heeft ingesteld?
Wij houden het graag gezellig.
Dus hebben ze gewoon de toeristische route genomen.
Dat klinkt toch meteen een stuk beter. Je ziet het voor je: een camper die ergens een afslag mist, vervolgens een prachtig weggetje ontdekt, nog een dorpje meepakt en uiteindelijk met een brede glimlach arriveert. Niet verkeerd gereden dus, maar onderweg genoten van alles wat Frankrijk onderweg voor je in petto heeft.
En misschien was het maar goed ook.
Want soms moet een ontmoeting eerst een paar extra kilometers maken voordat hij precies op het juiste moment voor de deur staat.
Eerst nog even de auto onder handen nemen
Mijn eigen dag was ondertussen al behoorlijk gevuld.
Vanmorgen om tien uur was ik aan mijn auto begonnen. Nieuwe remschijven en nieuwe stuurkogels moesten hun plaats krijgen. Dat zijn van die klussen waarbij je begint met het idee: dat doen we vandaag even.
Om één uur was ik klaar.
Nou ja, met de auto dan.
Want een auto repareren is één ding. Daarna komt het tweede bedrijf: het gereedschap weer terugvinden, alles schoonmaken, opruimen en jezelf ervan overtuigen dat je echt niets onder de auto hebt laten liggen.
Daarna moest er natuurlijk nog een proefrit komen.
Even voelen hoe de auto zich gedraagt. Remmen controleren. Luisteren. Voelen. Geen vreemde geluiden? Stuurt alles zoals het hoort? Werkt alles zoals het moet?
Als je aan iets hebt gesleuteld dat met remmen en sturen te maken heeft, wil je nu eenmaal niet alleen maar denken dat het goed zit. Je wilt het ook daadwerkelijk ervaren.
Dus daar ging ik.
Een stukje rijden om te controleren of mijn ochtendwerk zich ook onderweg netjes gedroeg.
En gelukkig: alles voelde goed.
“Straks krijgen we bezoek”
Bij thuiskomst kwam Marianne met een mededeling die mijn planning ineens een andere kleur gaf.
“Straks krijgen we bezoek. Er komt een camper.”
Een camper.
Dat had ik eerlijk gezegd nog niet helemaal op mijn netvlies staan.
Mijn hoofd zat nog half bij de remschijven, de stuurkogels, het gereedschap en de proefrit. En ergens in mijn planning stond ondertussen ook nog het avondeten te wachten.
Ik zou pasta maken.
Niet zomaar pasta uit een pakje, maar verse pasta. Zelfgemaakt dus.
Dat vraagt om enige voorbereiding, maar vooral om het juiste moment. En dat moment begon inmiddels behoorlijk op te schuiven.
Van autosleutelaar naar pastamaker
Het was inmiddels al een uur of vijf.
Tussen de auto en het bezoek door moest er dus nog het nodige gebeuren.
Eerst maar eens douchen.
Na een ochtend sleutelen aan een auto is dat geen overbodige luxe. Daarna de keuken in en aan de slag met de pastasaus.
De saus moest rustig zijn gang gaan. Even laten pruttelen, smaken laten samenkomen, kruiden hun werk laten doen. Een goede saus heeft geen haast. Die moet zich ontwikkelen.
Ondertussen begon ik aan de verse pasta.
En terwijl ik bezig was, schoof de middag langzaam door naar de avond.
De camper was inmiddels gearriveerd en onze gasten waren er.
En daar gebeurde iets wat je niet kunt plannen.
Je kunt een bezoek afspreken.
Je kunt een aankomsttijd noemen.
Je kunt zelfs een diner voorbereiden.
Maar een klik kun je niet organiseren.
Die is er.
Of hij is er niet.
De klik was er meteen
En hier was die klik er meteen.
Dat merkte je eigenlijk al vanaf het eerste moment.
Sommige mensen ontmoet je en na vijf minuten weet je nog steeds niet helemaal wat je ermee moet. Het gesprek blijft aan de oppervlakte, iedereen houdt een beetje afstand en je bent vooral bezig met beleefdheid.
En dan heb je ontmoetingen zoals deze.
De deur gaat open, je maakt kennis en ergens tussen de eerste woorden en de eerste glimlach weet je: dit zit goed.
Geen ingewikkeld aftasten.
Geen lange aanloop.
Gewoon meteen een vertrouwd gevoel.
Alsof het gesprek al begonnen was voordat iedereen goed en wel zat.
Misschien komt dat doordat mensen die met een camper reizen vaak iets gemeen hebben. Een bepaalde nieuwsgierigheid. Een behoefte om onderweg te zijn. Verhalen te verzamelen. Plaatsen te ontdekken, maar vooral ook mensen te ontmoeten.
Want uiteindelijk zijn het zelden alleen de wegen en landschappen die een reis bijzonder maken.
Het zijn de mensen die je onderweg tegenkomt.
De saus mocht acclimatiseren
Terwijl de gesprekken op gang kwamen, deed de pastasaus rustig wat hij moest doen.
Acclimatiseren.
Dat is een mooi woord voor eten dat even met rust gelaten moet worden voordat het echt tot zijn recht komt.
De verse pasta was ondertussen klaar om het water in te gaan.
Daar hoef je niet eindeloos mee te wachten. Verse pasta heeft maar een paar minuten nodig. Maximaal vijf minuten in het kokende water en dan is het tijd om aan tafel te gaan.
En eerlijk gezegd kwam dat precies op het goede moment.
Want inmiddels waren de eerste verhalen losgekomen.
Aan tafel komen de verhalen vanzelf
Er is iets bijzonders aan samen eten.
Een tafel heeft een merkwaardige eigenschap. Zodra iedereen zit, het eten wordt opgeschept en de eerste happen zijn genomen, lijkt er vanzelf een deur open te gaan.
De verhalen komen.
Over reizen.
Over onderweg zijn.
Over plaatsen waar je bent geweest.
Over mensen die je hebt ontmoet.
Over onverwachte gebeurtenissen.
Over plannen die anders liepen dan gedacht.
En natuurlijk over die prachtige toeristische route waarmee onze gasten uiteindelijk bij ons terecht waren gekomen.
De camper stond buiten.
De verse pasta stond op tafel.
De saus had zijn werk gedaan.
En de auto had zijn nieuwe remschijven en stuurkogels inmiddels ruimschoots goedgekeurd gekregen.
Eigenlijk klopte alles.
Een dag die anders liep dan gepland
Als ik 's morgens om tien uur onder de auto lig, met mijn handen tussen gereedschap, remschijven en stuurkogels, denk ik natuurlijk niet: vanavond zit ik met nieuwe bekenden aan tafel pasta te eten en verhalen uit te wisselen.
Zo werkt het leven gelukkig ook niet.
Het mooiste zit vaak juist in wat je niet hebt ingepland.
Een auto die onderhoud nodig heeft.
Een bezoek dat een paar uur later arriveert.
Een camper die ineens op de oprit staat.
Een douche die nog even tussendoor moet.
Een saus die rustig moet acclimatiseren.
Verse pasta die maar vijf minuten nodig heeft.
En dan mensen.
Mensen die je nog maar net kent, maar bij wie het voelt alsof je elkaar al veel langer kent.
Dat zijn de dagen die blijven hangen.
Niet omdat er iets spectaculairs gebeurde.
Juist omdat alles zo vanzelfsprekend samenkwam.
Na een goede maaltijd is het tijd voor rust
Na een goede maaltijd is het altijd goed rusten.
Dat is geen natuurwet die ergens in een laboratorium is bewezen, maar volgens mij mag hij wat mij betreft gewoon in de grondwet van het goede leven worden opgenomen.
Zeker na een dag waarop je eerst aan een auto hebt gesleuteld, vervolgens je gereedschap hebt opgeruimd, een proefrit hebt gemaakt, onverwacht bezoek hebt gekregen en daarna ook nog verse pasta hebt gemaakt.
Dan mag de dag best langzaam uitdoven.
De borden zijn leeg.
De verhalen zijn verteld, of beter gezegd: er zijn alweer nieuwe verhalen ontstaan.
Buiten staat de camper.
Binnen hangt nog de geur van de maaltijd.
En ergens tussen de eerste begroeting en het laatste gesprek is die klik alleen maar sterker geworden.
Morgen gaat iedereen weer verder.
De weg roept, de camper wacht en er zullen ongetwijfeld nog vele kilometers volgen.
Maar sommige ontmoetingen zijn geen tussenstop.
Die blijven ergens onderweg in je hoofd en hart meerijden.
En misschien is dat wel het mooiste aan het camperleven.
Je weet nooit precies wie er vandaag bij je aankomt.
Je weet nooit welk verhaal er achter een camperdeur vandaan komt.
En je weet al helemaal niet of er een klik zal zijn.
Maar als die klik er meteen is, zoals vandaag, dan hoef je daar eigenlijk niets meer aan toe te voegen.
Dan hoef je alleen nog maar de pasta op tafel te zetten.
En vooral te genieten.
Reacties
Een reactie posten