65 jaar en wonen in Frankrijk: samen onderweg in Montcourt

Vanochtend werden we wakker met een gevoel dat moeilijk te omschrijven was. Niet ongelukkig, niet verdrietig, maar ook niet zo licht als anders. Misschien komt het doordat een bijzondere mijlpaal dichterbij komt. Vijfenzestig jaar. Een leeftijd waarop je vanzelf meer achterom kijkt dan vroeger.

Achter ons ligt een leven vol herinneringen, liefde, geluk en ook verlies. Mensen die ooit vanzelfsprekend deel uitmaakten van ons dagelijks bestaan, maar die nu alleen nog voortleven in onze gedachten. Mijn schoonzusje. Vier jaar geleden mijn moeder. En afgelopen november mijn vader. Het besef dat een verjaardag nadert zonder ouders, voor het eerst echt zonder hen, raakt dieper dan woorden kunnen uitdrukken.

En dan zijn er de anderen. Familieleden, vrienden, kennissen. Mensen met wie we lachten, herinneringen maakten, plannen smeedden. Naarmate de jaren verstrijken, wordt de kring kleiner. Niet omdat de liefde minder wordt, maar omdat de tijd zijn eigen weg gaat.

Bijna twee jaar geleden namen we samen een beslissing die ons leven voorgoed veranderde. We kozen ervoor om naar Frankrijk te vertrekken. We lieten een vertrouwde omgeving achter, familie die in Nederland bleef, de plekken waar zoveel herinneringen lagen opgeslagen.

Soms komt de vraag nog wel eens boven.

Hebben we er goed aan gedaan?

Vooral op momenten waarop gemis zich laat voelen. Wanneer een verjaardag dichterbij komt. Wanneer een telefoontje niet meer mogelijk is. Wanneer de afstand tussen Frankrijk en Nederland groter lijkt dan de kilometers op de kaart.

Maar dan gebeurt er iets bijzonders.

Dan stappen we naar buiten.

De stilte van het dorp ontvangt ons. De warme lucht van een Franse zomerdag hangt boven de velden. Rond de dertig graden. Geen haast, geen drukte, alleen rust.

We kijken naar de moestuin die er prachtig bij ligt. Wat ooit slechts een plan was, is uitgegroeid tot iets tastbaars. Iets dat groeit, bloeit en vruchten draagt. In de boomgaard hangen de laatste rijpe kersen als kleine robijnen tussen het blad. De pruimen kleuren langzaam blauw; nog niet rijp, maar veelbelovend. Een herinnering dat mooie dingen tijd nodig hebben.

En terwijl we daar samen staan, verdwijnt de twijfel.

Want ineens zien we niet wat we hebben achtergelaten, maar wat we hebben opgebouwd.

In minder dan twee jaar hebben we van een droom een werkelijkheid gemaakt. We hebben een nieuw thuis gecreëerd. Een plek waar de seizoenen zichtbaar voorbijtrekken. Waar elke boom die vrucht draagt een bewijs is van geduld. Waar elke oogst een beloning is voor vertrouwen.

Natuurlijk missen we de mensen die er niet meer zijn. Natuurlijk denken we aan hen op dagen als deze. Maar juist hier, tussen de bomen, de tuin en de stilte, voelen we dat zij nog altijd deel uitmaken van onze reis. In de herinneringen die we delen. In de verhalen die we blijven vertellen. In de waarden die zij ons meegaven.

Misschien is dat wel de rijkdom van ouder worden.

Dat je leert leven met zowel verlies als dankbaarheid. Dat je ontdekt dat afscheid niet betekent dat liefde verdwijnt. Dat je begrijpt dat nieuwe hoofdstukken geschreven kunnen worden, zelfs wanneer je denkt dat het grootste deel van het verhaal al achter je ligt.

Vandaag kijken we niet alleen terug op wat was.

We kijken ook naar wat is.

Naar de zon boven onze boomgaard. Naar de groenten in de moestuin. Naar de kersen die bijna geplukt zijn en de pruimen die hun tijd nog nodig hebben.

En we beseffen dat de keuze die we bijna twee jaar geleden maakten geen vlucht was naar iets anders, maar een reis naar iets nieuws.

Op 65-jarige leeftijd staan we niet aan het einde van een weg.

We staan op een hoogte vanwaar we kunnen zien hoe ver we zijn gekomen.

En terwijl de avond straks langzaam over de Franse velden zal vallen, voelen we vooral één ding:

Trots.

Trots op wat achter ons ligt.

Dankbaar voor wie met ons meeliep.

En gelukkig met wat we samen, hier in Frankrijk, hebben opgebouwd.