De Montcourtse Courant
Een dorp waar stilte nieuws kan zijn
Als je 's morgens in Montcourt de deur uit stapt, weet je eigenlijk nooit wie je tegenkomt.
Een buurman. Iemand van de andere familie. Een hond die ervan overtuigd is dat hij belangrijker is dan jij.
Of helemaal niemand.
Dat laatste gebeurt hier ook.
Dan hoor je alleen de stilte. Een tractor die ergens over een landweg bromt. Een vogel die zich luidruchtig met de ochtend bemoeit. Een deur die dichtvalt. Een hond die aanslaat omdat er volgens hem iets verdachts gebeurt dat dringend onderzocht moet worden.
Montcourt is klein.
Echt klein.
Een dorpje in de Haute-Saône, in de Franche-Comté, met ergens tussen de veertig en vijftig inwoners. Mensen, welteverstaan. Tel je de koeien, paarden, honden, katten en kippen mee, dan verandert de demografische balans aanzienlijk.
Ik woon hier.
En na verloop van tijd gebeurt er iets vreemds wanneer je zo klein gaat wonen. Je leert het landschap niet alleen kennen, je leert het ook horen.
Je weet welke tractor bij welk erf hoort. Welke hond bij welk huis. Wie ongeveer wanneer thuiskomt. Welke deur bij welk geluid hoort.
Zonder dat je erop let, wordt het onderdeel van je dagelijks leven.
En langzaam word je zelf onderdeel van datzelfde landschap.
Niet letterlijk.
Maar je wordt gezien.
In Montcourt blijft weinig onopgemerkt
Dat is misschien wel een van de merkwaardigste dingen van een klein dorp.
Als ik een paar dagen niet buiten kom, valt dat op.
Als mijn auto ergens anders staat, valt dat op.
Als ik bezoek krijg, valt dat op.
En als ik een paar dagen in mijn schuur bezig ben en nauwelijks buiten kom, duurt het blijkbaar niet lang voordat iemand zich afvraagt of alles wel goed met me gaat.
Dat gebeurde dus ook.
Niet omdat ik ziek was.
Niet omdat ik verdwenen was.
Niet omdat er zich een geheim drama achter mijn schuurdeur afspeelde.
Ik was gewoon aan het werk.
Maar in Montcourt kan zelfs dat nieuws worden.
De twee families van Montcourt
Er is nog iets wat je over het dorp moet weten.
Montcourt bestaat in zekere zin uit twee families die hier wonen en werken. Tussen beide families bestaat al jarenlang een soort vete.
Waar die precies begonnen is?
Geen idee.
Wie ooit wat tegen wie heeft gezegd?
Ook geen idee.
En eerlijk gezegd wil ik het graag zo houden.
Sommige geschiedenissen kun je beter laten liggen waar je ze gevonden hebt.
Ik kies geen partij.
Ik zeg iedereen gedag.
Ik maak met iedereen een praatje. Soms vijf minuten, soms een half uur. Over het weer, de dieren, het werk, het dorp of helemaal niets.
Daarna ga ik weer verder met mijn eigen leven.
Dat is mijn manier.
De krant zonder papier
Maar in een dorp van deze omvang bestaat natuurlijk nog een machtig instituut.
De Montcourtse Courant.
Geen papier.
Geen drukpers.
Geen redactiekantoor.
Deze krant loopt op twee benen, heeft een uitstekend geheugen en beschikt over een netwerk waar menig journalistiek onderzoeksbureau jaloers op zou zijn.
Als er vandaag iets gebeurt, weet morgen het hele dorp ervan.
En soms weet het dorp het zelfs eerder dan degene om wie het gaat.
Ik heb inmiddels verschillende verhalen over mezelf gehoord. Sommige waren zo creatief dat ik me serieus begon af te vragen of ik misschien ergens een tweede leven leidde waar ik zelf niets van wist.
Maar meestal haal ik mijn schouders op.
Je kunt proberen ieder verhaal over jezelf recht te zetten, maar dan heb je een dagtaak voor de rest van je leven.
Daar pas ik voor.
Sommige grenzen zijn van ijzer
Er zijn natuurlijk grenzen.
Iedereen mag zijn eigen leven leiden. Iedereen mag zijn eigen mening hebben. Iedereen mag van mij denken wat hij wil.
Maar sommige grenzen zijn van ijzer.
Daar kom je niet overheen.
En als iemand dat toch probeert, dan hoort hij dat ook van me.
Punt.
Misschien is dat juist een van de redenen waarom ik het hier goed volhoud. Je leert vanzelf wat je wel en niet wilt weten. Je leert afstand houden zonder onvriendelijk te worden.
Iedereen heeft zijn geschiedenis.
Iedereen heeft zijn eigen gelijk.
En iedereen draagt dingen met zich mee die je aan de buitenkant niet altijd ziet.
Een aparte kamer wordt dorpsnieuws
En toen was er dus die schuur.
Ik was daar al een paar dagen bezig.
Geen geheim project.
Geen dramatische gebeurtenis.
Geen verborgen agenda.
Ik maakte gewoon een aparte kamer.
Maar blijkbaar was mijn afwezigheid inmiddels opgevallen.
Geen praatje op straat.
Geen verschijning.
Geen teken van leven vanuit mijn kant.
En in een dorp met vijftig inwoners kan dat maar één ding betekenen:
Er is iets aan de hand.
De nieuwsgierigheid won uiteindelijk van de voorzichtigheid. Er werd gevraagd of ik soms ziek was.
Ik moest er eigenlijk om lachen.
Nee hoor.
Ik was niet ziek.
Ik was gewoon druk bezig.
Dat was alles.
Maar zelfs een aparte kamer kan nieuwswaarde krijgen wanneer je woont op een plek waar ongeveer iedereen weet wie wanneer zijn voordeur opent.
Klein genoeg om rustig te worden
Dat vind ik misschien wel het bijzondere aan Montcourt.
De grote wereld bestaat natuurlijk nog.
Er zijn oorlogen, verkiezingen, economische problemen, files, vliegtuigen en sociale media. Buiten onze kleine bubbel raast het leven met duizelingwekkende snelheid voorbij.
Maar hier kan het belangrijkste nieuws van de dag zijn dat iemand drie dagen niet buiten is geweest.
Of dat iemand een nieuwe schuurdeur heeft.
Een auto ergens anders heeft geparkeerd.
Een onbekende bezoeker heeft gehad.
De grote wereld lijkt dan ineens heel ver weg.
En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg.
Er zit iets rustgevends in leven op deze schaal.
Je staat op.
Je doet wat je moet doen.
Je maakt een praatje.
Je werkt.
Je kijkt naar buiten.
En meestal ligt daar hetzelfde landschap als gisteren.
Maar toch is geen enkele dag hetzelfde.
Er loopt altijd wel ergens een dier rond waar het niet hoort.
Er gebeurt altijd wel iets kleins.
En ergens staat waarschijnlijk iemand achter een raam die zich afvraagt waarom jij vandaag precies dát aan het doen bent.
Klein is soms groot genoeg
Dat hoort bij Montcourt.
De stilte.
De twee families.
De oude verhalen.
De onuitgesproken geschiedenissen.
De nieuwsgierigheid.
De Montcourtse Courant.
Ik probeer het allemaal te accepteren zonder er onderdeel van te worden.
Elk huisje heeft zijn kruisje, zeggen ze.
Misschien geldt dat ook voor dorpen.
Sommige kruisjes staan open en bloot langs de weg. Andere blijven verborgen achter gordijnen, schuurdeuren en gesloten voordeuren.
En misschien is dat maar goed ook.
Ik hoef niet alles te weten.
Ik hoef niet overal tussen te zitten.
Ik woon hier.
Ik leef hier.
Ik zeg iedereen gedag.
Ik maak een praatje.
Ik werk aan mijn eigen dingen.
En als iemand daar vervolgens een verhaal over wil maken, dan moet hij dat vooral doen.
De Montcourtse Courant verschijnt tenslotte iedere dag.
Alleen de oplage is nogal beperkt.
En toch ben ik blij dat ik hier woon.
In Montcourt.
Een klein dorpje in de Haute-Saône waar de dieren waarschijnlijk in de meerderheid zijn, waar twee families hun eigen geschiedenis met zich meedragen en waar je soms al nieuws bent voordat je zelf weet dat er iets te melden valt.
Een dorp waar de wereld soms bijna té klein voelt.
Maar soms is klein precies groot genoeg.
Reacties
Een reactie posten