De vijfde hittegolf: wanneer de zomer geen zomer meer is
Het is zondag in Montcourt.
De zon staat alweer hoog aan de hemel en alsof de zomer nog niet genoeg van zichzelf heeft laten zien, hebben de weerkundigen inmiddels de vijfde hittegolf aangekondigd. Temperaturen van boven de 40 graden staan ons de komende dagen te wachten.
Je kijkt naar buiten en denkt: hoe moet dat vandaag weer worden?
Gisterenmiddag was het al raak. In de volle zon liep de temperatuur op tot maar liefst 45 graden. Onder de parasol was het nauwelijks beter. Daar bleef de thermometer steken op 37 graden.
En dan is er nog iets dat de hitte compleet maakt: geen wind.
Geen zuchtje lucht dat langs je gezicht strijkt. Geen verkoelend briesje dat de warmte even breekt. Alleen die enorme, brandende zon, onafgebroken aanwezig alsof ze besloten heeft de wereld vandaag niet meer los te laten.
Je lichaam geeft het op
Bij zulke temperaturen verandert alles.
Je lichaam doet eigenlijk niets meer.
Tenminste, zo voelt het.
Elke beweging kost moeite. Even opstaan, een paar stappen zetten, iets pakken. Het lijkt allemaal ineens een hele onderneming. En zodra je beweegt, verschijnt het zweet.
Je hoeft er niets voor te doen.
Je hoeft niet te sporten, niet te werken, niet eens echt ergens naartoe te lopen. Een paar passen door de kamer zijn voldoende om je lichaam te laten reageren alsof je zojuist een flinke wandeling hebt gemaakt.
Het zweet komt vanzelf.
Je veegt het van je voorhoofd, gaat weer zitten en denkt: laat maar even.
Want wat moet je anders?
Vanaf april hebben we inmiddels al verschillende periodes met enorme hitte gehad. Hittegolf na hittegolf. Iedere keer denk je dat het nu toch wel eens voorbij zal zijn, maar vervolgens verschijnt er opnieuw een waarschuwing.
Nog warmer.
Nog droger.
Nog een paar dagen waarin je overdag eigenlijk nergens heen wilt.
Pff... het valt niet mee.
De dikke muren van het huis
Gelukkig hebben we hier een huis met dikke muren.
En die muren hebben hun waarde inmiddels ruimschoots bewezen.
Wanneer buiten de temperatuur steeds verder oploopt, blijft het binnen lange tijd aangenaam. Je zit binnen en merkt eigenlijk nauwelijks wat er buiten gebeurt.
Je kijkt misschien even naar buiten en denkt:
Wat is het toch heerlijk hierbinnen.
De kamer voelt koel aan. Je kunt rustig zitten. Een glas drinken binnen handbereik. Geen brandende zon op je hoofd. Geen lucht die stilstaat.
Totdat je dorst krijgt.
Je staat op om iets te drinken te pakken.
Je loopt langs de thermometer.
En dan kijk je toch even.
45 graden buiten.
Je kijkt nog eens.
Binnen staat de thermometer op 27 graden.
Dan denk je:
O jee... de muren houden het ook niet meer tegen.
Toch is het verschil enorm. Buiten is het bijna niet uit te houden, terwijl je binnen nog steeds redelijk kunt zitten.
Je haalt wat te drinken, loopt terug naar je stoel en gaat weer zitten.
En eigenlijk is dat het.
De komende uren hoef je helemaal niets.
Gewoon rustig blijven.
De zomer die steeds extremer lijkt
Het bijzondere is dat dit inmiddels bijna gewoon begint te worden.
Dat is misschien nog wel het vreemdste.
Een paar jaar geleden zou een temperatuur van 40 graden hier uitzonderlijk hebben aangevoeld. Nu praten we over de vijfde hittegolf alsof het een volgende etappe in de zomer is.
Vanaf april hebben we al meerdere periodes gehad waarin de temperatuur stevig opliep. De ene hittegolf is nog maar net voorbij of de volgende kondigt zich alweer aan.
Je raakt er bijna aan gewend.
Maar je lichaam doet dat niet.
Dat blijft gewoon reageren op 40, 42 of 45 graden.
De natuur trouwens ook.
Bomen, planten, gras en fruit krijgen allemaal te maken met omstandigheden die bepaald niet gemakkelijk zijn. Alles verlangt naar water. Alles lijkt overdag een stap terug te doen.
En juist daarom ben ik benieuwd naar de boomgaard.
Vandaag naar de boomgaard?
Vandaag hoop ik naar de boomgaard te kunnen.
Even kijken hoe het fruit erbij hangt.
Wat hangt er aan de bomen?
Hoe staat het ervoor?
En misschien kan er hier en daar al iets geoogst worden.
Dat is altijd een mooi moment. Je loopt tussen de bomen en ziet ineens hoeveel de natuur je heeft gegeven. Fruit dat wekenlang langzaam heeft gegroeid en nu begint te kleuren, te rijpen en klaar te worden om geplukt te worden.
Maar ook dat bezoek aan de boomgaard hangt vandaag een beetje af van de temperatuur.
Want bij deze hitte moet je verstandig zijn.
Je kunt wel denken: ik ga gewoon even kijken.
Maar zodra je buiten bent, merk je hoe snel die warmte zich aan je lichaam opdringt. De zon staat hoog, de lucht beweegt nauwelijks en iedere stap voelt zwaarder dan normaal.
Misschien dus vroeg op pad.
Of wachten tot later.
Het fruit loopt immers niet weg.
Een glas drinken en wachten
En zo begint deze zondag in Montcourt.
Niet met grote plannen.
Niet met een lange wandeling of een dag vol activiteiten.
Maar met de vraag hoeveel warmte de dag vandaag weer zal brengen.
De thermometer vertelt zijn eigen verhaal.
Buiten 45 graden.
Binnen 27.
En ergens daartussen probeert een mens gewoon zijn dag door te komen.
Genoeg drinken.
Rustig bewegen.
De schaduw opzoeken.
En vooral niet te veel willen.
Misschien lukt het straks om naar de boomgaard te gaan. Misschien ook niet.
Dat zien we wel.
Voorlopig zit ik binnen, waar de dikke muren nog altijd proberen de zomer buiten de deur te houden.
En terwijl de zon buiten genadeloos blijft schijnen, denk je maar één ding:
pff... wat een hitte.
De vijfde hittegolf is aangekondigd.
En de zomer is duidelijk nog lang niet klaar met ons.
Reacties