De verbouwing gaat gestaag verder
Inmiddels zijn we weer een aantal dagen verder met de verbouwing. Het werk gaat gestaag door, al moet ik eerlijk zeggen dat het allemaal wat minder snel gaat dan ik vooraf in mijn hoofd had bedacht. Op papier lijkt een klus soms overzichtelijk. In de praktijk blijkt een huis toch een eigen gebruiksaanwijzing te hebben.
Niets is hier precies zoals je het graag zou willen. Muren lopen scheef, sommige wanden worden naar boven toe steeds smaller en ook de vloer heeft ergens een knik die je pas echt ontdekt zodra je ermee aan de slag gaat. En dus zit er maar één ding op: aanpassen, meten, opnieuw kijken en soms gewoon even stoppen.
Soms moet je gewoon even nadenken
Dat stoppen voelt in eerste instantie misschien alsof je tijd verliest, maar eigenlijk is het precies andersom. Wanneer ik ergens tegenaan loop waarvan ik niet meteen weet hoe ik het moet aanpakken, leg ik het werk even neer.
Even afstand nemen.
Een kop koffie erbij, rustig kijken en bedenken wat de handigste oplossing is. Soms moet ik een paar stappen vooruit denken om te voorkomen dat ik mezelf later dubbel werk bezorg. Want één ding heb ik inmiddels wel geleerd: als je in een verbouwing iets te snel wilt doen, komt dat meestal later als een boemerang terug.
Met een beetje rust krijg ik alles weer op een rijtje. Daarna kan ik verder. Stap voor stap.
De dagen vliegen voorbij
De dagen lijken ondertussen steeds korter te worden. Voor je het weet is het middag, vervolgens avond en vraag je jezelf af waar de uren gebleven zijn.
Van uitgebreid lunchen komt weinig terecht. Het middageten schiet er regelmatig bij in, simpelweg omdat je lekker bezig bent en denkt: nog even dit afmaken. En voor je het weet is het alweer een paar uur later.
Dat moet natuurlijk ook een beetje worden gecompenseerd. Dus 's avonds gaat er wat meer eten naar binnen en 's morgens probeer ik ook wat steviger te ontbijten. Een verbouwing vraagt tenslotte niet alleen om bouwmaterialen, maar ook om brandstof voor de bouwer.
Van spierpijn naar koffiemodus
Aan het einde van zo'n dag merk ik mijn spieren behoorlijk goed. Zodra mijn ene been het bed raakt, lijkt het alsof de andere al ligt te slapen. En slapen doe ik vervolgens meestal zonder veel problemen.
Wanneer ik 's morgens wakker word, is het een ander verhaal. Dan meldt de spierpijn zich even bij de voordeur.
Gelukkig doet een warme douche wonderen. Daarna volgt het volgende vaste onderdeel van de ochtend: koffie.
Met een dampende kop koffie in mijn handen begint de dag langzaam weer op gang te komen. Eerst even wakker worden, daarna kijken wat ik de vorige dag precies heb gedaan. Staat alles nog zoals het hoort? Is er niets verzakt? Is er niets verschoven? Zit alles nog stevig op zijn plek?
Pas wanneer dat allemaal gecontroleerd is, gaat het hoofd weer aan.
Wat wordt de volgende stap?
Tijdens die eerste koffie kijk ik niet alleen terug, maar natuurlijk ook vooruit. Wat moet er vandaag gebeuren? Waar ga ik beginnen? En hoe pak ik het aan?
Ondertussen schieten mijn gedachten alweer veel verder vooruit.
Waterdicht maken.
Verven.
De inrichting.
Hoe gaat alles straks worden?
En dan denk ik: rustig aan.
Niet alles hoeft vandaag klaar te zijn.
Dat is misschien wel de belangrijkste les tijdens deze verbouwing. Je kunt jezelf helemaal gek maken door voortdurend naar het eindresultaat te kijken. Dan zie je ineens een hele berg werk voor je liggen, terwijl je eigenlijk maar één klus tegelijk hoeft te doen.
Eén ding tegelijk
Dus terug naar binnen, terug naar de klus waar ik op dat moment mee bezig ben.
Eerst dit afmaken.
Daarna het volgende.
En daarna zien we wel weer verder.
De muren mogen dan scheef zijn, de vloer mag een knik hebben en sommige oplossingen vragen wat meer denkwerk dan vooraf verwacht. Uiteindelijk hoort dat allemaal bij een verbouwing. Een huis laat zich niet altijd netjes in een planning vangen.
En misschien is dat ook helemaal niet erg.
Het belangrijkste is dat het werk doorgaat. Iedere dag gebeurt er iets. Soms zie je aan het einde van de dag een enorme verandering, soms lijkt het alsof je uren bezig bent geweest voor een resultaat dat nauwelijks zichtbaar is. Maar ook dat hoort erbij.
Eerst de inwendige mens versterken
En nu eerst maar eens iets eten.
Want na al dat meten, zagen, aanpassen, nadenken, sjouwen en bouwen is het tijd om de inwendige mens weer wat kracht te geven.
Morgen is er weer een dag.
Dan begint het ritueel opnieuw: wakker worden, spierpijn constateren, douchen, koffie drinken, controleren wat er gisteren is gebeurd en vervolgens bedenken wat vandaag de volgende stap wordt.
Waterdicht maken komt later wel.
Verven ook.
En de inrichting? Die loopt nergens heen.
Eén ding tegelijk. De rest komt vanzelf.
Reacties