De laatste stenen zijn gemetseld
Vandaag was het zover: de laatste beschikbare stenen zijn gemetseld. Ik had honderd stenen meegenomen en die zijn inmiddels allemaal verwerkt. Dat betekent dus dat ik voorlopig niet verder kan met dit gedeelte van de verbouwing. Eerst maar weer nieuwe stenen gaan halen.
Maar eerlijk gezegd komt dat eigenlijk wel goed uit.
Ik heb gemerkt dat er toch behoorlijk wat energie in deze klus gaat zitten. Meer dan ik vooraf had verwacht. Je begint ergens aan, denkt: dat doen we wel even, en voor je het weet ben je uren verder, heb je alles gevoeld waarvan je niet wist dat je het kon voelen en vraag je jezelf af waarom je de volgende dag alweer plannen had.
En dan hoor ik ineens dat bekende liedje in mijn hoofd:
“Je wordt ouder, pappa, geef het maar toe.”
Daar kan ik gelukkig nog steeds om lachen. Want ja, ik word ouder. En daar is helemaal niets mis mee. Sterker nog, ik ben er eigenlijk wel blij mee. Alleen betekent ouder worden soms ook dat je iets beter moet luisteren naar dat lichaam dat af en toe zegt: nu even niet, vriend.
Tijd voor een paar rustigere dagen
Dus de komende dagen geef ik mezelf gewoon wat rust.
Niet helemaal niets doen natuurlijk, want daar ben ik vermoedelijk niet voor gemaakt. Er ligt alweer een volgende klus klaar: een nieuw gaashek in de tuin.
Dat moet, als alles meezit, een stuk eenvoudiger worden dan het metselwerk van de afgelopen dagen. Alles ligt al op zijn plaats. Het materiaal is aanwezig, dus eigenlijk is het alleen nog een kwestie van beginnen.
En daar zit precies het gevaar.
“Het is alleen maar een kwestie van doen” is namelijk een gevaarlijke zin wanneer je eenmaal lekker bezig bent. Voor je het weet staat het hek overeind, heb je nog drie andere dingen aangepakt en vraag je je 's avonds af waarom je eigenlijk niet gewoon rustig een kop koffie bent gaan drinken.
Dus: eerst het gaashek. Daarna zien we wel.
We gaan in ieder geval vooruit
Ondanks alles gaat de verbouwing gewoon vooruit. Misschien niet iedere dag met dezelfde snelheid, maar dat hoeft ook helemaal niet.
Soms moet je meters maken.
Soms moet je stenen metselen.
En soms moet je gewoon even op de rem trappen.
Het mooie is dat er genoeg te doen blijft. De klussen blijven zich hier ongeveer gedragen als een onafgebroken stoet: zodra er eentje klaar is, staat de volgende alweer om de hoek te wachten.
Gelukkig lijkt de periode van echt warm weer inmiddels voorbij te zijn. De temperaturen worden aangenamer en dat is voor het klussen eigenlijk ideaal. Geen brandende zon op je hoofd, geen gereedschap dat aanvoelt alsof het uit de oven komt, maar gewoon lekker buiten bezig kunnen zijn.
Dat maakt het allemaal een stuk prettiger.
Eerst het gaashek, daarna zien we wel
En wees vooral niet bang: ik hoef me voorlopig niet te vervelen.
De hele winter kan ik nog onder zeil, zoals dat hier zo mooi heet. Er zijn genoeg plannen en genoeg projecten om me bezig te houden.
Maar voorlopig houd ik het overzichtelijk.
Eerst het gaashek.
Daarna kijken we verder.
Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaat de bouw van nog drie hokken gebeuren. Die plannen liggen er tenslotte niet voor niets. Maar er is nog een andere mogelijkheid die ook steeds aantrekkelijker begint te worden: de gang boven bij de slaapkamers eindelijk eens afmaken.
Dat zou ook geen verkeerde keuze zijn.
Alleen zit daar één klein detail aan vast: ik heb er een steiger voor nodig.
En zodra er een steiger nodig is, weet je eigenlijk al dat het geen klusje van vijf minuten wordt. 😉
De verbouwing gaat door
Dus voorlopig geen haast.
De laatste stenen zijn verwerkt, de nieuwe voorraad komt later wel en mijn energie mag de komende dagen ook even bijtanken.
Daarna staat het gaashek op het programma.
En daarna?
Dat zien we wel.
Misschien komen er drie hokken.
Misschien wordt de gang boven eindelijk aangepakt.
Misschien dient zich tussendoor nog een klus aan waarvan ik nu nog helemaal niet weet dat hij bestaat. Dat zou hier tenslotte niets bijzonders zijn.
Het belangrijkste is dat we vooruitgaan. Stap voor stap, klus voor klus, steen voor steen.
En zolang ik er nog om kan lachen wanneer dat liedje weer in mijn hoofd begint te spelen, zit het volgens mij wel goed.
Ja, ik word ouder. Geef het maar toe.
Maar voorlopig ben ik nog lang niet klaar met bouwen.
Reacties