Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Voor ons blijft alles hier nog even hetzelfde.  De vertrouwde straten, de stilte van het dorp, het ritme van het gewone dorpsleven dat weer verdergaat. Maar toch voelt Montcourt vandaag anders. Een beetje stiller. Een beetje leger. Want jullie, onze vrienden, gaan terug naar huis. De afgelopen dagen waren gevuld met alles wat vriendschap zo mooi maakt.  Er waren de leuke momenten: samen lachen tot je buik pijn deed, gesprekken die veel te lang doorgingen, kleine dingen die achteraf de mooiste herinneringen blijken te zijn. Momenten waarop tijd even niet bestond. En dan komt dat moeilijke stuk. Het minder leuke. Het gaan. Dat moment waarvan je altijd hoopt dat het nog niet komt, maar dat toch plots voor je neus staat. De knuffels duren net iets langer, de blikken zeggen meer dan woorden ooit kunnen. Omdat afscheid nemen nooit echt gemakkelijk wordt. Voor ons is het nu terug even naar het dorpsleven. Terug naar de dagelijkse dingen, naar de rust die hier altijd aanwezig is. Maar...

Op tweede pinksterdag in Montcourt leek de tijd besloten te hebben een stap opzij te doen. Onder de rode parasol lag het licht gefilterd over de oude stenen tafel, alsof zelfs de zon wist dat haast hier ongepast was. De warmte van de middag hing zacht in de lucht, niet zwaar, maar precies genoeg om je schouders te laten zakken en je gedachten langzamer te maken. Rondom mij vulden geluiden de stilte zonder haar te verstoren. Mussen tjilpten bedrijvig in de struiken, alsof ze belangrijke zaken te bespreken hadden, terwijl zwaluwen hoog daarboven hun snelle bogen door de lucht trokken en kwetterend de hemel doorkliefden.  Af en toe, van ver weg, rolde het geluid van de kerkklok over het landschap. Geen dringend geluid, geen herinnering aan tijd die wegtikt, maar eerder een zachte bevestiging dat de dag voortging zoals dagen dat al eeuwen doen. Op de tafel lag een stukje kaas, eenvoudig en precies goed. Daarnaast een glas wijn waarin het licht danste. Niets bijzonders misschien — en ju...

 De boomgaard lag er eerst bij als een vergeten koninkrijk.  Het gras stond kniehoog, wild en ongetemd, alsof de aarde maandenlang haar eigen gang was gegaan. Een groene zee tussen de bomen. Geen paden meer, geen lijnen, alleen zomer die zichzelf had laten groeien. Toen begon de strijd. De zitmaaier bromde als een oude oorlogsmachine die nog één veldtocht moest voeren. Twee uur lang. Heen en weer. Heen en weer. Onder een hemel die geen genade kende. Zon. Zon. Zon. Hoog boven alles, onbewogen en machtig, alsof de dag zelf wilde zien hoeveel een mens kon verdragen. De krekels vormden geen achtergrondgeluid meer; ze werden een koor.  Een eindeloos orkest dat de uren begeleidde. Bij elke doorgang schoot gras omhoog in groene wolken, dwarrelend door het licht als confetti van een vergeten feest.  Vliegende snippers zomer die in de lucht bleven hangen voordat ze weer neerdaalden. Maar de maaier had geen mededogen. Geen vering. Elke kuil. Elke hobbel. Elke verborgen oneffen...

 Het is vroeg. De wereld is nog maar net wakker, alsof de ochtend zich langzaam uitrekt na een korte nacht. Aan de overkant klinkt de haan al luid en overtuigd, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de zonsopkomst. Kukeleku — geen uitstel mogelijk. De dag is begonnen. Even later bromt de tractor van de boer voorbij. Dat geluid hoort erbij, net zoals de geur van gras en frisse lucht.  Achter de tractor hobbelt de wagen mee, vol koeien die rustig staan te kijken. Op weg naar de wei. Alsof ook zij weten: vandaag wordt een goede dag. De zon staat al aan de hemel en schijnt voorzichtig over de velden. Niet te fel, niet gehaast — precies goed. Het soort ochtendlicht dat alles nét wat mooier maakt. Alleen... de koffie heeft zich nog niet gemeld. Dat is voelbaar. De honden zijn allang operationeel, staarten aan, energie aan, neus vooruit. Klaar voor actie. En ik? Ik nog niet helemaal.  Lichaam aanwezig, hoofd nog ergens tussen droom en werkelijkheid. Maar toch voel je he...

Materiaal halen! Gisteren vertrokken we gewoon om materiaal te halen. Tenminste… dat dachten we. Maar sommige dagen beginnen klein en eindigen als herinneringen die zich voor altijd ergens diep in je vastzetten. Vanaf het moment dat de weg zich opende, voelde alles anders. Alsof Frankrijk zich niet zomaar liet zien, maar langzaam zijn ziel blootgaf. De lucht hing zwaar van ochtendlicht, gouden velden trokken eindeloos voorbij, en tussen de heuvels verschenen dorpjes die leken alsof ze rechtstreeks uit een vergeten tijd waren blijven bestaan. Van die plekken die je vroeger alleen zag op televisie, in films, op ansichtkaarten waarvan je dacht: zoiets bestaat toch alleen daar… ver weg. En ineens rij je er zelf doorheen. Dat moment… dat breekt iets open vanbinnen. Je kijkt om je heen en voelt het kippenvel over je armen trekken, omdat je beseft dat dit geen droom meer is. Geen verlangen voor “later”. Geen vluchtige gedachte tijdens moeilijke dagen. Dit is nu jouw werkelijkheid geword...

 Er zat een mannetje in zijn hoofd. Niet echt natuurlijk — meer zo’n stemmetje met een clipboard. “Dit nog.” “Vergeet dat niet.” “O ja, straks even…” “Je loopt achter.” “Schiet op.” En iedere ochtend stond dat mannetje al klaar vóór de koffie. Hij maakte lijstjes. Lijstjes van dingen die hij moest doen. En lijstjes van lijstjes die hij vergeten was. Soms liep hij door het huis alsof hij te laat was voor iets belangrijks, terwijl er nergens een klok afliep. Dan keek hij ineens om zich heen. De zon stond gewoon stilletjes in de kamer. De planten hingen er relaxed bij. Buiten fietste iemand langzaam voorbij alsof de wereld alle tijd had. Maar in zijn hoofd rende alles door. Hij noemde het zelf: “Jezelf voorbijlopen.” Alsof hij voortdurend iemand probeerde in te halen die nergens naartoe ging. En dan hoorde hij soms de stem van zijn opa. Of misschien van zijn vader. Van die stemmen die niet hard hoeven te praten omdat ze al jaren in je zitten. “Geen excuus.” Dat...