Gaashek geplaatst en plannen voor een groene druivenwand
Een klus die groter bleek dan gedacht
Vandaag was zo’n dag waarop je ’s morgens denkt: dat doen we wel even. Het plan leek op papier namelijk verbluffend eenvoudig. Een gaashek plaatsen achter in de tuin, de palen rechtzetten, het gaas bevestigen en klaar. Een klusje dat je misschien tussen de middag nog even afmaakt, om daarna met een tevreden blik achterom te kijken.
Maar zoals zo vaak met werkzaamheden in de tuin bleek de werkelijkheid iets weerbarstiger.
Gelukkig was de buurman om te helpen, want al snel werd duidelijk dat dit geen klus is die je zomaar in je eentje uitvoert. Een gaashek heeft namelijk een merkwaardige eigenschap: zodra je denkt dat alles recht staat, blijkt er ergens toch weer een paal een eigen mening te hebben ontwikkeld. De ene kant moet worden vastgehouden, de andere kant moet worden gespannen en ondertussen moet je ook nog in de gaten houden of het geheel een beetje fatsoenlijk de grond in gaat.
Met twee mensen wordt het ineens een stuk overzichtelijker. De een houdt vast, de ander werkt. Dan weer wisselen. Even afstand nemen, kijken, corrigeren en opnieuw beginnen. Het is bijna een choreografie, alleen zonder muziek en met aanzienlijk meer aarde aan je schoenen.
De honden als vierpotige opzichters
Alsof het werk zelf nog niet genoeg afleiding gaf, was er natuurlijk ook de vaste tuinbrigade aanwezig.
De honden liepen voortdurend om ons heen. Niet omdat ze daadwerkelijk konden helpen, maar omdat ze duidelijk vonden dat er toezicht nodig was. Met hun speeltje in de bek kwamen ze regelmatig even kijken wat daar achter in de tuin allemaal gebeurde.
Een speeltje werd afgeleverd, iemand keek belangstellend naar een paal, vervolgens liep er weer een hond weg om een paar minuten later terug te keren voor een nieuwe inspectieronde.
Het had iets weg van een bouwplaats waar de uitvoerder zelf regelmatig kwam controleren of het personeel wel wist waar het mee bezig was.
Af en toe stonden ze er gewoon bij. Kijken. Observeren. Geen woord zeggen, maar je voelde aan alles dat de werkzaamheden kritisch werden gevolgd.
Misschien was het precies daarom dat het hek uiteindelijk kwam te staan.
Een zonnige plek met nieuwe mogelijkheden
Toen het gaashek eenmaal stond en ik er wat meer afstand van kon nemen, begon ik niet alleen naar het hek zelf te kijken, maar vooral naar de plek eromheen.
Achter in de tuin is namelijk een behoorlijk zonnige kant ontstaan. En ineens zag ik daar iets anders voor me. Geen kaal stuk hek, maar een groene wand. Een levende wand die ieder jaar voller, mooier en rijker kan worden.
Druiven.
Dat idee begon zich langzaam in mijn hoofd te nestelen.
Ik heb nog vier verschillende soorten druiven in de serre staan. Vier planten die voorlopig nog rustig hun eigen leven leiden, maar misschien uiteindelijk een nieuwe bestemming kunnen krijgen. Het hek zou daarvoor een prachtige basis kunnen vormen.
Een druif heeft immers niet alleen iets praktisch, maar ook iets bijna schilderachtigs. Een stevige groene plant die zich langzaam een weg omhoog zoekt, bladeren die in de zomer het licht filteren en uiteindelijk trossen druiven die tussen het groen hangen.
Daar zie ik wel wat in.
Nog even geduld met de druiven
Alleen is er één klein probleem: dit is niet het moment om zomaar enthousiast de schep te pakken en de druiven buiten in de grond te zetten.
De natuur laat zich nu eenmaal niet opjagen omdat ik toevallig vandaag een hek heb geplaatst.
Dus voorlopig blijven de vier soorten druiven in de serre staan. Daar kunnen ze rustig verder groeien totdat het juiste moment aanbreekt om ze hun nieuwe plek te geven.
En dan begint er waarschijnlijk een volgend avontuur.
Want als ik ze uiteindelijk bij het gaashek wil zetten, zal er waarschijnlijk meer nodig zijn dan alleen een plantgat graven. De grond achter in de tuin is niet bepaald van het type waarin je met twee vingers een mooi rond gat maakt. Het zou me dan ook niets verbazen als de boormachine eraan te pas moet komen om door de harde grond heen te komen.
Ik zie het al voor me: eerst het hek plaatsen en vervolgens met een boormachine de tuin in alsof ik een nieuwe fundering voor een wijnhuis aanleg.
Maar goed, als het eenmaal lukt, kan het resultaat prachtig worden.
Van kale afscheiding naar groene muur
Het mooie aan zo’n plan is dat je niet alleen iets toevoegt aan de tuin, maar eigenlijk een ontwikkeling begint.
Vandaag staat er een hek.
Volgend seizoen staat er misschien een jonge druivenplant tegenaan.
Daarna komen de eerste nieuwe scheuten. De jaren erna wordt het voller. De bladeren nemen steeds meer ruimte in beslag en langzaam verdwijnt het gaashek achter een groene massa.
En als alles goed gaat, verschijnt er uiteindelijk nog iets tussen die bladeren: druiven.
Dat maakt het idee extra aantrekkelijk. Het wordt dan geen gewone afscheiding, maar een levende groene wand die ook nog iets oplevert.
Natuurlijk moet je daar geduld voor hebben. Een druivenplant heeft geen haast. Die neemt rustig de tijd om zich te ontwikkelen. Waar ik misschien denk in weken of maanden, denkt zo’n plant eerder in jaren.
Maar eigenlijk is dat helemaal niet erg.
Want een tuin is misschien wel op zijn mooist wanneer je er niet alles in één seizoen probeert te bereiken.
En misschien ooit mijn eigen wijn
En dan komt natuurlijk het onvermijdelijke toekomstbeeld.
Stel dat de druiven aanslaan. Stel dat ze goed groeien. Stel dat de groene wand ieder jaar voller wordt. En stel dat er uiteindelijk behoorlijke trossen aan komen te hangen.
Dan begint het natuurlijk te kriebelen.
Want als je eenmaal je eigen druiven hebt, ligt de gedachte aan zelf wijn maken niet bepaald ver weg.
Misschien staat er over een paar jaar wel ergens een emmer met druiven, een verzameling flessen en een ambitieus plan dat begon met één eenvoudig gaashek achter in de tuin.
Of het daadwerkelijk goede wijn wordt, is een tweede verhaal.
Maar alleen al het idee vind ik prachtig.
Vandaag een hek. Morgen een druivenwand. En wie weet over een paar jaar een eigen fles wijn.
Dat is nog eens een tuinproject met lange adem.
De laatste puntjes op de i
Voorlopig is het echter eerst tijd om het werk even te laten bezinken.
Waarschijnlijk ga ik van het weekend weer stenen halen om de laatste puntjes op de i te zetten. Niet alles hoeft meteen af. Een tuinproject mag best in fases groeien. Soms is het juist prettig om na een flinke klus even een stap terug te doen, rond te kijken en te bedenken wat de volgende stap moet worden.
Het hek staat.
Dat is de belangrijkste mijlpaal.
Na een aantal uren werk, overleg, meten, vasthouden, corrigeren en opnieuw kijken staat er nu daadwerkelijk een stevige afscheiding achter in de tuin. En als ik eerlijk ben, geeft dat toch een behoorlijk voldaan gevoel.
Nu dus misschien iets rustiger aan.
Misschien.
Want iedereen die vaker met tuinwerk bezig is geweest, weet hoe gevaarlijk dat woord kan zijn.
De werkbij kan ieder moment ontwaken
Ik kan mij namelijk heel goed voornemen om het rustig aan te doen.
Een paar dagen niets.
Even genieten van wat er allemaal gedaan is.
Niet direct weer nieuwe plannen maken.
Maar dan kan het zomaar gebeuren dat ik ergens naar kijk. Een stukje grond. Een stapel stenen. Een hoekje van de tuin. Een hek dat ineens vraagt om begroeiing.
En voor je het weet, is de werkbij weer wakker.
Dan begint het opnieuw.
Een idee wordt een plan. Een plan wordt een klus. Een klus wordt een project en voor je het weet sta je weer met gereedschap in de tuin.
Maar misschien is dat juist het mooie eraan.
Een tuin is nooit helemaal klaar. Er komt altijd wel een volgende hoek, een volgende verbetering of een nieuw idee. Vandaag was het het gaashek. Morgen zijn het misschien de stenen. En ergens in de toekomst staan er wellicht vier verschillende druivensoorten langs het hek, langzaam op weg naar die groene muur die nu nog alleen in mijn hoofd bestaat.
En dat is eigenlijk genoeg.
Het hoeft vandaag nog niet af.
Vandaag mag ik gewoon even kijken naar dat nieuwe hek, naar de honden die hun inspectierondes voortzetten en naar die zonnige plek achter in de tuin.
De basis is gelegd.
De rest komt later.
En wie weet hangt er over een paar jaar, tussen al dat groene blad, een mooie tros druiven te rijpen in de zon.
Dan kijk ik waarschijnlijk terug naar vandaag en denk ik: het begon allemaal met dat gaashek.
Reacties