Een ochtend zoals vanouds: koffie, honden en de belofte van regen
Langzaam wordt iedereen wakker
Het voelt als vanouds.
Er zijn van die ochtenden waarop je eigenlijk niets bijzonders hoeft te doen om te weten dat je op de goede plek bent. Je staat op, de honden begroeten je alsof je maanden bent weggeweest, terwijl het in werkelijkheid slechts een nacht geleden is. Ze zijn onmiddellijk wakker, vol verwachting en met dat onmiskenbare hondenenthousiasme waarmee iedere nieuwe dag wordt ontvangen.
Ik maak rustig een kop koffie.
Nog voordat de eerste slok genomen is, gaat de voordeur open en schieten de honden naar buiten. Een flits van poten, staarten en enthousiasme. Ze sprinten de ochtend in, alsof ze persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het inspecteren van de hele omgeving.
Ik neem mijn koffie mee naar buiten en ga voor op het terras zitten.
De wereld is nog niet helemaal wakker.
Maar dat duurt niet lang meer.
Zwaluwen op de stroomlijnen
Boven het huis zitten verschillende zwaluwen op de stroomlijnen.
Ze zitten daar alsof ze op hun beurt wachten. Een paar bewegen hun kopjes, andere blijven roerloos zitten. Af en toe vliegt er eentje weg om een insect uit de lucht te plukken, om daarna weer ergens op de lijn neer te strijken.
De honden hebben ondertussen hun eerste ronde gedaan.
Ze snuffelen hier.
Ze snuffelen daar.
Dan kijken ze even naar mij.
Alsof ze willen controleren of ik er nog zit.
Daarna komen ze terug en gaan in mijn buurt liggen. Niet naast me, niet op een keurige afstand, maar precies daar waar een hond vindt dat hij moet liggen. Liefst zo dat wanneer ik straks opsta, de kans ongeveer honderd procent is dat ik letterlijk op een poot, staart of hondenrug stap.
Het hoort erbij.
Ook dat voelt als vanouds.
De koffie smaakt beter wanneer er honden aan je voeten liggen en zwaluwen boven je hoofd zitten.
De eerste geluiden van de dag
Verderop blaft een hond.
Een haan kraait.
Dan nog een.
En ineens begint het gekukelekuud zich door de ochtend te verspreiden.
De buurman loopt naar zijn kippen.
Je hoort hem bewegen, bezig met zijn dagelijkse ritueel. Ook daar is niets spectaculairs aan, en juist daardoor is het zo bijzonder. Iedereen doet wat hij iedere dag doet.
Langzaam komt de omgeving op gang.
Niet met het lawaai van een stad die wakker wordt, maar met kleine geluiden. Een deur. Een stem. Een kip. Een hond. Een tractor in de verte.
De ochtend ontvouwt zich zonder haast.
En ergens denk ik: dit is misschien wel de mooiste manier waarop een dag kan beginnen.
De boer was al uren wakker
De boer had allang geen ochtend meer.
Om vier uur was hij al met zijn aanhanger vol koeien langsgekomen.
Vier uur.
Op een tijdstip waarop de meeste mensen nog diep in hun slaap liggen, was zijn werkdag al begonnen. Terwijl wij later onze eerste koffie drinken, heeft hij er waarschijnlijk al een halve dag opzitten.
Even later hoor ik hem opnieuw.
De tractor.
Dit keer met een grote rol hooi op de vorken.
Het is het hooi dat eigenlijk voor de winter bedoeld is. De voorraad voor later, voor de maanden waarin de velden normaal gesproken kaal en koud zijn en de koeien afhankelijk zijn van wat in de zomer is binnengehaald.
Maar dit jaar is alles anders.
Er is nauwelijks gras.
De velden zijn droog.
De groene kleur die je eigenlijk bij de zomer verwacht, heeft plaatsgemaakt voor tinten geel en bruin. De natuur houdt zich staande, maar je ziet dat het moeite kost.
Toch moeten de koeien eten.
Dus komt het wintervoer nu al tevoorschijn.
Een grote rol hooi op de vorken van een tractor. Een beeld dat eigenlijk bij een veel later seizoen hoort, maar nu midden in deze droge zomer past.
De ochtend krijgt steeds meer geluid
Het gekukelekuud van de hanen wordt heviger.
Ze zijn nu echt wakker.
Of misschien willen ze vooral dat iedereen weet dát ze wakker zijn.
De een begint en ergens verderop antwoordt een ander. Het lijkt bijna op een gesprek waar ik de taal niet van begrijp, maar waarvan de strekking volkomen duidelijk is.
De dag is begonnen.
De zwaluwen vliegen af en aan.
De honden liggen inmiddels rustig.
De koffie is nog warm.
En de temperatuur is precies goed.
Niet heet.
Niet benauwd.
Niet zo'n ochtend waarop je na vijf minuten alweer naar binnen wilt omdat de zon je genadeloos op je hoofd brandt.
Gewoon lekker.
Een temperatuur waarbij je buiten kunt zitten en niets hoeft te doen.
Dat is misschien wel een van de grootste luxeartikelen die er bestaan: niets hoeven.
Vier kilo mirabellen
Terwijl ik daar zit, denk ik terug aan gisteren.
Aan de boomgaard.
We zijn erheen geweest en hebben vier kilo mirabellen geplukt. De eerste rijpe exemplaren kwamen van de bomen en verdwenen in onze manden.
Vier kilo.
De eerste opbrengst.
En die vier kilo zijn inmiddels alweer verwerkt tot jam.
De keuken heeft zijn werk gedaan en de mirabellen hebben een tweede leven gekregen. Waar gisteren nog kleine, rijpe vruchten aan de bomen hingen, staan nu potten jam klaar.
En het mooie is: dit was nog maar het begin.
Er belooft nog veel meer uit de boomgaard te komen.
Veel meer kilo's.
De bomen hangen vol verwachting, alsof ze zelf nog niet helemaal begrijpen hoeveel fruit ze dit jaar gaan geven.
Ik kijk in gedachten alweer naar die rijen bomen.
En terwijl ik daar zit, besef ik dat de overvloed van de boomgaard en de droogte van de velden bijna pijnlijk dicht naast elkaar bestaan.
Aan de ene kant zoveel fruit.
Aan de andere kant nauwelijks gras.
De natuur geeft en houdt tegelijk haar adem in.
Als ik een verlanglijstje had
Als ik op dit moment een verlanglijstje zou mogen maken, zou er maar één ding bovenaan staan.
Regen.
Geen stortbui die alles in één keer overspoelt.
Geen onweer dat de hemel openbreekt en daarna weer verdwijnt.
Gewoon regen.
Elke nacht een flinke bui.
Zacht genoeg om de grond niet weg te spoelen, maar voldoende om langzaam door te dringen. Zodat het gras weer kan groeien. Zodat bomen, planten en bloemen zich kunnen herstellen. Zodat de velden hun kleur terugkrijgen.
Een paar weken lang nachten met regen.
Dat zou ik wel willen.
Maar ik heb geen verlanglijstje.
Dus zit ik hier.
Ik kan de wolken niet bestellen.
Ik kan de regen niet aanzetten.
En de natuur laat zich gelukkig niet door mijn wensen dirigeren.
Dus drink ik mijn koffie
Daarom drink ik gewoon rustig mijn koffie op.
De honden liggen nog steeds in de buurt.
De zwaluwen zitten op de stroomlijnen.
De hanen hebben inmiddels besloten dat de hele omgeving wakker moet zijn.
De buurman is bij zijn kippen.
De boer is alweer ergens onderweg met zijn tractor.
De koeien hebben hun hooi.
En ergens boven dit alles hangt een zomerhemel die hopelijk binnenkort besluit dat het tijd wordt om water te brengen.
Ik neem nog een slok koffie.
De ochtend is inmiddels volledig ontwaakt.
Maar ik hoef nergens heen.
Er hoeft niets.
En misschien is dat precies waarom zo'n ochtend zo waardevol voelt.
Het is een ochtend zoals vanouds.
Een voordeur die openstaat.
Honden die naar buiten sprinten.
Een kop koffie op het terras.
Zwaluwen op de draden.
Hanen die elkaar overschreeuwen.
Een tractor in de verte.
Vier kilo mirabellen die inmiddels jam zijn geworden.
En de stille hoop op regen.
Meer heb ik eigenlijk niet nodig.
Ik zit hier nog even.
En geniet van de rust.
Van de stilte die nooit helemaal stil is.
Van alle kleine geluiden die samen het geluid van het leven vormen.
En langzaam, heel langzaam, begint ook deze dag aan zijn werk.
Reacties