lees ook:
- Nieuw gezinslid in Montcourt: hoe border collie Misty haar thuis vond tussen de velden
- Misty groeit op in Montcourt
Zaterdagochtend, 6:30 uur
Het is zaterdagmorgen. Half zeven.
Buiten hangt de ochtend nog een beetje tussen nacht en dag in. Het huis is stil, op een enkel geluid beneden na. Een mens zou op dit tijdstip nog heerlijk onder het dekbed kunnen liggen, zich omdraaien en denken: het is weekend, de wereld kan best nog even wachten.
Maar in een huis met honden werkt de tijd anders.
Daar kan één klein wezen besluiten dat de dag geopend is.
Misty.
De jonge Misty heeft iets op haar hart.
En dat hart heeft een stem.
Een schelle blaf, een roep die dwars door muren, dekens en goede voornemens heen snijdt. Zo'n geluid waarvan je als slapende baas onmiddellijk weet: ja hoor, daar is er eentje wakker.
Oogpunt van Misty
Misty vindt het eigenlijk allemaal heel logisch.
Ze is wakker.
De ochtend is begonnen.
Hier gebeurt beneden iets.
En haar baas ligt daar maar.
Dat kan natuurlijk niet.
Dus roept Misty.
Eén keer.
Misschien nog een keer.
Niet omdat ze per se een uitgebreid gesprek wil voeren, maar omdat er volgens haar een eenvoudige oplossing bestaat voor de afstand tussen hond en baas: roepen totdat de baas antwoord geeft.
Helaas blijft het stil.
Misty wacht.
Misschien begrijpt de baas het niet.
Nog een roep.
Nog altijd niets.
De jonge hond denkt na. Misschien moet ze duidelijker zijn.
Haar roep gaat door merg en been.
Maar boven blijft het verdacht stil.
Oogpunt van de baas
De baas heeft inmiddels een strategie.
Niet reageren.
Geen geluid maken.
Niet naar beneden.
Niet praten.
Niet eens denken aan het woord hond als dat enigszins te vermijden is.
Want als Misty leert dat één schelle oproep voldoende is om de baas uit bed te krijgen, heeft ze zojuist een buitengewoon interessant systeem ontdekt.
Dus blijft het stil.
De hoop is dat Misty uiteindelijk denkt: Nou ja, dan niet.
En inderdaad, langzaam wordt het rustiger.
Misschien gaat ze weer liggen.
Misschien wordt het toch nog een gewone zaterdagochtend.
Tot Gaia besluit dat er een belangrijke bestuurlijke kwestie speelt.
Gaia heeft ook een mening
Gaia hoort Misty.
En Gaia denkt kennelijk:
Hé baas, je wordt geroepen.
Je hoort haar toch?
Zal ik even helpen?
En dus begint Gaia te huilen.
Daarmee verandert de situatie onmiddellijk van karakter.
Want Zorro en Daico horen Gaia.
En Zorro en Daico denken vermoedelijk:
Als Gaia helpt, helpen wij ook.
Binnen de kortste keren ontstaat beneden een soort hondenparlement waarin iedereen zijn eigen bijdrage levert aan het ochtenddebat.
De kans dat de baas nog even rustig blijft liggen, verdampt als sneeuw in de eerste zon.
De honden hebben gesproken.
De baas staat op.
De deur gaat open
En dan gebeurt het.
De deur naar buiten.
Alle honden eruit.
Frisse lucht.
Beweging.
Even snuffelen, rondkijken en doen wat honden in de ochtend behoren te doen.
Daarna komen ze weer naar binnen.
En plotseling is er geen enkel probleem meer.
Integendeel.
De honden zijn enthousiast.
Hé baas!
Jij bent er ook!
Wat leuk!
Alsof ze elkaar vijf minuten geleden niet collectief uit zijn slaap hebben gehaald.
De baas kijkt ernaar en vraagt zich misschien af hoe het mogelijk is dat vier honden een mens zo overtuigend uit bed kunnen krijgen zonder ook maar één moment schuldgevoel te tonen.
Maar goed.
Er is een voordeel.
Als je dan toch wakker bent, kun je er maar beter iets van maken.
Van nood een deugd
Dus gaat de baas achter de laptop zitten.
Zaterdagmorgen.
Kopje koffie binnen bereik.
Honden om zich heen.
En schrijven maar.
Dat is misschien wel het wonderlijke van een huishouden met honden. Ze bepalen soms hoe je dag begint, maar geven je vervolgens ook het perfecte decor om er iets moois van te maken.
De laptop gaat open.
De vingers beginnen te typen.
En terwijl de baas zich concentreert, gebeurt er iets opvallends.
Misty, Gaia, Zorro en Daico zijn ineens verdwenen uit de ochtendvergadering.
Ze liggen.
Op hun zij.
Volkomen ontspannen.
Geen geblaf.
Geen gehuil.
Geen dringende mededelingen.
Geen verzoeken om onmiddellijke menselijke assistentie.
Gewoon vier honden die zich hebben neergelegd bij het feit dat de baas inmiddels beneden is.
En dan, nog geen vijf minuten later...
Snurk.
De baas kijkt op.
Nog een snurk.
Daar liggen ze dan.
Alle vier.
Diep tevreden.
Oogpunt van Misty
Misty heeft haar werk gedaan.
De baas is beneden.
Het huis is onder controle.
De ochtend is veiliggesteld.
Waarom zou je dan nog wakker blijven?
Ze rolt zich misschien nog eens wat gemakkelijker op haar zij en laat de wereld achter zich.
De mens werkt.
De mens typt.
De mens denkt.
Prima.
Misty slaapt.
Oogpunt van de baas
De baas kijkt naar het viertal en krijgt ineens een wonderlijke gedachte.
Volgens mij blijven wij 's nachts wakker.
Misschien zijn de rollen wel omgedraaid.
Misschien liggen de honden 's nachts heerlijk te slapen, terwijl ergens diep in hun hondenbrein een klein waaklampje brandt:
De baas slaapt.
Alles veilig.
Wachten.
En zodra de baas 's morgens beneden komt, schakelt dat lampje uit.
De baas is beneden.
Taak volbracht.
Slapen maar.
De gedachte is bijna komisch.
De baas die denkt dat hij voor de honden zorgt, terwijl de honden misschien allang een eigen ploegendienst hebben georganiseerd.
Misty voor de vroege oproep.
Gaia voor de escalatie.
Zorro en Daico voor de versterking.
En zodra de baas verschijnt: iedereen naar de slaapstand.
Goh, wat een hondenleven
Buiten wordt het langzaam lichter.
Binnen tikt de laptop.
Vier honden liggen verspreid door de kamer en slapen alsof ze zojuist een zware nachtdienst hebben afgerond.
Af en toe beweegt er een poot.
Een oor trilt.
Er klinkt een tevreden zucht.
En ergens tussen al dat gesnurk en getik beseft de baas dat er eigenlijk iets heel moois zit in dit chaotische ochtendritueel.
Het huis leeft.
De honden hebben hun zin gekregen.
De baas is beneden.
En iedereen is tevreden.
Misty heeft haar stem gebruikt.
Gaia heeft haar sociale verantwoordelijkheid genomen.
Zorro en Daico hebben solidair meegedaan.
En de baas?
Die zit achter zijn laptop en schrijft.
Terwijl om hem heen vier honden liggen te slapen alsof ze de hele wereld eigenhandig hebben gered.
Misschien is dat inderdaad het geheim.
Een hondenleven bestaat uit eten, wandelen, snuffelen, slapen en vooral heel goed weten wanneer je je baas wakker moet maken.
En daarna?
Daarna gewoon weer lekker slapen.
Goh, wat een hondenleven. 🐾💤
Reacties