De dag waarop zelfs helden mochten uitrusten
Een ochtend die te vroeg begon
De dag begon nog vóór de wereld echt wakker was.
Het was pas vroeg in de ochtend, maar de zon had al besloten dat mededogen niet op de planning stond. Vijfentwintig graden. De lucht hing zwaar boven het erf als een warme deken die iemand vergeten was weg te halen. De nacht had weinig rust gebracht; een plaknacht van draaien, woelen en halfslachtige dromen. Terwijl de vogels hun eerste liederen inzetten, zat jij daar al, starend naar de horizon.
In je hoofd marcheerden de lijstjes voorbij.
Taken. Klusjes. Dingen die moesten gebeuren. Dingen die eigenlijk gisteren al hadden moeten gebeuren. Een eindeloze stoet verplichtingen trok voorbij als een leger op veldtocht.
"Dat is nog best veel," dacht je.
Je moed zakte in je schoenen.
Toen moest je lachen.
"Welke schoenen? Ik heb slippers aan."
De eerste onderdaan meldt zich
Op dat moment verscheen uit de schaduw van het huis een van de honden. Niet met de waardigheid van een wolf uit oude sagen, maar met het vastberaden sjokken van een wezen dat één grote levensmissie had: eten. Hij keek je aan. Jij aaide hem over zijn kop. De hond accepteerde deze huldeblijk alsof hij een koning was die zijn onderdanen genadig toestemming gaf om zijn aanwezigheid te waarderen. Daarna draaide hij zich om en verdween weer naar binnen.
Waar was je ook alweer mee bezig?
O ja.
Koffie.
De Raad der Hongerige
Zoals helden van oude tijden hun zwaard grepen voordat zij ten strijde trokken, zo begaf jij je naar het koffieapparaat. Het apparaat begon te brommen en te sissen als een stoommachine uit een vergeten tijdperk. Maar nog voor de eerste druppels van het zwarte levenselixer in de beker vielen, verschenen daar drie paar ogen.
Drie honden.
Drie aanklagers.
Drie vertegenwoordigers van de Raad der Hongerige.
Zwijgend staarden ze je aan.
Hun boodschap was helder.
"Leuk hoor, die koffie van je. Maar waar blijft ons ontbijt?"
Met de moed van iemand die weet dat discussie zinloos is, gaf je je gewonnen. Terwijl de machine onverstoorbaar verder werkte aan jouw redding, vulde jij de voerbakken. De honden stortten zich op hun maaltijd met de toewijding waarmee dwergen een goudmijn zouden bestormen.
Missie volbracht.
Maar de energievoorraad had alweer een kleine aanslag te verduren gekregen.
Tussen de Gouw en Rivendel
Gewapend met je koffie trok je je terug naar buiten. Daar wachtte de ochtend. De warmte. De stilte. En, alsof het lot zelf ermee gemoeid was, lag daar ook je boek.
In de Ban van de Ring.
Een passend gezelschap voor deze dag.
Je sloeg het open. De woorden stroomden voorbij. Oude wegen, verre landen, helden en gevaren. Langzaam zakte je wat dieper in je stoel. De koffie deed haar best, maar de slaap had geduld. De slaap wist dat zij uiteindelijk zou winnen.
Je hoofd zakte een stukje.
Nog een stukje.
De letters vervaagden.
En ergens tussen de Gouw en Rivendel gleed je weg.
De terugkeer naar de werkelijkheid
Tot plotseling...
BRRRRRRRRROOOOOMMMMMM!
Een tractor denderde voorbij als een metalen oorlogswagen uit een vergeten koninkrijk. De grond leek te trillen. Vogels vlogen verschrikt op. Jij schrok wakker alsof de Hoorn van Gondor naast je oor was geblazen.
Even keek je om je heen.
De zon stond inmiddels hoger.
De honden lagen tevreden verspreid als verslagen krijgers na een gewonnen veldslag.
Je boek lag open op je schoot.
Je koffie was lauw geworden.
De overwinning van de vrede
En toen kwam de grote openbaring van deze dag.
Niet iedere dag vraagt om heldendaden.
Niet iedere dag verlangt om veroverd te worden.
Sommige dagen willen slechts dat je bestaat.
Dat je koffie drinkt.
Dat je een paar bladzijden leest.
Dat je af en toe in slaap valt in een stoel.
Dat je de honden voert.
Dat je kijkt hoe de wereld voorbijtrekt op een tractor.
Dus keek je naar de lucht, naar de warmte die al boven het land golfde, en sprak in stilte het besluit uit dat zelfs koningen soms moeten nemen:
Vandaag wordt geen dag van grote overwinningen. Vandaag wordt een dag van vrede.
Reacties
Een reactie posten