Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

De stilte van de ochtend De dag is nog jong. Twintig graden... Het geluid van het platteland In de verte klinkt het loeien van een koe.. Een zachte warmte die niet drukt, maar omarmt. Ik zit met een kop koffie in mijn handen en kijk uit over een wereld die nog niets van mij vraagt. Geen vogels. Geen verkeer. Geen tractor die de stilte openscheurt. Alsof de tijd zelf besloten heeft nog even te wachten. In de verte klinkt het loeien van een koe. Eén enkel geluid, gedragen door de ochtendlucht. Het raakt iets wat moeilijk uit te leggen is: een gevoel van thuiskomen op een plek die misschien nooit echt de mijne zal zijn, maar die me telkens weer ontvangt alsof ik er altijd ben geweest. De hitte komt.  Dat weet iedereen. Nog een paar uur en de zon zal onverbiddelijk haar heerschappij opeisen. Maar juist daarom is dit moment zo kostbaar. Dit is de ademhaling vóór de inspanning, de stilte vóór de muziek, het licht dat nog niet verblindt. Ik neem een slok koffie en besef hoe weinig een ...

Veertig graden in Frankrijk De zon hing als een koperen schild boven de velden van Montcourt. De lucht trilde boven het asfalt, de stenen muren straalden warmte uit alsof ze zelf een oven waren geworden. Zelfs de krekels leken hun gezang te hebben vertraagd. In het dorp was het stil. De luiken zaten dicht. De cafés waren leeg. Geen mens waagde zich op het plein. De Fransen hadden zich teruggetrokken achter dikke muren, een glas water binnen handbereik, wachtend tot de avond genade zou brengen. Een schuur die niet zweeg Alleen in een schuur aan de rand van het dorp werd nog gewerkt. Niet veel. Een paar bewegingen slechts. Een bezem verzetten. Een gereedschapskist ordenen. Een plank recht leggen. Eigenlijk was elke inspanning al te veel. Het zweet liep onmiddellijk over de rug. De lucht stond stil als in een kathedraal zonder ramen. Verbaasde blikken Buiten passeerde af en toe een dorpsbewoner. Hij keek naar de openstaande schuurdeur. Daar stonden de Nederlanders. Rustig bezig. Niet haas...

De dag waarop zelfs helden mochten uitrusten Een ochtend die te vroeg begon De dag begon nog vóór de wereld echt wakker was. Het was pas vroeg in de ochtend, maar de zon had al besloten dat mededogen niet op de planning stond. Vijfentwintig graden. De lucht hing zwaar boven het erf als een warme deken die iemand vergeten was weg te halen. De nacht had weinig rust gebracht; een plaknacht van draaien, woelen en halfslachtige dromen. Terwijl de vogels hun eerste liederen inzetten, zat jij daar al, starend naar de horizon. In je hoofd marcheerden de lijstjes voorbij. Taken. Klusjes. Dingen die moesten gebeuren. Dingen die eigenlijk gisteren al hadden moeten gebeuren. Een eindeloze stoet verplichtingen trok voorbij als een leger op veldtocht. "Dat is nog best veel," dacht je. Je moed zakte in je schoenen. Toen moest je lachen. "Welke schoenen? Ik heb slippers aan." De eerste onderdaan meldt zich Op dat moment verscheen uit de schaduw van het huis een van de honden. Niet ...