Montcourt – De adem van de ochtend

De stilte van de ochtend

De dag is nog jong. Twintig graden...

Het geluid van het platteland

In de verte klinkt het loeien van een koe..

Een zachte warmte die niet drukt, maar omarmt. Ik zit met een kop koffie in mijn handen en kijk uit over een wereld die nog niets van mij vraagt.

Geen vogels. Geen verkeer. Geen tractor die de stilte openscheurt. Alsof de tijd zelf besloten heeft nog even te wachten.

In de verte klinkt het loeien van een koe. Eén enkel geluid, gedragen door de ochtendlucht. Het raakt iets wat moeilijk uit te leggen is: een gevoel van thuiskomen op een plek die misschien nooit echt de mijne zal zijn, maar die me telkens weer ontvangt alsof ik er altijd ben geweest.

De hitte komt. 

Dat weet iedereen. Nog een paar uur en de zon zal onverbiddelijk haar heerschappij opeisen. Maar juist daarom is dit moment zo kostbaar. Dit is de ademhaling vóór de inspanning, de stilte vóór de muziek, het licht dat nog niet verblindt.

Ik neem een slok koffie en besef hoe weinig een mens eigenlijk nodig heeft om rijk te zijn. Geen drukte. Geen haast. Geen woorden. Alleen een stoel, een kop koffie, een vergezicht en de ruimte om te voelen dat je leeft.

Misschien is dat wel de ware grandeur van Montcourt. Niet dat het indruk wil maken, maar dat het je heel even laat vergeten hoe luid de wereld kan zijn. Dat het je uitnodigt om stil te worden, zodat je jezelf weer kunt horen.

En terwijl de zon langzaam hoger klimt en de warmte onafwendbaar dichterbij komt, groeit één gedachte die geen uitleg nodig heeft:

Als geluk een geluid had, dan zou het klinken als de stilte van deze ochtend.