Een gewone zondagmorgen in Montcourt
Wakker worden met 22 graden
Een gewone zondagmorgen in Montcourt.
Althans, zo begint hij.
Ik word wakker en kijk even naar buiten. Het is nu al 22 graden. De zomer heeft vannacht kennelijk besloten dat we geen overgang meer nodig hebben en gewoon rechtstreeks verder kunnen.
De honden zijn ook wakker. Ze lopen wat om me heen, alsof ze gezamenlijk proberen te bedenken wat de bedoeling van deze ochtend eigenlijk is. Naar buiten? Binnen blijven? Wandelen?
Maar zelfs zij lijken het niet helemaal te weten.
Buiten is het koeler dan binnen.
Dus liggen ze uiteindelijk maar naast de voordeur. Koppen omhoog, oren gespitst. Kijken. Luisteren. Wachten.
En ik doe hetzelfde.
De geluiden van een dorp
In de verte kraait een haan.
Niet één keer, zoals een wekker die zijn werk doet en daarna zwijgt. Nee, deze heeft kennelijk een abonnement op de ochtend en laat met grote overtuiging weten dat de dag begonnen is.
Verderop, heel ver weg, hoor ik over de grote weg een vrachtauto rijden.
Een laag, zwaar geluid.
Het komt dichterbij, blijft even hangen en trekt vervolgens weer weg in de verte.
Dan gaat ergens een deur open.
Ik zie de overbuurman naar zijn kippen lopen.
Geen haast.
Gewoon een man die op zondagmorgen naar zijn kippen gaat.
En ineens valt me iets op.
De rust.
Niet zomaar stilte. Het is meer dan dat.
Het is de kalmte van een omgeving waarin niets hoeft.
De geur van natte aarde
Vannacht heeft het geregend.
Misschien is het daardoor.
De lucht voelt anders. Frisser. Zwaarder misschien, maar op een prettige manier. De geur van natte aarde hangt tussen de huizen, tuinen en velden.
Die geur die je nergens kunt namaken.
Aarde die water heeft gekregen en daar nog even van nageniet.
Ik zit daar en denk: wat is dit eigenlijk mooi.
Niet spectaculair mooi.
Er vliegt geen helikopter over, er staat geen orkest klaar en er gebeurt helemaal niets bijzonders.
En juist daarom.
Een auto, een haan en daarna weer stilte
Dan passeert er een auto.
Ik hoor hem aankomen.
Bandengeluid, motor, een korte aanwezigheid in mijn ochtend.
En dan is hij alweer weg.
Het geluid verdwijnt net zo snel als het gekomen is.
En daar is de haan weer.
Alsof hij even heeft gewacht tot het verkeer voorbij was om zijn ochtendprogramma te hervatten.
Daarna wordt het opnieuw stil.
Niet de stilte van een lege plek.
De stilte van een levende plek.
Ergens loopt iemand.
Ergens wordt een deur geopend.
Een hond beweegt bij de voordeur.
Een kip scharrelt waarschijnlijk in een tuin.
In de verte rijdt verkeer.
Maar niets dringt zich op.
Alles bevindt zich precies op zijn eigen plek.
Misschien zit ik hier gewoon goed
Ik kijk naar de honden.
Ze liggen er nog steeds.
Geen haast. Geen plannen. Geen agenda.
Ze hebben blijkbaar iets begrepen wat wij mensen nogal eens vergeten.
Je hoeft niet iedere minuut van de dag iets te doen.
Soms mag een zondagmorgen gewoon een zondagmorgen zijn.
Zitten.
Kijken.
Luisteren.
De geur van regen ruiken.
Een haan horen.
Een vrachtwagen in de verte.
Een buurman die naar zijn kippen loopt.
Een auto die voorbijgaat en vervolgens oplost in de stilte.
En terwijl ik daar zit, besef ik iets heel eenvoudigs.
Als je gelukkig kunt zijn met zo weinig, heb je misschien helemaal niet zoveel nodig.
Misschien is dit wel het grote geheim van een plek als Montcourt.
Niet dat er zoveel gebeurt.
Maar juist dat er zo weinig gebeurt.
De wereld staat even op afstand.
Geen haast.
Geen lawaai.
Geen moeten.
Alleen deze ochtend, deze warmte, de geur van natte aarde en het zachte decor van een dorp dat langzaam wakker wordt.
Ik haal adem.
Kijk nog eens naar buiten.
De honden blijven liggen.
De haan kraait.
En ik denk:
Ja.
Ik zit hier goed.
Gewoon even niks.
En genieten van alles.
Reacties