Watercrisis in Montcourt: leven onder een brandende zon
De waterbeperking in Montcourt kwam voor ons onverwacht. Pas gisteravond ontdekten we dat het dorp officieel in een crisissituatie verkeert. Door maandenlange droogte is er te weinig regen gevallen, waardoor de grondwaterstand steeds verder zakt. Ook de Saône, de rivier die zo belangrijk is voor deze streek, wordt zichtbaar smaller. Het water verdwijnt langzaam uit het landschap en dat heeft gevolgen voor iedereen die hier woont.
Koeler? Slechts één graad verschil
Gisteravond verscheen op de weer-app een hoopgevende melding: "De komende dagen wordt het koeler." Dat klinkt alsof de hitte eindelijk plaatsmaakt voor aangename zomerdagen.
De werkelijkheid is minder rooskleurig.
In plaats van 33 graden wordt het 32 graden. Een verschil van slechts één graad. Wat de weer-app minder nadrukkelijk laat zien, is de gevoelstemperatuur. Zo kan de thermometer 25 graden aangeven, terwijl het buiten aanvoelt als 32 graden. Voeg daar een strakblauwe hemel zonder één wolkje aan toe en een zon die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat ongestoord schijnt, en je begrijpt waarom het buiten bijna niet vol te houden is.
Zelfs een korte wandeling voelt als een flinke inspanning.
Een dorp dat zich aanpast aan de hitte
Het leven in Montcourt is inmiddels volledig aangepast aan de omstandigheden. Overdag zijn de straten vrijwel leeg. Mensen gaan alleen naar buiten als het echt noodzakelijk is. De meeste activiteiten worden uitgesteld tot de vroege ochtend of de late avond, wanneer de temperatuur iets draaglijker is.
Iedereen probeert de warmte zoveel mogelijk te vermijden. Niet uit luxe, maar omdat het simpelweg niet anders kan.
De droogte raakt ook de boeren
De gevolgen zijn overal zichtbaar. Boeren zijn druk bezig hun koeien op de weilanden bij te voeren, omdat er nauwelijks nog gras groeit. Waar normaal groene weiden liggen, overheersen nu dorre, bruine vlaktes.
Op sommige geoogste akkers zie je alweer mest worden uitgereden, waarna de grond opnieuw wordt omgeploegd. Ook de boeren wachten op regen voordat er weer iets gezaaid kan worden. Zonder water heeft het weinig zin.
De natuur lijkt letterlijk stil te staan.
De supermarkt als toevluchtsoord
Een bezoek aan de supermarkt voelt tegenwoordig bijna als een uitstapje. Niet vanwege de boodschappen, maar vanwege de airconditioning. Zodra de schuifdeuren opengaan, komt een koele luchtstroom je tegemoet. Even ontsnap je aan de verzengende hitte buiten.
Tegelijk neem je extra flessen drinkwater mee. Niet uit paniek, maar omdat je nooit weet hoe lang de beperkingen nog duren.
Van zonliefhebber naar regenliefhebber
Als ik vroeger op vakantie ging, had ik maar één wens: zoveel mogelijk zon. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Hoe warmer, hoe beter.
Nu woon ik in Montcourt en heb ik sinds april eigenlijk al onafgebroken mooi weer gehad. Drie, misschien zelfs vier hittegolven volgden elkaar op. In april voelde dat nog als een cadeau. Het was heerlijk om buiten te klussen en van het voorjaar te genieten.
Maar ergens veranderde dat gevoel.
Na weken en maanden van extreme warmte merk je wat hitte met je lichaam doet. Elke beweging zorgt ervoor dat het zweet uitbreekt. Niet een beetje, maar voortdurend. Je staat 's morgens onder de douche, trekt schone kleding aan en een paar uur later voelt alles alweer plakkerig aan.
Je verschoont regelmatig het bed omdat ook 's nachts het zweten doorgaat. Vaak eindigt de dag met een tweede douche, simpelweg omdat je naar zweet ruikt.
Alleen is ook dat niet meer vanzelfsprekend.
Zuinig omgaan met iedere druppel
Door de waterrestricties moeten alle inwoners zuinig omgaan met drinkwater. Douchen mag maximaal vijf minuten duren. Bij het gemeentehuis hangt een overzicht van wat nog wel en niet is toegestaan.
De burgemeester heeft bovendien aangegeven dat inwoners er drinkwater kunnen krijgen wanneer dat nodig is. Hoe dat precies werkt, moet ik nog uitzoeken, maar het geeft in ieder geval enige geruststelling dat er een noodvoorziening is.
Water, iets waar je normaal nauwelijks over nadenkt, is ineens een kostbaar bezit geworden.
Iedereen wacht op hetzelfde
In gesprekken met dorpsbewoners hoor je steeds dezelfde zorg terugkomen. De moestuinen kunnen dit jaar waarschijnlijk worden afgeschreven. Zonder regen groeit er nauwelijks nog iets.
Iedereen kijkt daarom meerdere keren per dag naar de weersverwachting. Niet voor een zonnig weekend of een aangename temperatuur, maar in de hoop eindelijk donkere wolken aan de horizon te zien verschijnen.
Regen is geen spelbreker meer.
Regen is precies waar iedereen naar verlangt.
Hoop op een welkome verrassing
Ik blijf hopen dat de komende dagen eindelijk regen zullen brengen. Niet een paar verdwaalde druppels die direct weer verdampen op de hete grond, maar een flinke, langdurige bui die de natuur weer wat lucht geeft en de grondwaterstand langzaam laat herstellen.
Ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Heel Montcourt lijkt uit te kijken naar hetzelfde moment: de eerste regendruppels die op de uitgedroogde aarde vallen.
Wat vroeger vanzelfsprekend was, voelt nu als een klein wonder.
En misschien is regen in deze zomer wel de mooiste verrassing die je je kunt wensen.
Reacties