Van complete paniek naar opluchting: mijn blog leeft weer

Eén e-mail die alles veranderde

Soms lijkt een dag niet bijzonder te worden. Je hebt andere dingen te doen, de computer blijft uit en de e-mail kan best nog even wachten. Zo begon mijn woensdag ook.

Ik had al gezien dat er berichten waren binnengekomen, maar besloot pas aan het einde van de middag achter de computer te kruipen. Even de mail doornemen en daarna misschien nog een nieuw verhaal schrijven. Een rustige afsluiting van de dag.

Tenminste... dat dacht ik.

Tussen de berichten stond een e-mail van Blogger. Nieuwsgierig opende ik het bericht. Binnen enkele seconden veranderde mijn ontspannen gevoel in complete verbazing.

Mijn blog was offline gehaald.

Volgens Blogger had mijn website de richtlijnen overtreden. Mijn blog was niet langer zichtbaar op internet en ik had er zelf ook geen toegang meer toe.

Ik las de e-mail nog een keer. En nog een keer.

Het kon toch niet waar zijn?

Alles in één klap verdwenen

Op dat moment schoot van alles door mijn hoofd.

Niet alleen dacht ik aan de uren die ik in mijn blog had gestoken, maar vooral aan de verhalen die ik  had geschreven. Herinneringen, belevenissen, foto's, ontmoetingen en momenten die ik met mijn lezers had gedeeld.

Ineens leek het alsof iemand zonder waarschuwing een bibliotheek had gesloten.

De boeken waren er nog wel, maar niemand kon ze meer lezen.

Dat gevoel was misschien nog wel het ergste.

Beroep aangetekend... en wachten

Gelukkig bood Blogger één mogelijkheid.

Ik kon beroep aantekenen tegen de beslissing.

Dat heb ik vrijwel direct gedaan. Daarna begon het wachten.

In de e-mail stond dat het beoordelen van een beroep maximaal tien werkdagen kon duren.

Tien werkdagen.

Dat klinkt misschien niet lang, maar als je blog al een belangrijk onderdeel van je dagelijkse leven is, voelt tien dagen ineens eindeloos.

Toch bleef ik niet stilzitten.

Ik bleek zeker niet de enige

Uit nieuwsgierigheid begon ik op internet te zoeken.

Was ik echt de enige die hiermee te maken had?

Al snel ontdekte ik dat het tegenovergestelde waar was.

Op 4 en 5 augustus waren ineens ontzettend veel Blogger-sites offline gehaald. Niet alleen kleine of nieuwe blogs, maar ook websites die al jarenlang bestonden.

Sommige bloggers schreven pas een paar maanden.

Het patroon was opvallend.

Steeds vaker werd gesuggereerd dat de controles tegenwoordig grotendeels door kunstmatige intelligentie worden uitgevoerd. Mogelijk heeft die AI in korte tijd een groot aantal blogs ten onrechte als overtreding aangemerkt.

Of dat uiteindelijk de echte oorzaak is, weet ik niet.

Maar ineens wist ik wel één ding.

Ik stond er niet alleen voor.

Een nacht vol onzekerheid

Ondanks die wetenschap bleef de onzekerheid knagen.

Zou mijn beroep worden goedgekeurd?

Was alles straks echt verdwenen?

Zou al het werk zomaar kunnen verdwijnen door een fout in een geautomatiseerd controlesysteem?

Het zijn vragen waar je liever nooit over nadenkt.

Toch hielden ze me die avond bezig.

De e-mail waar ik op hoopte

Vanmorgen begon de dag met één handeling.

Mijn e-mail openen.

Daar stond een nieuw bericht van Blogger.

Verzonden om precies 07.24 uur.

Met een mengeling van hoop en spanning opende ik het bericht.

Na de eerste regels verscheen eindelijk het nieuws waarop ik had gehoopt.

Mijn beroep was beoordeeld.

De blokkade was opgeheven.

Mijn blog stond weer online.

Wat een ongelooflijke opluchting.

Alsof er een enorme last van mijn schouders viel. Ineens kon ik mijn verhalen weer openen. Mijn bezoekers konden alles weer lezen en al het schrijven bleek gelukkig niet verloren te zijn gegaan.

Soms besef je pas wat iets waard is

Deze gebeurtenis heeft me laten zien hoe kwetsbaar een website eigenlijk is. Eén geautomatiseerde controle kan in een paar seconden een compleet archief onbereikbaar maken.

Gelukkig bleek ook dat fouten kunnen worden hersteld.

Misschien zelfs sneller dan verwacht.

Wat gisteren begon als een rustige middag, veranderde in een achtbaan van verbazing, frustratie, onzekerheid en spanning.

Vanmorgen eindigde diezelfde achtbaan met een gevoel dat moeilijk onder woorden te brengen is.

Opluchting.

Dankbaarheid.

En misschien nog wel het belangrijkste: de motivatie om gewoon weer verder te schrijven.

Want verhalen zijn er om gelezen te worden.

En zolang mijn blog online staat, blijf ik ze met veel plezier delen.

Na gisteren voelt dat vandaag misschien wel waardevoller dan ooit tevoren.

Ik hoop vooral dat dit een eenmalige gebeurtenis was. Gisteren leek het even alsof heel veel werk achter een gesloten deur was verdwenen. Vanmorgen ging die deur gelukkig weer open. Dat maakt ieder nieuw verhaal dat ik vanaf vandaag schrijf misschien wel net iets bijzonderder dan alle voorgaande.